บทนำสู่ปรัชญาพุทธภูมิ : ระบบวรรณะในพระไตรปิฎก

introduction  to Buddhaphumi  Philosophy :  The Caste System  in the Tripitaka

๑.บทนำความเป็นมาและความสำคัญของวรรณะ

          โดยทั่วไป    ชาวพุทธทั่วโลกมักแสวงบุญไปยังเมืองศักดิ์สิทธิทั้ง ๔ แห่งในสาธารณรัฐอินเดีย และสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล เพื่อระลึกถึงพระเมตตาและพระมหากรุณาธิคุณอันยิ่งใหญ่ของพระพุทธเจ้า ในการปลดปล่อยดวงวิญญาณมนุษย์จากวัฏจักรอันไม่มีที่สิ้นสุด  นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงมีพระปัญญาธิคุณอันล้ำเลิศ โดยทรงสำเร็จการศึกษาศิลปศาสตร์ ๑๘ สาขาวิชา ที่สถาบันวิศวมิตร  พระองค์ทรงเห็น การละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรงที่เกิดขึ้นกับจัณฑาล   ซึ่งถูกลงโทษตลอดชีวิตและไม่สามารถกลับคืนสู่สังคมได้ภายใต้ระบอบวรรณะและจารีตประเพณี  

     

       เมื่อพระองค์ทรงทราบความจริงเกี่ยวกับ "ต้นกำเนิด" ของจัณฑาล  ซึ่งเป็นผลมาจากการละเมิดคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะ และจารีตประเพณีอย่างร้ายแรง พวกเขาจึงถูกลงโทษโดยพระพรหมในกระบวนการที่เรียกว่า "พรหมทัณฑ์"       เจ้าชายสิทธัตถะยังทรงสงสัยเกี่ยวกับการมีอยู่ของเทพเจ้าหลายองค์ ซึ่งเป็นความรู้ที่อยู่นอกเหนือขอบเขตการรับรู้ของมนุษย์   อย่างไรก็ตาม อายตนะภายในที่มีข้อจำกัดในการรับรู้ และมนุษย์มักมีอคติเนื่องจากความไม่รู้ นำไปสู่ชีวิตที่เต็มไปด้วยความมืดมน พวกเขาจึงขาดปัญญาเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ ดังนั้น จึงไม่สามารถอธิบายความจริงของจัณฑาลได้อย่างมีเหตุผล เจ้าชายสิทธัตถะทรงสละชีวิตทางโลกและออกผนวชเป็นพระโพธิสัตว์ และพระองค์ทรงค้นพบหลักปฏิบัติมรรคมีองค์ ๘    หลังจากพระองค์ทรงปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ ๘ และตรัสรู้ความจริงขั้นปรมัตถ์เรียกว่า"อภิญญา๖" 

            เมื่อความรู้ทางโลกที่สถาบันการศึกษาทั่วโลกเสนอในหลักสูตรต่าง ๆ ไม่สามารถพัฒนาศักยภาพของมนุษย์ ให้มีปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ได้ ทำให้ชีวิตผู้คนตกอยู่ในความมืดมน และตกอยู่ภายใต้การละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรง  เช่น  การเลือกปฏิบัติทางการศึกษา  อาชีพ การมีส่วนร่วมการปกครองประเทศ  และประกอบพิธีกรรมทางศาสนา  เป็นต้น    ก่อนที่พระพุทธเจ้าจะปรินิพพาน พระองค์ทรงได้ยกย่องเมืองสังเวชนียสถานทั้ง ๔ แห่ง       ในสาธารณรัฐอินเดียและสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล พุทธศาสนิกชนผู้มีความศรัทธาและระลึกถึงพระกรุณาธิคุณของพระองค์ ได้พัฒนาศักยภาพในชีวิตด้วยการปฏิบัติธรรมตามหลักอริยมรรคมีองค์ ๘     เพื่อบรรลุธรรมสูงสุดหรือบรรลุพุทธภาวะเช่นเดียวกับพระองค์   ในระหว่างการจาริกแสวงบุญ   ณ  เมืองศักดิ์สิทธิ์ทั้ง ๔ แห่ง จะมีการเทศนาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา เพื่อให้พุทธศาสนิกชนชาวไทยได้ฟังและเข้าใจพระพุทธศาสนาได้มากขึ้น 

