แนวคิดเชิงอภิปรัชญาในพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

 Metaphysical Concepts in the Mahachulalongkorn Tripitaka 

แนวคิดอภิปรัชญาในพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาลงกรณ

๑.บทนำ ความเป็นมา   และความสำคัญของปัญหา

      โดยทั่วไปแล้ว  อภิปรัชญาเป็นสาขาหนึ่งของปรัชญา  และเป็นตัวแทนของความรู้ของมนุษย์ที่รู้จักกันในชื่อ  "นักตรรกะ" หรือ "นักปรัชญา"     พวกเขามุ่งเน้นการศึกษาธรรมชาติของความเป็นจริงเช่น มนุษย์  โลก ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติและหลักฐานการมีอยู่ของเทพเจ้า เป็นต้น พวกเขาเรียนรู้เรื่องราวเหล่านี้ โดยตรงที่ถ่ายทอดกันมาจากอดีตจนถึงปัจจุบันผ่านอายตนะภายใน   และเก็บไว้เป็นหลักฐานทางอารมณ์ในจิตใจ   อย่างไรก็ตาม ธรรมชาติของนักตรรกะและนักปรัชญาคือเมื่อพวกเขาได้ยินข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องใด ๆ ในชีวิต   ไม่ว่าโดยตรงหรือทางอ้อม      พวกเขามักจะแสดงความคิดเห็นของตนเองตามหลักเหตุผลและคาดคะเนความจริงเป็นอย่างนี้    โดยใช้เหตุผลเป็นเครื่องมือในการอธิบายความจริงของเรื่องนั้น    

        อย่างไรก็ตาม    ในฐานะมนุษย์   นักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา   มักมีอายตนะภายในที่จำกัดในการรับรู้สิ่งต่าง ๆ  และมีอคติต่อผู้อื่น     ส่งผลให้ชีวิตของพวกเขาถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมน  สิ่งนี้ทำให้พวกเขาขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์   เมื่อพวกเขาก็ใช้เหตุผลเป็นเครื่องมือเพื่ออธิบายความจริงเหล่านั้น    บางครั้งพวกเขาก็ใช้เหตุผลเพื่ออธิบายความจริงได้อย่างถูกต้อง    บางครั้งพวกเขาก็ใช้เหตุผลเพื่ออธิบายความจริงอย่างไม่ถูกต้อง   บางครั้งพวกเขาก็ใช้เหตุผลในลักษณะนี้พวกเขาก็ใช้เหตุผลในลักษณะนั้น    เมื่อเหตุผลในการอธิบายความจริงสำหรับคำตอบนั้นคลุมเครือและไม่ชัดเจน      เมื่อวิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะทรงได้ยินความคิดเห็นของนักตรรกศาสตร์  และนักปรัชญาเกี่ยวกับเรื่องนี้   พระองค์ทรงไม่เชื่อถือและไม่ยอมรับบุคคลดังกล่าวเป็นพยานในการยืนยันความจริงในเรื่องนั้นได้ ดังนั้นพระองค์ทรงจึงทรงสร้างกระบวนการสำหรับการพิจารณาความจริงสื่งที่สมมติขึ้นโดยเริ่มต้นจากการตั้งข้อสงสัยในสิ่งที่พวกเขาได้ยิน          

       คำถามพื้นฐานที่นักปรัชญา  มักตั้งคำถามในสาขาปรัชญาได้แก่ ความจริงคืออะไร ?     เวลาและอวกาศมีอยู่จริงหรือไม่ ? จิตใจและร่างกายของมนุษย์มีความสัมพันธ์กันอย่างไร ? พระเจ้ามีอยู่จริงหรือไม่ ? และอีกมากมาย  แม้ว่าคำถามเหล่านี้จะเป็นนามธรรมและยากที่จะเข้าใจ  อย่างไรก็ตาม  การศึกษาปรัชญาเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการทำความเข้าใจโลกและตัวเราเอง เหตุผลจึงเป็นเครื่องมือที่นักปรัชญาใช้    สามารถนำมาใช้เพื่ออธิบายความจริงอย่างมีเหตุผลได้     

