๑๓.สรุปเหตุผลในการเขียนปรัชญาพุทธภูมิ

 13. Summary of Reasons for Writing Buddhaphumi philosophy

               โดยทั่วไป     เมื่อเราศึกษาประวัติศาสตร์ความรู้ของมนุษย์         ปรัชญาคือความรู้ที่มีมาก่อนศาสตร์อื่น ๆ ในโลก เริ่มต้นในอินเดียโบราณ ซึ่งเป็นยุคแห่งความเชื่อของมนุษย์    พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า พราหมณ์ซึ่งเป็นนักตรรกศาสตร์   และนักปรัชญาได้แสดงความคิดเห็นตามปฏิภาณของตนเอง   โดยใช้เหตุผล  เป็นเครื่องมือในการอธิบายความจริงของเรื่องราวที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ก่อนสมัยพุทธกาลจนถึงปัจจุบัน    หรือการคาดคะเนความเป็นจริงจากสิ่งที่ได้ยินมา ตัวอย่างเช่น  พวกเขาอธิบายการดำรงอยู่ของมนุษย์ โลก ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติและหลักฐานการดำรงอยู่ของเทพเจ้า     โดยเหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือทางปรัชญาในการอธิบายความจริง     อย่างไรก็ตาม  การใช้เหตุผลของนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา    บางครั้งก็ให้เหตุผลถูกต้อง  บางครั้งก็ให้เหตุผลที่ผิดพลาด   บางครั้งก็ให้เหตุผลในลักษณะนี้หรือในลักษณะนั้น  เมื่อเหตุผลของคำตอบนั้นคลุมเครือและไม่ชัดเจน วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะ          เมื่อได้ยินความคิดเห็นที่คลุมเครือและไม่ชัดเจนของนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา    พระองค์ทรงไม่เชื่อว่าบุคคลเหล่านั้นเป็นพยานยืนยันความจริงได้ 

            ยุคพระพุทธเจ้า       เมื่อปรัชญาเป็นรากฐานความรู้ของมนุษย์  แต่คำอธิบายอย่างมีเหตุผลของนักตรรกศาสตณ์และนักปรัชญาอธิบายความจริงของชีวิตยังคงคลุมเครือและไม่ชัดเจน       แม้ว่าการดำรงอยู่ของเทพเจ้าจะถูกตรวจสอบผ่านพิธีกรรมการบูชายัญ   แต่การลงโทษมนุษยชาติโดยพระพรหม      ซึ่งเป็นบทลงโทษตามกฎหมายวรรณะ ที่เรียกว่า "พรหมทัณฑ์"    ซึ่งมอบสิทธิและหน้าที่ให้สังคมลงโทษมนุษย์นั้นถือเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรง   เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับพระพรหมลงโทษมนุษยชาติ    พระองค์ทรงไม่เชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริง          พระองค์ทรงสงสัยข้อเท็จจริงในเรื่องนี้  พระองค์เริ่มกระบวนตรวจสอบ      โดยพิจารณาข้อเท็จจริงและรวบรวมพยานหลักฐาน       โดยพระองค์ทรงสอบสวนข้อเท็จจริงจากพราหมณ์สำนักต่าง ๆ แม้ว่าพวกเขาจะยืนยันการมีอยู่ของเทพเจ้า    แต่พวกเขามีอายตนะภายในที่จำกัดในการรับรู้  และบันทึกเหตุการณ์เป็นหลักฐานทางอารมณ์ไว้ในจิตใจ    หลักฐานเหล่านี้จึงใช้เป็นข้อมูลสำหรับการวิเคราะห์    โดยอนุมานความรู้เพื่อพิสูจน์ความจริงของเรื่องนั้น     โดยใช้เหตุผลซึ่งเป็นเครื่องมือของนักปรัชญา เพื่ออธิบายความจริงเรื่องอย่างสมเหตุสมผล 