        อีกประเด็นหนึ่งที่ชาวพุทธไทยสนใจคือเรื่อง "วรรณะ" ในสาธารณรัฐอินเดีย  ชาวพุทธไทยมักตั้งคำถามถึงเรื่องนี้เพราะเราไม่ได้ศึกษาเรื่อง"วรรณะ"อย่างจริงจังในหลักสูตรของมหาวิทยาลัยพระพุทธศาสนา  แม้ว่าการแบ่งแยกวรรณะ จะมีบทบาทสำคัญในการกำเนิดพุทธศาสนาและการปฏิรูปสังคมในยุคอินเดียโบราณ แต่หลักสูตรของพระพุทธศาสนาในราชอาณาจักรไทย แทบจะไม่ได้กล่าวถึงเรื่อง “วรรณะ” ในตำราเรียนเลย นั่นอาจเป็นเพราะนักปรัชญาชาวพุทธส่วนใหญ่เชื่อว่า "วรรณะ" ไม่เกี่ยวข้องกับต้นกำเนิดของพุทธศาสนาในอนุทวีปอินเดีย   ดังนั้น ชาวพุทธไทย จึงสนใจศึกษาพระพุทธศาสนาโดยเน้นการปฏิบัติตามหลักอริยมรรคมีองค์ ๘ เพื่อบรรลุธรรมสูงสุดมากกว่าประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา

๒.ประวัติศาสตร์วรรณะ  

        เมื่อเราศึกษาต้นกำเนิดของวรรณะในเอกสารที่เก่าแก่ที่สุดในโลก คือพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เราจะพบข้อเท็จจริงอันน่าทึ่งว่า สังคมมนุษย์ตลอดหลายยุคสมัยมีลักษณะของความไม่เท่าเทียมกัน รวมถึงความไม่เท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจ อำนาจทางการเมืองและแม้แต่ฐานะทางสังคมในยุคอินเดียโบราณ  ระบบวรรณะได้สร้างโครงสร้างทางสังคมที่แข็งแกร่ง    ซึ่งมีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อชีวิตของผู้คน พระไตรปิฎกซึ่งเป็นคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาที่สำคัญที่สุด มีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของอนุทวีปอินเดียโบราณ ระบบวรรณะไม่ได้เกิดขึ้นอย่างฉับพลันแต่ค่อย ๆ พัฒนาขึ้นมาเป็นระยะเวลานาน โดยมีปัจจัยขับเคลื่อนหลายประการรวมถึง เศรษฐกิจ   สังคมและศาสนา เป็นต้น

          แม้ว่าสาเหตุของวรรณะยังคงเป็นที่ถกเถียงกันในหมู่นักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา เนื่องจากทุกคนมีอาตนะภายในที่มีความสามารถในการรับรู้จำกัด และมีอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้ของตนเอง ชีวิตของนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาจึงเต็มไปด้วยความมืดมน พวกเขาขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ เมื่อพวกเขาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับวรรณะนั้น  บางครั้งพวกเขาใช้เหตุผลเพื่ออธิบายความจริงได้อย่างถูกต้องหรือบางครั้งอาจใช้เหตุผลอย่างผิด ๆ ก็ได้   บางครั้งพวกเขาอาจใช้เหตุผลในลักษณะนี้  หรืออาจใช้เหตุผลในลักษณะนั้นก็ได้  อย่างไรก็ตาม ตามหลักฐานในพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยนั้น ผู้เขียนพบหลักฐานว่า กฎหมายวรรณะแบ่งประชาชนในอาณาจักรโกลิยะออกเป็น ๔ วรรณะ กล่าวคือ 

         ๒.๑ วรรณะพราหมณ์เป็นวรรณะสูงสุดประกอบด้วยนักบวชนิกายต่าง ๆ  พวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบพิธีกรรมทางศาสนาและการศึกษา  พวกเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้มีความรู้และปัญญาสูงสุด 

       