๒.ต้นกำเนิดของอภิปรัชญา  

        เมื่อเราศึกษาประวัติศาสตร์ของอภิปรัชญา   เราจะเข้าใจข้อเท็จจริงในเบื้องต้นที่ว่า  อภิปรัชญาคือความรู้ของมนุษย์ที่เรียกว่า "นักตรรกวิทยาและนักปรัชญา" อย่างไรก็ตาม อภิปรัชญาไม่ใช่ความรู้ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ   แต่ได้รับการพัฒนามาจากแนวคิดของนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญามาตั้งแต่การเริ่มต้นของมนุษยชาติ โดยทั่วไป   นักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาเป็นมนุษย์ที่มีอาตนะภายในที่จำกัดในการรับรู้เหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิต  และรวบรวมสิ่งเหล่านั้นไว้เป็นหลักฐานทางอารมณ์ในจิตใจ  อย่างไรก็ตาม   ชีวิตมนุษย์ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่การรับรู้ และเก็บหลักฐานทางอารมณ์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงธรรมชาติของการเป็นนักคิดอีกด้วย    เมื่อมนุษย์รับรู้สิ่งใดสิ่งหนึ่ง พวกเขาจะคิดเกี่ยวกับสิ่งนั้น    แล้วใช้เหตุผลเป็นเครื่องมือที่นักปรัชญาเพื่ออธิบายความเป็นจริง อย่างไรก็ตามเนื่องจากธรรมชาติของมนุษย์ที่มีอายตนะภายในที่มีจำกัดในการรับรู้เรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิต  และอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้ของตนเอง   ชีวิตมนุษย์จึงเต็มไปด้วยความมืดมน พวกเขาขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงไม่สามารถใช้เหตุผลอธิบายความจริงที่สมมติขึ้น และความจริงขั้นปรมัตถ์ได้อย่างมีเหตุผล เป็นต้น   เราสามารถแบ่งยุคหลักของอภิปรัชญาได้ดังต่อไปนี้: 

     ๒.๑  ปรัชญาสมัยก่อนพุทธกาล  ยุคนี้ถือเป็นยุคทองของศาสนาพราหมณ์  เมื่อพราหมณ์ในอนุทวีปอินเดียเป็นนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา พวกเขาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับความจริงของชีวิตและการมีอยู่ของเทพเจ้าโดยใช้เหตุผล   และคาดคะเนความจริงจากสิ่งที่พวกเขาได้ยินมา      ความสามารถในการอธิบายการมีอยู่ของเทพเจ้าอย่างมีเหตุผล      ทำให้ชาวอนุทวีปอินเดียเชื่อในเทพเจ้าหลายองค์ พวกเขายินยอมที่จะประกอบพิธีกรรมบูชายัญผ่านพราหมณ์อารยัน  โดยเชื่อว่าเทพเจ้าเหล่านั้นเป็นที่พึ่งสูงสุดของมนุษยชาติที่ต้องเผชิญกับความไม่เที่ยงของชีวิต อันได้แก่ การเกิดขึ้น การดำรงอยู่และความตายของชีวิตมนุษย์     นักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาในยุคนี้ใช้เหตุผลในการอธิบายความจริงแก่ผู้คนในอนุทวีปอินเดียโดยกระตุ้นให้พวกเขาเข้าใจชีวิตว่า  พระพรหมทรงสร้างมนุษย์ และสร้างระบบวรรณะเพื่อให้มนุษย์ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะของตน    

      เมื่อพวกเขาเชื่อในคำสอนของพราหมณ์แล้ว  พวกเขาได้รับการสอนให้ขอความช่วยเหลือจากเทพเจ้า    ผ่านพิธีกรรมบูชาของพราหมณ์ซึ่งเกี่ยวข้องการถวายของมีค่า   แม้ว่าพราหมณ์ซึ่งเป็นนักตรรกะศาสตร์และนักปรัชญาจะอธิบายความเป็นจริงเกี่ยวกับ "มนุษย์" อย่างมีเหตุผลแก่ผู้คนอนุทวีปอินเดีย    แต่เหตุผลของพวกเขาก็ไม่สามารถทำให้ผู้คนเข้าใจถึงการมีอยู่ของเทพเจ้าได้ด้วยตนเอง  แม้ว่าพราหมณ์ในฐานะนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา    จะมีกระบวนการเพื่อพิจารณาความจริง ผ่านพิธีกรรมบูชายัญพร้อมของถวายที่มีค่าแก่เทพเจ้าโดยพราหมณ์ชาวอารยัน  เพื่อขอพรจากพระพรหมให้ประสบความสำเร็จในชีวิตก็ตาม    