              แต่เมื่อชีวิตมนุษย์มีอายตนะภายใน (sense) ของร่างกายที่มีข้อจำกัดในการรับรู้ความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์และยังมีอคติต่อผู้อื่น     ชีวิตของมนุษย์จึงเต็มไปด้วยมืดมน ส่งผลให้พวกเขา ขาดปัญญา     ที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์  และขาดความสามารถที่จะ    ใช้เหตุผลในการอธิบายความจริงเรื่องนั้นอย่างสมเหตุสมผล      เมื่อมนุษย์ซึ่งเป็นนักปรัชญาและนักตรรกะแสดงความคิดเห็นเรื่องมนุษย์ โลก  ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ    เหตุการณ์ทางสังคมและ ข้อพิสูจน์การมีอยู่ของเทพเจ้า เป็นต้น   โดยใช้เหตุผลอธิบายความจริงเรื่องเหล่านี้    นักตรรกะและนักปรัชญาบางครั้งอาจใช้เหตุผลอธิบายความจริงอย่างถูกต้อง      บางครั้งใช้เหตุผลเพื่ออธิบายความจริงอย่างไม่ถูกต้อง    บางครั้งอาจใช้เหตุผลเพื่ออธิบายความจริงในลักษณะนี้       บางครั้งอาจใช้เหตุผลอธิบายความจริงในลักษณะนั้น เป็นต้น  เมื่อเหตุผลของคำตอบยังคลุมเครือและไม่ชัดเจนวิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะหรือพระพุทธเจ้าย่อมตั้งข้อสงสัยว่า    นักตรรกศาสตร์หรือนักปรัชญาคนใดแสดงความคิดเห็นได้ถูกต้อง         หรือไม่ถูกต้อง วิญญูชนย่อมไม่เชื่อความคิดเห็นและไม่ถือว่ามันเป็นความรู้ที่ถูกต้องในเรื่องนั้น     

              ดังนั้น เนื่องจากต้นกำเนิดของความรู้ในปรัชญา      พระพุทธศาสนาและวิทยาศาสตร์  คือ  ความรู้ที่สั่งสมจากประสบการณ์ชีวิตผ่านประสาทสัมผัสและสั่งสมอยู่ในจิตใจของมนุษย์       เมื่อนักปรัชญาเช่นเจ้าชายสิทธัตถะ  และนักวิทยาศาสตร์ได้ยินข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง           พวกเขาจะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนั้นโดยการวิเคราะห์หลักฐานทางอารมณ์    โดยอนุมานความรู้เพื่อพิสูจน์ความจริงแล้วโดยใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือของนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาในการอธิบายความจริง       หลังจากวิเคราะห์หลักฐานทางอารมณ์แล้วเหตุผลของคำตอบที่ได้จากการวิเคราะห์ยังคงคลุมเครือ และไม่ชัดเจนว่าเรื่องนั้นเป็นมาอย่างไร      ทั้งนี้เนื่องจากมนุษย์มีข้อจำกัดในการรับรู้และมีอคติต่อผู้อื่น เป็นต้น 

                  เมื่อชีวิตของนักตรรกศาสตร์     และนักปรัชญาเต็มไปด้วยความมืดมน        พวกเขาจึงขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้น และความจริงขั้นปรมัตถ์           พวกเขาจึงไม่สามารถใช้เหตุผลอธิบายความจริงได้ถูกต้องและสอดคล้องกัน     แม้ว่าพวกเขาจะทำหน้าที่เป็นพราหมณ์  นักตรรกศาสตร์ และนักปรัชญา     ช่วยเหลือผู้คนให้พ้นจากความทุกข์ทรมานผ่านพิธีกรรมบูชายัญ       เหตุผลของพวกเขาในการตอบคำถามเกี่ยวกับความจริง       ซึ่งเป็นความรู้ที่อยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์นั้น  บางครั้งก็ใช้เหตุผลถูกต้อง   บางครั้งก็ใช้เหตุผลผิด  ๆบางครั้งก็ใช้เหตุผลในลักษณะเช่นนี้           บางครั้งก็ใช้เหตุผลเป็นในลักษณะเช่นนั้น  เมื่อเหตุผลของพวกเขานั้นยังคลุมเครือและไม่ชัดเจน วิญญูชนเช่น    เจ้าชายสิทธัตถะทรงสงสัยในความคิดเห็นของเรื่องนั้น  แต่พระองค์ได้ทรงหยิบยกประเด็นที่น่าสงสัยนี้ขึ้นมา        เพื่อกำหนดขอบเขตของการศึกษา        หลังจากนั้น นักปรัชญา  เจ้าชายสิทธัตถะและนักวิทยาศาสตร์ได้ศึกษาข้อเท็จจริงและรวบรวมหลักฐาน     เมื่อมีหลักฐานเพียงพอ          พวกเขาก็ใช้หลักฐานเป็นข้อมูล  เพื่อวิเคราะห์โดยอนุมานความรู้เพื่อพิสูจน์ความจริง      โดยใช้เหตุผลซึ่งเป็นเครื่องมือที่นักปรัชญาใช้ในการอธิบายความจริง      