          ๒.๒วรรณะกษัตริย์   เป็นวรรณะของผู้ปกครองและนักรบ พวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบในการปกป้องประเทศชาติและดูแลประชาชน มีลักษณะเด่นคือความกล้าหาญและความสามารถในการบริหารประเทศ 

        ๒.๓ วรรณะแพศย์    เป็นวรรณะของพ่อค้าและเษตรกร มีหน้าที่รับผิดชอบในการผลิตและค้าขาย  มีลักษณะเด่นคือความขยันหมั่นเพียรและทักษะในการหาเลี้ยงชีพ 

 

       ๒.๔ วรรณะศูทร  เป็นวรรณะของกรรมกร มีหน้าที่รับผิดชอบงานต่าง ๆ  เช่นการก่อสร้าง  เกษตรกรรม และการบริหาร พวกเขามักถูกมองว่าเป็นวรรณะต่ำสุด  นอกจากวรรณะทั้ง ๔ แล้ว   ยังมีกลุ่มคนที่ต่ำกว่าวรรณะศูทร เรียกว่า "ดาลิด (Dalit) หรือจัณฑาล กลุ่มนี้ถูกกีดกันทางสังคมแลละถูกมองว่าไม่บริสุทธิ์  ไม่มีสิทธิเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมและศาสนา เป็นต้น

 

๓.ความสำคัญของวรรณะในอนุทวีปอินเดีย

        ในยุคอินเดียโบราณ ระบบวรระมีอิทธิพลอย่างมากต่อชีวิตประจำวันของชาวอนุทวีปโดยกำหนดสถานะทางสังคม  สิทธิ  เสรีภาพและหน้าที่ของแต่ละบุคคล   การแต่งงาน   อาชีพ แและปฏิสัมพันธ์ทางสังคม ล้วนถูกจำกัดโดยระบบวรรณะ  การแต่งงานข้ามวรรณะต่าง  ๆ   เป็นไปไม่ได้เพราะทิฐิมานะของชาวอนุทวีปเชื้อสายอารยัน  และด้วยเหตุนี้การยกเลิกวรรณะจึงเป็นไปไม่ได้ ระบบวรรณะยังมีบทบาทสำคัญในศาสนาพราหมณ์ โดยพิธีกรรมทางศาสนามักถูกจำกัดเฉพาะวรรณะพราหมณ์เท่านั้น    ขณะที่วรรณะอื่น ๆ จำเป็นต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์และข้อจำกัดที่กำหนดไว้ อย่างไรก็ตาม   ระบบวรรณะในอินเดียมีความสำคัญน้อยลงมากในปัจจุบันแม้ว่าจะมีการแบ่งแยกทางสังคมอยู่บ้าง  แต่สาธารณรัฐอินเดียไม่ได้บัญญัติเรื่อง "วรรณะ" ไว้ในรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันซึ่งหมายความว่า ระบบวรรณะถูกยกเลิกไปโดยปริยาย รัฐบาลอินเดียได้ตราพระราชบัญญัติเพื่อคุ้มครองสิทธิเสรีภาพ  หน้าที่ประชาชนทุกคนและป้องกันการเลือกปฏิบัติทางวรรณะ การเปลี่ยนแปลงทางสังคม และเศรษฐกิจได้ลดความสำคัญของระบบวรรณะลง แต่ร่องรอยของวรรณะยังคงปรากฎให้เห็นในสังคมอินเดียในปัจจุบัน    

        โดยสรุป ระบบวรรณะในอินเดียโบราณเป็นระบบการแบ่งชนชั้นทางสังคมที่ซับซ้อน ซึ่งส่งอิทธิพลอย่างมากต่อประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของอนุทวีปอินเดีย แม้ว่าความสำคัญทางการเมืองของระบบวรรณะจะลดน้อยลงในปัจจุบันเพราะไม่ได้กำหนดการแบ่งชนชั้นวรรณะไว้ในรัฐธรรมนูญลายลักษณ์ของสาธารณรัฐอินเดีย   แต่ระบบวรรณะในอินเดียยังคงมีอิทธิพลในสังคมอินเดีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตเมือง  การทำความเข้าใจระบบวรรณะเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการศึกษาประวัติศาสตร์พุทธศาสนาและวัฒนธรรมของอินเดียอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น สิ่งนี้ทำให้ชาวอารยันสามารถก่อตั้งชุมชนทางการเมืองของตนเองได้ เช่น  รัฐโกลิยะโกลิยะและรัฐสักกะรวมทั้งรัฐอื่น ๆ อีก ๒๐ รัฐ เพื่อปกป้องชีวิตและทรัพย์สินของพวกเขาในอนุทวีปอินเดียที่เคยเป็นดินแดนของชาวมิลักขะมาก่อน 