        อย่างไรก็ตาม ผลลัพท์ของการบูชายัญของพราหมณ์นั้น บางครั้งก็เป็นไปตามที่ปรารถนา     และบางครั้งก็ไม่เป็นไปเช่นนั้น พวกพราหมณ์อ้างเหตุผลต่าง ๆ นานาสำหรับความล้มเหลวของการบูชายัญ   ตัวอย่างเช่น การพึ่งพาเทพเจ้าหลายองค์และขาดศรัทธาที่แท้จริงในเทพเจ้าองค์ใดองค์หนึ่ง เป็นต้น  เมื่อการบูชายัญขอพรเทพเจ้าเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนว่าจะเป็นความจริง เพื่อรักษาผลประโยชน์ของการบูชาและอำนาจทางเมืองในตำแหน่งที่ปรึกษาของพระมหากษัตริย์  เนื่องจากผู้คนในอนุทวีปเกิดมาโดยไม่รู้ในกฎธรรมชาติของชีวิต สิทธิ   เสรีภาพและหน้าที่ในการแสวงหาความรู้ของพวกเขา ถูกจำกัดด้วยกฎหมายวรรณะจารีตประเพณี      ชีวิตของพวกเขาจึงเต็มไปด้วยความมืดมนและขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ จึงขาดความสามารถคิด โดยใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือที่นักปรัชญาใช้เพื่ออธิบายความจริงในเรื่องนั้นได้อย่างมีเหตุผล เป็นต้น   

     เมื่อพราหมณ์ซึ่งเป็นนักตรรกศาสตร์    และนักปรัชญาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับความจริงของมนุษย์  โลก   ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติและข้อพิสูจน์ของการมีอยู่ของเทพเจ้า เป็นต้น   พวกเขามักจะแสดงความคิดเห็นตามปฏิภาณของตนเองโดยใช้เหตุผลอธิบายความจริง และคาดคะเนความจริงจากสิ่งที่ได้ยินมา   อย่างไรก็ตามการใช้เหตุผล เพื่ออธิบายความจริงของนักตรรกศาสตรและนักปรัชญาบางครั้งใช้เหตุผลได้ถูกต้อง   บางครั้งอาจใช้เหตุผลไม่ถูกต้อง บางครั้งอาจใช้เหตุผลในลักษณะนี้หรือในลักษณะนั้น เป็นต้น เมื่อเหตุผลของคำตอบมีลักษณะคลุมเครือและไม่ชัดเจน   วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะจะทรงไม่เชื่อว่าคำตอบนั้น    เป็นความจริงและจะไม่ถือว่าคำตอบนั้น เป็นความรู้ที่ถูกต้องในเรื่องนั้น                 

      ๒.๒ ยุคแห่งนักปรัชญาในสมัยพุทธกาล ยุคนี้โดดเด่นด้วยการค้นพบความจริงของกฎธรรมชาติแห่งชีวิตมนุษย์    ในพระพุทธศาสนาเจ้าชายสิทธัตถะทรงได้ค้นพบความจริงสอง ระดับคือความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์    ในทางตรงกันข้าม  แนวคิดของพราหมณ์ซึ่งเป็นนักตรรกศาสตร์     และนักปรัชญาในก่อนสมัยพุทธกาล  ยังคงคลุมเครือและไม่ชัดเจนเกี่ยวกับการมีอยู่ของเทพเจ้าพวกเขาเสนอความคิดเห็นของตนเองเกี่ยวกับเรื่องราวเหล่านี้    ซึ่งสืบทอดกันมาตั้งก่อนสมัยพุทธกาลจนถึงปัจจุบัน      ตัวอย่างเช่น เรื่องราวของพระพรหมที่สร้างมนุษย์   และระบบวรรณะโดยให้มนุษย์ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะของตน   โดยมีสภาพบังคับตามกฎหมายให้ประชาชนในอาณาจักรสักกะ   คือห้ามมิให้ประชาชนสมสู่กับคนต่างวรรณะและการปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น   

       เมื่อประชาชนมีความสัมพันธ์กับคนต่างวรรณะ  พระพรหมจะลงโทษพวกเขา โดยพระพรหมทรงบัญชาให้คนในสังคมบังคับคดีตามพระประสงค์ของพระพรหม   ส่งผลให้จัณฑาลถูกขับไล่ออกจากสังคม      โดยพวกเขาอ้างว่า นี่เป็นการลงพรหมทัณฑ์ตลอดชีวิตพระพรหมและไม่อาจกลับคืนสู่สถานะเดิมในสังคมได้ ถือเป็นการเลือกปฏิบัติและการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรง   เจ้าชายสิทธัตถะทรงเห็นจัณฑาล ถูกลงโทษโดยสังคม  ถูกบังคับให้ใช้ชีวิตเร่ร่อนไร้บ้าน ตามท้องถนนในพระนครกบิลพัสดุ์ แม้กระทั่งในวัยชรา เจ็บป่วยและเสียชีวิตอยู่บนถนน เป็นต้น 