              อย่างไรก็ตาม หลังจากวิเคราะห์ข้อมูลโดยอนุมานความรู้แล้วเรื่องราวที่ปรากฏขึ้นในจิตใจของพระพุทธเจ้า            นักปรัชญา  และนักวิทยาศาสตร์แล้ว         พวกเขาก็ยังไม่สามารถระบุได้อย่างแน่ชัดว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นได้อย่างไร        นักปรัชญา           พระพุทธเจ้าและนักวิทยาศาสตร์ต่างต้องการหลักฐานเพิ่มเติม   เพื่อใช้เป็นข้อมูลในการวิเคราะห์โดยอนุมานความรู้และพิสูจน์ความจริงของเรื่องนั้น      โดยใช้เหตุผลในการอธิบายความจริงและยืนยันความจริงของคำตอบ  ซึ่งเป็นความจริงที่เด็ดขาดและไม่มีข้อข้อเท็จจริงใดที่ยกขึ้นมาหักล้าง เพื่อเปลี่ยนแปลงข้อเท็จจริงของคำตอบอีกต่อไป    

                โดยทั่วไปแล้ว  หลักฐานทางปรัชญาส่วนใหญ่เป็นหลักฐานเชิงประจักษ์            อย่างไรก็ตาม   ลักษณะของคำบอกเล่าจากผู้เห็นเหตุการณ์  (พยานบุคคล) ซึ่งมาจากมนุษย์ที่มีอายตนะภายในจำกัดในการรับรู้     และมักมีอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้   ความกลัว  ความเกลียดชังและความรัก  เป็นต้น   ทำให้พยานเหล่านี้ถูกปกคลุมเต็มไปด้วยความมืดมิด     และขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์     เมื่อพวกเขายืนยันความจริงเกี่ยวกับชีวิตมนุษย์  โลก   ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ  และการดำรงอยู่ของเทพเจ้า    โดยพวกเขาใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือทางปรัชญา   เพื่ออธิบายความจริงเหล่านี้   อย่างไรก็ตาม  เหตุผลของคำตอบของพวกเขานั้น  บางครั้งก็ถูกต้อง    บางครั้งก็ไม่ถูกต้อง     บางพวกเขาก็ให้เหตุผลแบบนี้    บางครั้งก็ให้เหตุผลอีกแบบหนึ่ง            เมื่อเหตุผลของพยานเหล่านี้ยังคงคลุมเครือและไม่ชัดเจน             คำให้การของพวกเขาจึงไม่น่าเชื่อถือ  วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะ หรือพระพุทธเจ้าได้ยินความคิดเห็นของพวกเขาแล้ว           ก็ไม่สามารถยอมรับเป็นหลักฐานสนับสนุนได้   ยกตัวอย่างเช่น ในยุคทองของศาสนาพราหมณ์   ผู้คนเชื่อในการดำรงอยู่ของเทพเจ้า         พวกเขาเต็มใจที่จะบูชาเทพเจ้าเหล่านี้ด้วยเครื่องบูชาอันมีค่า สร้างความมั่งคั่งให้กับนิกายต่าง   ๆของศาสนาพราหมณ์  ส่งผลให้เกิดอารยธรรมแห่งการบูชาที่เชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิดกับเศรษฐกิจ      

                   เมื่อนิกายต่าง ๆ   อ้างความชอบธรรมในการรักษาศรัทธาของตน     และได้รับผลประโยชน์จากการบูชาเทพเจ้าของตนว่า  โดยยืนยันความเหนือกว่าเทพเจ้าอื่น ๆ      และความสามารถช่วยให้วรรณะกษัตริย์ทรงประสบความสำเร็จในการปกครองอาณาจักรได้และแต่งตั้งพราหมณ์เป็นปุโรหิต เพื่อทำหน้าที่ปรึกษาของมหาราชาแห่งอาณาจักรต่าง ๆ    จึงมีการเสนอกฎหมายวรรณะ    เพื่อจำกัดสิทธิและหน้าที่ของพราหมณ์ดราวิเดียนในการบูชายัญ  การกระทำนี้ทำไปเพื่อความมั่นคงแห่งอาณาจักรและความเจริญรุ่งเรืองของชาวอารยันโดยเฉพาะ ซึ่งอ้างว่า         พราหมณ์อารยันอ้างว่าพระพรหมสร้างมนุษย์จากพระกายของพระองค์และก่อตั้งระบบวรรณะโดยกำหนดบทบาทตามวรรณะที่เกิดมา  