              แม้ว่าชาวอารยันจะมีอำนาจอธิปไตยเหนือรัฐของตนอย่างสมบูรณ์และสามารถปกครองรัฐของตนเองอย่างเต็มที่ แต่คำสอนของพราหมณ์เกี่ยวกับการบูชาเทพเจ้า (God) และเทวดา (Deva) ส่งผลให้พราหมณ์อารยันและพราหมณ์มิลักขะ กลับทำให้พราหมณ์อารยันและพราหมณ์ดราวิเดียน มีรายได้มหาศาลจากการบูชาและสวดพระเวท ด้วยรายได้มหาศาลจากการบูชาของพราหมณ์ทั้งสองนิกายนี้  ทำให้เกิดปัญหาทางการเมืองขึ้นในหลายภูมิภาคทั่วทั้งอนุทวีปอินเดีย เนื่องจากความโลภของพราหมณ์อารยัน ที่ต้องการผูกขาดการบูชา พวกเขาจึงคิดเพื่อหาวิธีจำกัดสิทธิ เสรีภาพ และหน้าที่ของพราหมณ์มิลักขะในการบูชา      ต่อมาเมื่อพราหมณ์อารยันมีอำนาจทางการเมืองและได้รับแต่งตั้งเป็นปุโรหิต   พวกเขาจึงมีหน้าที่ให้คำปรึกษาแก่มหาราชาแห่งรัฐสักกะในเรื่องกฎหมาย ประเพณี และขนบธรรมเนียม เป็นต้น  พราหมณ์เหล่านี้จึงมีอิทธิพลทางการเมืองและเห็นว่าในขณะพราหมณ์มิลักขะยังคงได้รับความเคารพนับถือจากประชาชน มหาราชาแห่งแคว้นสักกะ อาจทรงแต่งตั้งพราหมณ์มิลักขะเป็นปุโรหิตแทนพราหมณ์อารยันก็ได้ในอนาคต ซึ่งจะทำให้มหาราชาปกครองอาณาจักรสักกะอย่างสงบสุขตามหลักศีลธรรมและกฎหมายได้ยากลำบาก  เพื่อรักษาเสถียรภาพของประเทศและรักษารายได้จากการบูชาเทพเจ้า 

      พราหมณ์อารยันได้นำเสนอคำสอนของตนต่อรัฐสภาแห่งราชวงศ์ศากยะ เพื่อบัญญัติเป็นคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะตามจารีตประเพณี    เพื่อกำหนดสิทธิ เสรีภาพ และหน้าที่ของชาวสักกะให้ชัดเจน  ประชาชนจึงถูกแบ่งออกเป็น ๔ วรรณะ คือ วรรณะพราหมณ์ซึ่งมีหน้าที่บูชาและสวดพระเวท  วรรณะกษัตริย์ซึ่งมีหน้าที่ปกครอง วรรณะแพศย์ซึ่งมีหน้าที่ทำการเกษตรและค้าขาย และวรรณะศูทรซึ่งมีหน้าที่รับใช้วรรณะที่สูงกว่า เป็นต้น   เมื่อมีการบัญญัติกฎหมายวรรณะตามจารีตประเพณี  ผู้คนถูกบังคับให้ปฏิบัติตามกฎหมาย  กำหนดเงื่อนไขห้ามมีเพศสัมพันธ์กับบุคคลจากวรรณะอื่นและการปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น 