     พระพุทธเจ้าทรงมีพระเมตตากรุณาธิคุณต่อมวลมนุษยชาติปลดปล่อยพวกเขา จากพันธนาการของระบบวรรณะ เจ้าชายสิทธัตถะทรงไม่ได้เชื่อทันทีของการมีอยู่ของเทพเจ้า พระองค์ยังทรงสงสัยไว้ก่อนจนกว่าจะได้ตรวจสอบข้อเท็จจริง  และรวบรวมพยานหลักฐานต่าง ๆ เมื่อได้หลักฐานเพียงพอแล้ว   พระองค์ทรงใช้หลักฐานเหล่านั้นเป็นข้อมูลสำหรับการวิเคราะห์โดยอนุมานความรู้  เพื่อพิสูจน์ความจริงในเรื่องการมีอยู่ของเทพเจ้านั้น   โดยใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือทางปรัชญาในการอธิบายความจริงอย่างมีเหตุผล

     ๒.๓  นักปรัชญาสมัยหลังพุทธกาล  มีนักตรรกศาสตร์ นักปรัชญาเกิดขึ้นมากมาย เป็นมนุษย์ตั้งอยู่ในความไม่ประมาท และไม่ย่อมปฏิบัติธรรมตามอริยมรรคมีองค์  ๘  แสวงหาผลประโยชน์จากการบูชาเช่นในสมัยก่อนพุทธกาล   ยอมขาดปัญญาเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัติ      แต่ผู้ไม่ประมาทในชีวิตเช่นพระเจ้าอโศกมหาราชทรงเผยแผ่พระพุทธศาสนาไปยังดินแดนต่าง ๆ  ทั่วโลก       

     ๒.๔ ยุคกรีกโบราณ:เป็นอภิปรัชญาเริ่มต้นชึ้นนักปรัชญากรีกเช่นเพลโตและอริสโตเติลได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับธรรมชาติของความเป็นจริง  ความรู้และจิตใจ   ผลงานของพวกเขามีอิทธิพลต่อการพัฒนาอภิปรัชญาในยุคต่อมาเป็นอย่างมาก 

     ๒.๕ ยุคกลางอภิปรัชญาในยุคกลางได้รับอิทธิพลจากศาสนาคริสต์  นักปรัชญาในยุคนี้มักจะมุ่งเน้นไปที่การพิสูจน์การมีอยู่เทพเจ้า และการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างศาสนากับเหตุผล 

     ๒.๖ ยุคเรเนซองส์   เป็นยุคฟื้นฟูศิลปะ  วิทยาศาสตร์และปรัชญา นักปรัชญาในยุคนี้หันกลับไปศึกษาผลงานของนักปรัชญากรีกและเริ่มพัฒนาแนวคิดใหม่ ๆ เช่น ลัทธิประจักษ์นิยม  

     ๒.๗ ยุคใหม่  นักปรัชญาเป็นยุคสมัยใหม่มีการพัฒนาความรู้ทางวิทยาศาสตร์อย่างมีประสิทธิภาพในยุคนี้ นักปรัชญาในยุคนี้ได้บูรณาการปรัชญาให้เข้ากับความรู้ทางวิทยาศาสตร์ เช่นลัทธิประจักษ์นิยมและลัทธิเหตุผลนิยม  

     ๒.๘  ในยุคปัจจุบัน อภิปรัชญายังคงพัฒนาแนวคิดอย่างต่อเนื่องต่อไปมีแนวคิดใหม่ ๆ เช่น  ลัทธิโครงสร้างนิยม และลัทธิหลังโครงสร้างนิยมได้เกิดขึ้น  และมีการถกเถียงกันอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับคำถามพื้นฐานของอภิปรัชญา  

     ดังนั้น   อภิปรัชญาเป็นสาขาที่สำคัญของปรัชญาที่ช่วยให้เราสามารถทำความเข้าใจโลกและตัวเราเองได้อย่างลึกซึ้ง   การศึกษาอภิปรัชญาช่วยพัฒนาความคิดเชิงวิพากษ์    สร้างความหมายชีวิตและพัฒนาจริยธรรม    อภิปรัชญามีความเป็นมาอันยาวนานและยังพัฒนาต่อไปจนถึงปัจจุบัน เป็นต้น   