                 เมื่อมีการบังคับใช้กฎหมายประเพณีเกี่ยวกับระบบวรรณะ แล้ว พลเมืองทุกคนจึงมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด สิ่งนี้ทำให้พราหมณ์อารยันได้ผูกขาดการบูชาเทพเจ้า            ในขณะที่พราหมณ์ดราวิเดียนสูญเสียสิทธิ เสรีภาพ      และหน้าทีในการประกอบพิธีกรรมบูชายัญ      บทบาทของพวกเขาลดลงเหลือเพียงการรับใช้วรรณะที่สูงกว่าและห้ามประชาชนแต่งงานกันข้ามวรรณะ          อย่างไรก้ตาม ชาวสักกะมีชีวิตที่ขาดศรัทธาในตนเอง    ขาดความเพียรที่จะควบคุมกิเลสตัณหาราคะของตนเอง       และขาดสติที่จะระลึกกรรมที่จะตามมา  จึงสมัครใจรักใคร่กันฉันท์ชู้สาวกับคนต่างวรรณะ  จึงถูกพระพรหมลงโทษ โดยให้สังคมขับไล่ออกจากสังคมตลอดชีวิต        ต้องใช้ชีวิตเร่ร่อนไปตามท้องถนนในวัยชรา เจ็บป่วยเป็นไข้ และนอนตายข้างถนน

      เจ้าชายสิทธัตถะทรงเห็นความทุกข์ยากของพวกจัณฑาล จึงทรงตั้งพระทัยที่จะปฏิรูปสังคมโดยการยกเลิกระบบวรรณะ   อย่างไรก้ตาม พระองค์ทรงไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เพราะเป็นการละเมิดหลักอปริหานิยธรรม ซึ่งเป็นรัฐธรรมนูญแห่งอาณาจักรสักกะ มาตรา.๓  ซึ่งห้ามยกเลิกกฎหมายที่บัญญัติไว้แล้ว      โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงได้ยินเรื่องราวของพระพรหมและพระอิศวรแล้ว พระองค์ทรงสอบถามพราหมณ์ปุโรหิตเกี่ยวกับต้นกำเนิดพระพรหมและพระอิศวร แต่ไม่มีใครสามารถตอบพระองค์ได้จึงทำให้พระองค์ทรงสงสัยในธรรมชาติที่แท้จริงของพระพรหมและพระอิศวร เป็นต้น 

            เมื่อพระโพธิสัตว์โคตมะทรงพัฒนาศักยภาพชีวิต ด้วยการปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ ๘ และทรงตรัสรู้ (รู้แจ้ง) กฎธรรมชาติของชีวิตมนุษย์ ซึ่งเป็นความรู้ระดับอภิญญา๖ และผลแห่งการปฏิบัติธรรมตามอริยมรรคมีองค์ ๘ ของพระพุทธเจ้านั้น พระองค์จึงทรงทดสอบผลของการปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ ๘  กับนักปรัชญา นักตรรกศาสตร์  นักบวช  นักพรต   พราหมณ์   ผู้นำนิกายต่าง   ๆ    วรรณะกษัตริย์ และแม้แต่โจรชื่อดังอย่างองคุลีมาล    เมื่อพวกเขาปฏิบัติอริยมรรค ๘ ประการแล้ว  พวกเขาก็สามารถบรรลุอภิญญา ๖ หรือพลังเหนือธรรมชาติทั้ง ๖ ประการได้เช่นเดียวกับพระพุทธเจ้า  