        เมื่อผู้คนถูกครอบงำด้วยตัณหา พวกเขาก็จะสูญเสียการควบคุมตนเองและก่ออาชญากรรมอย่างร้ายแรง   ซึ่งเป็นการละเมิดคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายระบบวรรณะ  พวกเขาจะถูกลงโทษโดยพระพรหม   โดยพระองค์ทรงมอบอำนาจคนในสังคมบังคับคดีให้เป็นไปตามพระประสงค์ของพระพรหม   ด้วยการขับไล่ออกจากบ้านตลอดชีวิตความเชื่อนี้ ฝังลึกในจิตใจของผู้คนในอนุทวีปอินเดียตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน    แม้ว่าจิตวิญญาณของพวกเขาจะผ่านวัฏจักรแห่งความตายและการเกิดใหม่นับไม่ถ้วน    ความรู้สึกเหล่านั้นก็ไม่เคยจางหายไปจากจิตใจ      ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจที่การบูชาเทพเจ้าเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไปอย่างสม่ำเสมอ   ปัจจุบันการศึกษาปัญหาทางอภิปรัชญาเกี่ยวกับสาเหตุของระบบวรรณะในอนุทวีปอินเดีย แม้ว่าเราจะได้ยินความคิดเห็นเกี่ยวกับระบบวรรณะ ตามคำสอนของศาสนาพราหมณ์       จากคำเทศนาของพระภิกษุนิกายเถรวาทและการศึกษาพุทธศาสนาในโรงเรียน   และมหาวิทยาลัยในราชอาณาจักรไทย แม้ว่าข้อเท็จจริงของระบบวรรณะก็ได้รับการยอมรับโดยปริยายว่าเป็นความจริง          

       อย่างไรก็ตาม   ตามคำสอนของพระพุทธเจ้า เมื่อเราได้ยินความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เราไม่ควรเชื่อทันที เราควรตั้งข้อสงสัยไว้ก่อน จนกว่าเราจะตรวจสอบข้อเท็จจริงและรวบรวมหลักฐานได้  เมื่อเรามีหลักฐานเพียงพอแล้ว  เราสามารถใช้หลักฐานนั้นเป็นข้อมูลในการวิเคราะห์ โดยอนุมานความรู้จากหลักฐานนั้น เพื่อหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผล   เพื่อพิสูจน์ความจริงของเรื่องนั้น   หากไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ความจริงของคำตอบ  คำให้การของพยานเพียงคนเดียวถือว่าไม่น่าเชื่อถือและข้อเท็จจริงของเรื่องนั้น ไม่สามารถยอมรับได้ว่าเป็นความจริง  นี่เป็นเพราะมนุษย์อคติต่อกันและอายตนะภายในร่างกายของพวกเขา มีข้อจำกัดในการรับรู้ประสบการณ์ชีวิตผ่านอายตนะภายในและสั่งสมความรู้ในจิตใจ เพื่อแก้ปัญหาความไม่น่าถือของหลักฐานโดยเฉพาะอย่างยิ่ง คำให้การของพยานผู้เห็นเหตุการณ์ญาณวิทยาจึงได้พัฒนาทฤษฎีประสบการณ์นิยมขึ้น ซึ่งตั้งสมมติฐานว่า ผู้ให้คำให้การต้องมีความรู้ที่ได้รับรู้จากทางประสาทสัมผัสและสั่งสมอยู่ในจิตใจของตนเท่านั้น   

         จากการศึกษาหลักฐานในพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย และพระไตรปิฎกฉบับหลวง  ผู้เขียนได้เรียนรู้ข้อเท็จจริงเบื้องต้นว่า ในรัชสมัยของพระเจ้าโอกกากราชแห่งอาณาจักรโกลิยะ (Koliya Kingdom) ชาวโกลิยะ (Koliya people) เชื่อในคำสอนของพราหมณ์อารยันเกี่ยวกับการมีอยู่ของพระพรหม พระอิศวร พระอินทร์ เป็นต้น ชาวโกลิยะเชื้อสายมิลักขะบูชาเทวดาเหล่านี้เป็นประจำทุกปี ชาวโกลิยะเชื้อสายอารยันจะประกอบพิธีกรรมบูชาเทพเจ้าด้วยสิ่งของมีค่าต่าง  ๆ หลังจากเสร็จสิ้นพิธีบูชากรรมแล้ว ของถวายเหล่านั้นจะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของพราหมณ์ ผู้ประกอบพิธีกรรมโดยปริยาย   