๓.ความสำคัญของอภิปรัชญา 

       วิชาอภิปรัชญาไม่เพียงแค่การศึกษาความจริงของสิ่งต่าง ๆ เช่นมนุษย์ โลก   ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติและการพิสูจน์การมีอยู่ของเทพเจ้า  สิ่งเหล่านี้ถูกรับรู้ผ่านอายตนะภายใน   และสั่งสมเป็นข้อมูลทางอารมณ์ในจิตใจ  อย่างไรก็ตาม  จิตใจไม่ได้มีธรรมชาติในการรับรู้และสั่งสมเรื่องราวต่างๆ    ไว้เป็นข้อมูลทางอารมณ์ในจิตใจเท่านั้น   มันยังมีธรรมชาติของการเป็นนักคิดอีกด้วย เมื่อจิตใจของมนุษย์รับรู้สิ่งใด มันก็จะคิดจากสิ่งนั้นโดยการวิเคราะห์ข้อมูลทางอารมณ์ผ่านการอนุมานความรู้  หรือคาดคะเนความจริงเป็นอย่างนั้น เพื่อพิสูจน์ความจริงของคำตอบ โดยใช้เหตุผลซึ่งเป็นเครื่องมือในการอธิบายความจริงของสิ่งนั้น    อย่างไรก็ตาม นักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาเหล่านี้  บางครั้งพวกเขาอาจใช้เหตุผลอย่างถูกต้อง  บางครั้งพวกเขาอาจใช้เหตุผลอย่างผิด ๆ   บางครั้งพวกเขาอาจใช้เหตุผลอย่างนี้    บางครั้งพวกเขาอาจใช้เหตุผลเป็นอย่างนั้น เมื่อคำตอบที่ได้จากการวิเคราะห์นี้ยังคลุมเครือและไม่ชัด เจน    วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะหรือพระพุทธเจ้าได้ยินความคิดเห็นของคำตอบดังกล่าว   ย่อมไม่เชื่อถือว่าเป็นความรู้ที่แท้จริงเรื่องนั้น   ดังนั้น ปรัชญามีความสำคัญอย่างยิ่งในชีวิต  โดยเราสามารถใช้เหตุผลอธิบายความจริงในเรื่องได้หลายประการ กล่าวคือ

       ๓.๑.การสร้างกรอบความคิด  โดยทั่วไปแล้ว  บางคนมีจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยจินตนาการอันไร้ขอบเขตและมีข้อจำกัดในเรื่องราวต่าง ๆ  จนถึงจุดขั้นไม่สามารถเข้าใจความรู้ของเรื่องนั้น    ๆ  ได้อภิปรัชญาช่วยสร้างกรอบความคิดพื้นฐานเพื่อความเข้าใจ ช่วยให้เราวิเคราะห์และประเมินความเชื่อและความคิดของเราอย่างมีเหตุผล โดยการตั้งคำถามถึงธรรมชาติของความเป็นจริง เราจะสามารถเข้าใจความเชื่อและมุมมองต่าง ๆได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น 

       ๓.๒. การพัฒนาการคิดเชิงวิพากษ์ การศึกษาอภิปรัชญาช่วยพัฒนาทักษะการคิดเชิงวิพากษ์  เราจะเรียนรู้ที่จะวิเคราะห์ข้อโต้แย้ง ระบุข้อบกพร่องและการสร้างข้อโต้แย้งที่สมเหตุสมผล  ทักษะเหล่านี้มีประโยชน์อย่างมากในชีวิตประจำวันไม่ว่าจะเป็นการตัดสินใจ  การแก้ปัญหาหรือการโต้แย้งกับผู้อื่น เป็นต้น 

       ๓.๓.การสร้างความหมายของชีวิต    อภิปรัชญาช่วยให้เราสามารถสำรวจความหมายของชีวิต    โดยการตั้งคำถามเกี่ยวกับเป้าหมาย คุณค่าและความหมายของการดำรงอยู่    เราจะสามารถค้นหาความหมาย   และจุดมุ่งหมายในชีวิตของเราได้และสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและมีคุณค่า

       ๓.๔.การพัฒนาจริยธรรม   อภิปรัชญาเกี่ยวข้องกับอย่างใกล้ชิดกับจริยธรรม   การศึกษาอภิปรัชญาช่วยให้เราสามารถเข้าใจธรรมชาติของความดีความชั่วและความถูกต้องซึ่งจะนำไปสู่การพัฒนาจริยธรรมส่วนบุคคลและสังคมที่ดีขึ้น    