         ความรู้ทางวิทยาศาสตร์นั้นได้มาจากประสบการณ์ชีวิตผ่านอายตนะภายในร่างกาย และสั่งสมเรื่องราวไว้เป็นหลักฐานทางอารมณ์ในจิตใจ      อย่างไรก็ตาม   เมื่อนำหลักฐานนี้ มาใช้ในการวิเคราะห์โดยการอนุมานความรู้หรือคาดคะเนความจริงจากสิ่งที่ได้ยินมา เพื่อพิสูจน์ความจริงของเรื่องนั้น โดยอาศัยใช้เหตุผลซึ่งเป็นเครื่องมือของนักปรัชญาเพื่ออธิบายความจริงเรื่องนั้้น ๆ   แต่ผลลัพท์จากการวิเคราะห์ข้อมูลยังคลุมเครือและไม่ชัดเจน  ทำให้เกิดข้อสงสัยเกี่ยวกับความถูกต้องของคำตอบนั้น เนื่องจากมนุษย์มีอายตนะภายในร่างกาย  ที่จำกัดในการรับรู้เหตุการณ์ต่าง ๆ   ในชีวิต และมักจะมีอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความรู้ของตนเอง ชีวิตของมนุษย์จึงถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด  พวกเขาจึงขาดปัญญาที่จะเข้าความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์     เมื่อพวกเขาใช้เหตุผล เพื่ออธิบายความจริงของเรื่องนั้น   บางครั้งใช้เหตุผลที่ถูกต้อง  บางครั้งก็ไม่ถูกต้อง    บางครั้งก็ให้เหตุผลแบบหนึ่ง    บางครั้งก็ให้เหตุผลอีกแบบหนึ่ง       เป็นต้น   

    มนุษย์จำเป็นต้องพัฒนาศักยภาพชีวิตของตนเองให้ถึงระดับที่สามารถทักษะในสร้างเทคโนโลยี่คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต  เพื่อวิเคราะห์ข้อมูล เพื่อค้นหาคำตอบที่ถูกต้องและเป็นกลาง แม้ว่าผลการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์จะตรงไปตรงมา     แต่ผู้อ่านผลการวิเคราะห์ก็คือจิตใจของมนุษย์ ต้องพิจารณาว่าผลการค้นพบนั้นเพียงพอหรือไม่ในการลงโทษผู้กระทำผิด (สำหรับผู้พิพากษา) หรือ การให้คำแนะแพทย์เกี่ยวกับปริมาณยาที่เหมาะสม หรือการอ่านข้อมูลเกี่ยวกับการสอบอารมณ์ของผู้ปฏิบัตินั้น เป็นอุปทานหรือวิกลจริตหรือไม่  เป็นต้น  

         เมื่อนำความรู้เกี่ยวกับกฎธรรมชาติมาประยุกต์ใช้กับวิทยาศาสตร์สมัยใหม่  โดยใช้เครื่องมือวิทยาศาสตร์ในการตรวจสอบการพัฒนาศักยภาพชีวิตของมนุษย์ มีการตรวจสอบคลื่นสมองก่อนและหลังการทำฝึกสมาธิ ซึ่งจะเผยให้เห็นถึงขอบเขตที่จิตใจได้พัฒนาศักยภาพของตนเองกลายเป็นความมั่นคงและไม่หวั่นไหว  เมื่อเผชิญกับความท้ายทายในชีวิต ในยุคปัจจุบันนั้น ไม่ว่าจะเป็นสาขาวิชาใด มนุษย์ควรพัฒนาศักยภาพของตนเองให้สอดคล้องกับหลักการทางปรัชญาพุทธศาสนาหรือพุทธศาสนามาก ดังนั้น แนวคิดของผู้เขียนในการเขียนปรัชญาพุทธภูมิ   มีเริ่มต้นจากความสงสัยของเจ้าชายสิทธัตถะก่อนที่พระองค์สละทางโลกเพื่อออกผนวช ขั้นตอนต่อไปคือ การรวบรวมข้อมูลจาก พยานเอกสาร พยานวัตถุ  พยานบุคคล และเอกสารดิจิทัล แล้วนำมาวิเคราะห์ เพื่อหาเหตุผลเบื้องหลังคำตอบ ของคำถามเหล่านั้น เมื่อการวิเคราะห์หลายครั้ง ให้ผลลัพท์ที่มีเหตุผลเดียวกัน ก็ถือว่า เป็นความรู้ที่ตรงตามเกณฑ์การตัดสินอย่างมีเหตุผล ปราศจากข้อสงสัยหรือความไม่สอดคล้องกันในข้อเท็จจริง จึงจะถือว่าเป็นความรู้และความจริงในประเด็นนั้น