      เมื่อพิธีกรรมบูชายัญนำมาซึ่งความมั่งคั่งให้กับทั้งพราหมณ์อารยันและมิลักขะ  พราหมณ์อารยันจึงพยายามผูกขาดความศรัทธาของประชาชน และผลกำไรจากการบูชาเทพเจ้า  พราหมณ์บางกลุ่มจากนิกายต่าง ๆ  ซึ่งเป็นนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา จึงแสดงธรรมตามปฏิภาณของตนเอง โดยอาศัยเหตุผล และคาดคะเนความจริงจากสิ่งที่ได้ยินมาว่า พระพรหมและพระอิศวรมีอำนาจเหนือกว่าเทพเจ้าองค์อื่น ๆ เพื่อเรียกร้องเครื่องบูชาอันมีค่าต่าง ๆ เป็นต้น 

        เมื่อการเมืองเป็นเรื่องของนักการเมืองแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากนโยบายของตน การบูชาเทพเจ้าจึงกลายเป็นประเด็นทางการเมืองระหว่างชาวอารยันกับชาวมิลักขะ เมื่อกษัตริย์ของอาณาจักรใดทรงมีความศรัทธาในเทพเจ้า หากพราหมณ์นิกายใดสามารถประกอบพิธีกรรมบูชายัญต่อเทพเจ้านั้น  กษัตริย์ผู้นั้นทรงประสบความสำเร็จในการปกครองประเทศ พระองค์จะทรงแต่งตั้งพราหมณ์ผู้นั้นเป็นปุโรหิต (priesthood) ซึ่งมีหน้าที่ให้คำปรึกษาแก่กษัตริย์เกี่ยวกับกฏหมาย ขนบธรรมเนียม และประเพณี  เป็นต้น       

        ดังนั้นเมื่อพราหมณ์ชาวอารยันพิจารณากรณีของพราหมณ์มิลักขะ และเห็นว่าการอนุญาตให้พราหมณ์ดราวิเดียนประกอบพิธีบูชาเทวดา (Deva) ให้แก่กษัตริย์แห่งอาณาจักรของตน นำพระองค์ไปสู่การปกครองประเทศเจริญรุ่งเรือง พระองค์จึงทรงแต่งตั้งพราหมณ์ชาวดราวิเดียนเป็นปุโรหิต  ซึ่งส่งผลกระทบต่อนโยบายทางการเมืองของรัฐนั้น การกระทำเช่นนี้จะทำให้พราหมณ์ดราวิเดียนผูกขาดประโยชน์ทางเศรษฐกิจจากการบูชาเทพเจ้า เพื่อความมั่นคงของชาติและ ป้องกันไม่ให้ชาวดราวิเดียนกลับมามีอิทธิพลทางการเมืองในอาณาจักรสักกะอีกครั้ง หากชาวอารยันปล่อยให้สถานการณ์ทางการเมืองของอาณาจักรสักกะดำเนินไปตามกฎธรรมชาติ   พวกเขาก็จะยากที่ใช้อำนาจอธิปไตย  และปกครองประเทศให้เจริญรุ่งเรืองตามหลักการทางศาสนาพราหมณ์และกฎหมายได้ยาก  ดังนั้น ปุโรหิตจึงเสนอให้มีการบัญญัติกฎหมาย ขนบธรรมและประเพณีของระบบวรรณะ โดยแบ่งประชาชนออกเป็น ๔ วรรณะเพื่อปฏิบัติหน้าที่ตามระบบวรรณะที่กำหนดไว้ หากประชาชนละเมิดคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะ พวกเขาจะถูกลงโทษโดยพระพรหม โดยพระองค์ทรงให้คนในสังคมด้วยการเนรเทศตลอดชีวิต ผู้คนใช่ชีวิตด้วยความหวาดกลัวและใช้ชีวิตเร่ร่อนตามท้องถนนในพระนครกบิลพัสดุ์  เป็นต้น 