       อภิปรัชญา   เป็นความรู้ของมนุษย์ซึ่งเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่บนโลก ซึ่งเป็นหนึ่งในดาวเคราะห์ทั้ง  ๙  ดวงที่โคจรรอบตวงอาทิตย์  โลกและดวงอาทิตย์เป็นสสารที่มีแรงโน้มถ่วงของตัวเอง เมื่อโลกมีแรงโน้มถ่วงจึงดึงดูดดวงอาทิตย์เข้ามาหาตนเองและในขณะเดียวกันอาทิตย์ก็มีแรงโน้มถ่วงของตัวเองเช่นกัน    เมื่อดวงอาทิตย์และโลกต่างฝ่ายต่างใช้แรงโน้มถ่วงของตนเองดึงดูดซึ่งกัน   และกัน แม้ว่าดวงอาทิตย์เป็นสสารที่มีพลังงานโน้มถ่วงมากกว่าโลก  แต่ก็ไม่สามารถใช้แรงโน้มถ่วงของตัวเองดึงดูดโลกเข้าหาดวงอาทิตย์ได้มากกว่านี้แรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์  ทำให้โลกโคจรรอบดวงทิตย์เป็นรูปวงรีส่งผลให้โลกโคจรรอบดวงอาทิตย์  ซึ่งมีระยะห่างจากดวงอาทิตย์แตกต่างกัน  ตลอดทั้งปีอุณหภูมิบนโลกไม่เท่ากันในแต่ละวัน มนุษย์จึงสมมติว่ามีฤดูกาลที่แตกต่างกันในแต่ละปี 

        เมื่อมนุษย์มีอาตนะภายในร่างกายในการรับรู้เรื่องราว แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงบนโลก   เหตุการณ์ต่าง ๆ ในสังคมมนุษย์ทั่วโลก  ผู้คนมักอยากรู้เรื่องราวต่าง ๆ  ที่เกิดขึ้นในชีวิต เช่น  สภาพอากาศ ภูเขา ลมทะเล   หิมะถล่มหรือเรื่องราวของคนประสบความสำเร็จในชีวิต   คนชั่วที่แทงคนตายในที่สาธารณะโรงเรียนหรือสถานีรถไฟฟ้า เป็นต้น   เมื่อเราศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับปรัชญาตามเว็บไซต์ต่าง ๆบนแพลตฟอร์มอินเตอร์เน็ตเราได้ยินมาว่าสถานบันการศึกษาทั่วโลกเปิดสอนหลักสูตรปรัชญาและพระพุทธศาสนาเพื่อพัฒนาศักยภาพชีวิตของนักศึกษาให้มีความรู้ความเข้าใจในความจริงของชีวิตของตนเองจะมีอาจารย์ที่จะถ่ายทอดความรู้ด้านปรัชญาให้กับนิสิตรุ่นต่อไปที่จะเรียนรู้จากประสบการณ์ชีวิตผ่านประสาทสัมผัส  และสั่งสมความรู้นั้นไว้ในจิตใจของตนสามารถนำความรู้ที่อยู่ในใจของตน ไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน   เพื่อแก้ปัญหาที่เข้ามาในชีวิตได้  แต่เมื่อวิชาเหล่านี้คือความรู้ของมนุษย์ก็เกิดปัญหาที่ผู้เขียนสงสัยว่ามนุษยคือบ่อเกิดความรู้เชิงปรัชญา พระพุทธศาสนาและวิทยาศาสตร์ได้อย่างไร?เป็นเรื่องที่เราควรศึกษาค้นคว้าให้มาก  

       เมื่อเราศึกษาหลักฐานในพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาฯ เราจะเห็นการพัฒนาความรู้ของมนุษย์ตั้งแต่สมัยรุ่งเรืองของศาสนาพราหมณ์ผู้คนเชื่อกันว่า    มีเทพเจ้าหลายองค์พวกพราหมณ์อารยันได้แสดงหลักปฏิบัติเพื่อเข้าถึงความมีอยู่ของเทพเจ้าด้วยการบูชายัญ จนเป็นที่นิยมมากจนผู้คนในอนุทวีปอินเดีย  ตกลงที่จะปฏิบัติตามคำสอนของพราหมณ์ด้วยการบูชาเทพเจ้าด้วยของมีค่าต่าง ๆและของบูชาเหล่านี้สร้างรายได้มหาศาลให้กับพราหมณ์นิกายต่าง ๆ  ในสมัยนั้นคำสอนของพราหมณ์   เป็นทั้งหลักคำสอนในศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะจารีตประเพณี   ได้กำหนดข้อห้ามการแต่งงานระหว่างวรรณะและห้ามปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น   และมีการลงโทษอย่างรุนแรงสำหรับผู้ที่ฝ่าฝืนคำสอนของศาสนาพราหมณ์    และกฎหมายจารีตประเพณีเกี่ยวกับวรรณะ   ด้วยการไล่ออกจากสังคมที่พวกเขาอาศัยไปตลอดชีวิต    แต่ชาวอนุทวีปอินเดียส่วนใหญ่มีชีวิตที่อ่อนแอและมักขาดสติปัญญา    ดังนั้นพวกเขาจึงดำเนินชีวิตตามตัณหาของตน จนไม่สามารถควบคุมจิตใจของตนได้  พวกเขาจึงฝ่าฝืนคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายจารีตวรรณะประเพณี โดยมีเพศสัมพันธ์กับผู้คนวรรณะต่าง ๆ   หรือปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น พวกเขาจึงถูกคนในสังคมลงโทษด้วยการถูกไล่ออกจากสังคมที่ตนอยู่อาศัยไปตลอดชีวิตและเรียกคนเหล่านี้ว่า "จัณฑาล" 

         เจ้าชายสิทธัตถทรงเห็นว่าปัญหาจัณฑาลเป็นปัญหาสำคัญของประเทศ   สิ่งนี้ ทำให้พระองค์ทรงสงสัยในการมีอยู่ของเทพเจ้า แม้ว่าพระองค์จะทรงสำเร็จการศึกษาไปแล้ว ๑๘ สาขาแต่พระองค์ทรงไม่รู้เรื่องถึงการมีอยู่ของเทพเจ้า เพราะมันเป็นความรู้ที่อยู่นอกเหนือขอบเขตประสาทสัมผัสของพระองค์ที่จะรับรู้ได้       ยกเว้นการบูชายัญของพราหมณ์ผู้ทำพิธีเท่านั้น    ส่วนพระองค์นั้นทรงไม่สามารถทำการบูชายัญ   เพื่อขอพรพระพรหมเพื่อช่วยยกเลิกวรรณะในแคว้นสักกะ เพราะเป็นความผิดอย่างร้ายแรงต่อคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายจารีตประเพณีเกี่ยวกับวรรณะ    เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงสงสัยในความมีอยู่ของเทพเจ้า      พระองค์ทรงชอบแสวงหาความรู้ในเรื่องต่อไป    พระองค์จึงทรงตรวจสอบข้อเท็จจริงและรวบรวมหลักฐานจากคำให้การของปุโรหิต    ซึ่งเป็นผู้เป็นใหญ่ในประเทศสักกะและที่ปรึกษาของกษัตริย์ในเรื่องกฎหมาย ขนบธรรมเนียมและจารีตประเพณี     พระองค์ทรงได้ยินข้อเท็จจริง จากคำให้การของพราหมณ์ปุโรหิตว่าหลักคำสอนเรื่องเทพเจ้า   เป็นคำสอนของอาจารย์ที่มีความเป็นมายาวนานแล้ว พวกเขาจึงตั้งทฤษฎีกำเนิดโลกและมนุษย์ว่าพระพรหมและพระอิศวรเป็นผู้สร้างมนุษย์แต่เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะตรัสถามว่าพระพรหมและพระอิศวรนั้นมีความเป็นมาอย่างไร? ไม่มีปุโรหิตคนใดตอบพระองค์ได้  เมื่อข้อเท็จจริงเป็นที่น่าสงสัยเช่นนี้     พระองค์ทรงไม่เชื่อเรื่องการมีอยู่ของเทพเจ้าตามคำสอนของพราหมณ์อารยัน   พระองค์ทรงตัดสินพระทัยปฏิรูปสังคมในแคว้นสักกะ ด้วยการเสนอยกเลิกกฎหมายในแคว้นสักกะต่อรัฐสภาราชวงศ์ศากยะแห่งแคว้นสักกะ  เมื่อสมาชิกรัฐสภาราชวงศ์ศากยะร่วมการพิจารณาในข้อกฎหมายตามกฎหมายรัฐธรรมนูญจารีตประเพณีสูงสุดแห่งแคว้นสักกะ    ซึ่งเป็นหลักบริหารประเทศสักกะนั้นสมาชิกรัฐสภาเห็นว่า    กฎหมายรัฐธรรมนูญจารีตประเพณีแห่งแคว้นสักกะมาตรา ๓ ที่ห้ามมิให้ยกเลิกกฎหมายที่บัญญัติไว้แล้ว   