        เมื่อผู้เขียนได้ยินเกี่ยวกับ "ระบบวรรณะ" ซึ่งสืบทอดกันมาตั้งแต่ก่อนสมัยพุทธกาลจนถึงปัจจุบัน ในสมัยนั้น อาณาจักรโกลิยะ และสักกะ ได้บัญญัติระบบวรรณะแบ่งประชาชนออกเป็น  ๔ วรรณะ คือ  วรรณะกษัตริย์  วรรณะพราหมณ์  วรรณะแพศย์และวรรณะศูทร    แม้ว่าผู้เขียนจะยอมรับข้อเท็จจริงนี้โดยปริยาย แต่เมื่อผู้เขียน ซึ่งเป็นมนุษย์ซึ่งมีอายตนะภายในจำกัดในการรับรู้ และมีแนวโน้มที่จะมีอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้ ความรัก ความเกลียดชังและความกลัวของตนเอง   ส่งผลให้ชีวิตของมนุษย์เต็มไปด้วยความมืดมิด และขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติ และความจริงขั้นปรมัตถ์    เมื่อมนุษย์ซึ่งเป็นนักปรัชญาและนักตรรกศาสตร์แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับความจริงของระบบวรรณะในสมัยพุทธกาลต่อสังคมโดยใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือทางปรัชญาในการอธิบายความจริงของคำตอบ   เหตุผลของพวกเขา บางครั้งก็ถูกต้อง บางครั้งก็ไม่ถูกต้อง บางครั้งก็ให้เหตุผลแบบหนึ่ง บางครั้งก็ให้เหตุผลอีกแบบหนึ่ง เมื่อเหตุผลของพวกเขายังคลุมเครือและไม่ชัดเจน วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะหรือพระพุทธเจ้าได้ยินความคิดเห็นดังกล่าว พระองค์ย่อมไม่เชื่อว่าเป็นความจริงและไม่ยอมรับบุคคลเหล่านั้นเป็นพยานยืนยันความจริงของเรื่องนั้นได้ 

       ดังนั้น  เมื่อข้อเท็จจริงเรื่อง "ระบบวรรณะ" ตามคำสอนของพระพุทธเจ้านั้น  ยังคงเป็นที่น่าสงสัยและผู้เขียนต้องการศึกษาเพิ่มเติมในเรื่องนี้  ผู้เขียนจึงตรวจสอบข้อเท็จจริงและรวบรวมหลักฐานเกี่ยวกับระบบวรรณะของอาณาจักรต่าง  ๆ  เช่น พระไตรปิฎก  อรรถกถา และข้อมูลเกี่ยวกับระบบวรรณะจากเว็บไซต์ต่าง ๆ ไว้ เมื่อรวบรวมหลักฐานเพียงพอแล้ว    ผู้เขียนจึงวิเคราะห์โดยการอนุมานความรู้จากหลักฐาน  เพื่อหาเหตุผลพิสูจน์ความจริงของคำตอบเกี่ยวกับสาเหตุของการแบ่งวรรณะในอนุทวีปอินเดีย โดยเขียนคำอธิบายในรูปแบบบทความวิเคราะห์ บทความนี้จะเป็นประโยชน์แก่พระธรรมทูตสายต่างประเทศในอินเดีย  และเนปาลใช้บรรยายประวัติพระพุทธศาสนา แก่ผู้แสวงบุญชาวไทยในเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั้ง ๔ แห่งในสาธารณรัฐอินเดียและสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล    วิธีการพิจารณาความจริงของพระพุทธเจ้า  จะเป็นประโยชน์ต่อนักศึกษาปริญญาเอกด้านปรัชญา พุทธศาสนา  และนิติศาสตร์เป็นแนวทางในการวิเคราะห์ข้อมูลการวิจัยในระดับปริญญาเอก เพื่อให้ได้มาซึ่งความรู้ และความจริงที่ผ่านเกณฑ์ตัดสินความรู้ที่แท้จริงอย่างสมเหตุสมผลโดยไม่มีข้อสงสัยใด  ๆ   เพิ่มเติมเกี่ยวกับความจริงของคำตอบในปัญหานั้น