        ดังนั้นเมื่อกฎหมายจารีตประเพณีเกี่ยวกับวรรณะได้บัญญัติไว้ ต่อมาภายหลังสมาชิกรัฐสภาไม่สามารถยกเลิกกฎหมายฉบับนี้ได้    เพราะห้ามกฎหมายรัฐธรรมนูญจารีตประเพณีในการปกครองประเทศสักกะ  การที่เจ้าชายสิทธัตถะทรงตัดสินพระทัยปฏิรูปสังคมในแคว้นสักกะ  โดยเสนอยกเลิกกฎหมายวรรณะจารีตประเพณี  จึงเป็นการต้องห้ามตามกฎหมายรัฐธรรมนูญจารีตประเพณีของประเทศ  สมาชิกรัฐสภาราชวงศ์ศากยะ    จึงมีมติเป็นเอกฉัน์ไม่เห็นชอบร่างกฎหมายยกเลิกวรรณะจารีตประเพณี ตามที่เจ้าชายสิทธัตถะทรงเสนอมา จึงเป็นการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมายรัฐธรรมนูญจารีตประเพณีสูงสุดของประเทศ เป็นต้น      เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงปฏิรูปสังคมไม่สำเร็จเพราะหลักคำสอนของพราหมณ์เรื่องการมีอยู่ของเทพเจ้า   เป็นทั้งคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายจารีตประเพณีเกี่ยวกับวรรณะ    เมื่อพระองค์ไม่สามารถยกเลิกกฎหมายวรรณะจารีตประเพณี ได้มนุษย์ทุกคนต้องมีชีวิตที่มืดมิดต่อไป    พระองค์ทรงตัดสินพระทัยสละวรรณะกษัตริย์แม้จะเสียสิทธิและหน้าที่ปกครองแคว้นสักกะไปตลอดชีวิตเพื่อเสด็จออกบวชเป็นพระโพธิสัตว์ พระองค์ทรงสามารถประกอบพิธีบูชายัญต่อพระพรหมได้ เพื่อขอพรพระพรหมช่วยยกเลิกกฎหมายวรรณะจารีตประเพณีได้โดยไม่ผิดกฎหมายวรรณะจารีตประเพณี  ที่ห้ามคนมิใช่พราหมณ์ประกอบพิธีบูชายัญและสวดพระเวท เพื่อพิสูจน์ว่าพระพรหมและพระอิศวรสร้างมนุษย์และวรรณะให้มนุษย์ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะที่เกิดซึ่งเป็นสัจธรรมของชีวิตมนุษย์ตามคำสอนของพราหมณ์หรือไม่ มีเหตุผลอธิบายว่าเรารู้ความจริงในเรื่องนี้ได้อย่างไร ? เป็นต้น

       ดังนั้น  การมีอยู่จริงของพระพรหมและพระอิศวร   ปัญหาอภิปรัชญาข้อแรกในพระพุทธศาสนาหรือปรัชญาพุทธภูมิ    ก็คือสาเหตุที่เจ้าชายสิทธัตถะเสด็จออกผนวชเป็นพระโพธิสัตว์  เพื่อศึกษาและค้นคว้าการมีอยู่ของพระพรหมและพระอิศวร ญาณวิทยามีหน้าที่ให้คำตอบว่า  เราจะรู้ความจริงเรื่องการมีอยู่ของพระพรหมและพระอิศวรไดอย่างไร? เมื่อปัญหาเกี่ยวกับความจริงของการมีอยู่ของเทพเจ้า    พระพรหมสร้างมนุษย์และวรรณะให้กับมนุษย์ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะที่เกิดยังเป็นที่น่าสงสัยว่า   เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นความจริง?  แต่ผู้เขียนชอบแสวงหาความรู้ในเรื่องนี้อีกต่อไป แต่ธรรมชาติของผู้เขียนมีอวัยวะอินทรีย์ทั้ง ๖ ที่มีข้อจำกัดในการรับรู้ความจริงจากประสบการณ์ชีวิตผ่านประสาทสัมผัส และเกิดมาพร้อมกับความไม่รู้ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในแคว้นสักกะ   มาเป็นเวลากว่า ๒,๕๐๐ ปี   ผู้เขียนจะตรวจสอบข้อเท็จจริงและรวบรวมพยานหลักฐาน   มาวิเคราะห์โดยอนุมานความรู้จากหลักฐานต่าง ๆ  เพื่อหาเหตุผลอธิบายความจริงในเรื่องการมีอยู่ของพระพรหมและพระอิศวร พระองค์ทรงสร้างมนุษย์  และสร้างวรรณะให้มนุษย์ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะที่เกิดมาตามคำสอนของพราหมณ์และมีความสมเหตุสมเหตุผลของความรู้หรือไม่