ปัญหาเกี่ยวกับความเป็นจริงของการปฎิรูปสังคมของพระพุทธเจ้า

The Problems Concerning The Reality of Social Reforms of The Buddha

บทนำ ที่มาและความสำคัญของปัญหาเกี่ยวกับการปฏิรูปสังคมในสมัยพุทธกาล

        เมื่อเราศึกษาประวัติศาสตร์อินเดียโบราณ เราจะได้ยินข้อเท็จจริงในเบื้องต้นว่า ก่อนสมัยพุทธกาลมีอาณาจักรมากมายเกิดขึ้นในอนุทวีปอินเดีย ภายใต้อำนาจการปกครองของอาณาจักรเหล่านี้ เกิดเหตุการณ์ทางสังคมและการเมืองได้สืบทอดมาจากอดีตจนถึงสมัยพุทธกาล การศึกษาทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับความคิดของมนุษย์เผยให้เห็นปัญหาสังคมในยุคนั้น ที่จำเป็นต้องมีการพัฒนาหรือปฏิรูปสังคมในสมัยนั้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่มืดมนสำหรับชาวอนุทวีปอินเดีย 

              อาณาจักรต่าง ๆ เช่น อาณาจักรโกลิยะและสักกะได้ได้ก่อตั้งขึ้นในอนุทวีปอินเดีย อาณาจักรเหล่านี้เป็นรัฐอิสระที่มีอำนาจอธิปไตยเป็นของตนเอง โดยใช้รัฐธรรมนูญจารีตประเพณีเป็นหลักในการปกครองประเทศ ในเวลานั้น นักปรัชญาการเมืองเรียกรัฐธรรมนูญจารีตประเพณีว่า"ธรรมกษัตริย์" และนักวิชาการทางพุทธศาสนาถือว่ารัฐธรรมนูญจารีตประเพณีนั้น เป็นหลักธรรมสำหรับผู้บริหารหรือรู้จักกันในชื่อ"ราชอปริหานิยธรรม" สำหรับนักบริหารในยุคนั้นคือวรรณะกษัตริย์ซึ่งมีหน้าที่ในการบริหารประเทศตามกฎหมายวรรณะ ขนบธรรมเนียมและประเพณี

               อาณาจักรเหล่านี้อยู่ภายใต้ระบบการปกครองแบบศูนย์รวม ซึ่งนักปรัชญาไทยมักเรียกกันว่า "ระบบสามัคคีธรรม" โดยปกครองด้วยกฎหมายวรรณะ ประชากรแบ่งออกเป็น ๔ วรรณะได้แก่วรรณะกษัตริย์ วรรณะพราหมณ์ วรรณะแพศย์ และวรรณะศูทร เป็นต้น  เมื่อระบบวรรณะถูกบังคับใช้แล้ว ประชาชนก็มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตาม ได้แก่ ชาวสักกะถูกห้ามไม่ให้มีเพศสัมพันธ์กับคนวรรณะอื่น และห้ามปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น การฝ่าฝืนกฎหมายวรรณะนี้ส่งผลให้พวกเขาถูกพระพรหมลงโทษที่เรียกว่า "พรหมทัณฑ์" ซึ่งส่งผลให้พวกเขาสูญเสียสิทธิ เสรีภาพ และหน้าที่ตามวรรณะไปตลอดชีวิต โดยคนในสังคมมีหน้าที่บังคับให้เป็นไปตามกฎหมายวรรณะ ด้วยการขับไล่พวกเขาออกจากบ้านเรือนไปตลอดชีวิต และไม่สามารถกลับคืนสู่สถานะทางสังคมเดิม ตามที่กฎหมายวรรณะและจารีตประเพณีกำหนดไว้ได้

ต้นกำเนิดของพุทธศาสนา: โดยทั่วไปแล้วทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่เกิดจากปัจจัยบางประการที่เอื้ออำนวยให้เกิดขึ้นใน พระพุทธศาสนาไม่ได้เกิดจากพระพุทธเจ้าเพียงองค์เดียว แต่ยังเกี่ยวกับปัจจัยต่าง ๆ เช่น คำสอนของศาสดา สาวกที่ปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์ พิธีกรรมทางศาสนาและสถานที่ทางศาสนาอีกด้วย ปัจจัยแห่งความรู้เหล่านี้ที่นำไปสู่การกำเนิดพระพุทธศาสนาในโลกมนุษย์ ในสมัยอินเดียโบราณลัทธิพราหมณ์ได้อุบัติขึ้น เมื่อพราหมณ์ซึ่งเป็นนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาได้เรียนรู้ที่จะใช้เหตุผล เป็นเครื่องมือในอธิบายความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ ซึ่งเป็นความรู้ที่อยู่เหนือการรับรู้ของมนุษย์ได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น 

            ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงได้รับการเคารพนับถือจากชาวอนุทวีปอินเดีย ซึ่งประกอบพิธีบูชายัญด้วยต่าง ๆ ตามคำสอนของพราหมณ์อารยันและดราวิเดียนทำให้ได้รับความมั่งคั่งมหาศาลจากการบูชายัญเหล่านี้แก่พราหมณ์ทั้งสองนิกายสิ่งนี้ทำให้จิตใจมนุษย์มืดมนลงเนื่องจากตัณหาที่ครอบงำชีวิตของพวกเขา การขาดปัญญาในการเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นในภาษาไทยเรียกว่า "สมมติสัจจะ" และความจริงขั้นปรมัตถ์ในพระพุทธศาสนาหมายถึง ความจริงสูงสุด พวกเขาจึงไม่สามารถใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือของนักตรรกศาสตร์ และนักปรัชญาในการอธิบายความจริงได้อย่างมีเหตุผล ดังนั้น เมื่อพวกเขาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการมีอยู่ของเทพเจ้าที่สืบทอดกัน มาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน บางครั้งพวกเขาก็ใช้เหตุผล เพื่ออธิบายความจริงได้อย่างถูกต้อง บางครั้งพวกเขาใช้เหตุผล เพื่ออธิบายความจริงอย่างผิด ๆ บางครั้งพวกเขาก็ใช้เหตุผล เพื่ออธิบายความจริงในลักษณะนี้ บางครั้งพวกเขาก็ใช้เหตุผล เพื่ออธิบายความจริงในลักษณะนั้น เมื่อการใช้เหตุผลอธิบายความจริงของคำตอบอย่างคลุมเครือ และไม่ชัดเจน วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะ จะทรงไม่เชื่อความคิดเห็นของพราหมณ์ ซึ่งเป็นนักปรัชญาและนักตรรกศาสตร์ และจะไม่ยอมรับข้อเท็จจริงในเรื่องนั้นว่าเป็นความรู้ที่แท้จริง ตัวอย่างเช่น เมื่อชาวอารยันอพยพลงทางใต้เทือกเขาหิมาลัยและทำสงครามกับชาวดราวิเดียน พวกเขาก็สามารถครอบครองดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ ด้วยทรัพยากรธรรมชาติเป็นของตนเองได้ จากนั้นพวกเขาก็ก่อตั้งชุมชนทางการเมืองของตนเอง มีอำนาจทางเศรษฐกิจ และสามารถส่งข้าวไปขายยังอาณาจักรต่าง ๆ ทั่วอนุทวีปอินเดีย พวกเขายังเชื่อในศาสนาพราหมณ์ โดยพึ่งพาเทพเจ้าให้ช่วยเหลือในยามยากลำบาก ชาวอารยันไม่เคยหยุดคิดที่จะพัฒนาตนเอง สังคม ปัญหาทางการเมือง เศรษฐกิจ ศาสนาและวัฒนธรรม เกิดขึ้นจากการที่ผู้คนในสังคมอนุทวีปสร้างปัญหาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งจำเป็นต้องมีการปฏิรูปสังคม เมื่อมนุษย์เกิดมา พวกเขาไม่ตระหนักรู้ว่า ชีวิตเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานจากการฆ่า การทำร้าย การลักขโมยและการฉ้อโกงเพื่อให้ได้มาซึ่งทรัพย์สิน การใช้ถ้อยคำดูหมิ่น การดื่มสุราและการเสพยาเสพติด แม้จะนำมาซึ่งความสุข แต่ก็เป็นเพียงสิ่งชั่วคราวและต้องแลกมาด้วยการสูญเสียสุขภาพ เราต้องซื้อสุขภาพกลับคืนด้วยเงินสิ่งเหล่านี้เป็นผลมาจากทัศนคติที่ผิดร้ายแรง ซึ่งนำไปสู่ปัญหาสังคมมากมายทั่วอนุทวีปอินเดีย ดังนั้น สังคมจึงขาดความสงบสุขตามหลักศีลธรรมอันดีงามของประชาชนและกฎหมายของประเทศ

ประมาณ ๑,๐๐๐ ปีก่อนพุทธกาล ศาสนาพราหมณ์เจริญรุ่งเรือง การละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรงเกิดขึ้นในสังคมของอนุทวีปอินเดีย สาเหตุนี้เป็นเพราะกษัตริย์แห่งรัฐต่าง ๆ ได้บัญญัติกฎหมายวรรณะจารีตประเพณี เพื่อบังคับใช้ภายในอาณาจักรของตน โดยอ้างถึงความมั่นคงของชาติและการปกป้องผลประโยชน์จากการบูชายัญสัตว์ พวกเขายังหลอกลวงผู้คนด้วยความเชื่อในเทพเจ้าหลายองค์ ส่งผลให้เกิดความมืดมนในชีวิตมนุษย์ เนื่องจากพวกเขาขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้น และความจริงขั้นปรมัตถ์ พวกเขาจึงไม่สามารถใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือของนักปรัชญาและนักตรรกศาสตร์ใช้ เพื่ออธิบายความจริงได้อย่างมีเหตุผล

ความไม่รู้ (อวิชชา) เกี่ยวกับความทุกข์ของตนเอง เกิดจากคำสอนของพราหมณ์ที่ว่า การบูชายัญสัตว์แและมนุษย์ไม่ก่อให้เกิดบาป และการลักขโมยไม่ก่อให้เกิดบาป เมื่อพราหมณ์เหล่านั้นไม่รู้ต้นตอของความทุกข์ ไม่รู้จุดมุ่งหมายในการดับทุกข์ และไม่รู้วิธีปฏิบัติเพื่อบรรจุสัจธรรมแห่งชีวิต วิญญาณย่อมต้องเวียนว่ายตายแล้วการเกิดใหม่ไม่รู้จบสิ้น สะท้อนถึงความไม่เข้าใจชีวิตของตนเอง เนื่องจากไม่สนใจศึกษา ค้นคว้า และแสวงหาความรู้เกี่ยวกับธรรมะ จึงไม่รู้จักวิธีปฏิบัติธรรมเพื่อบรรลุสัจธรรมแห่งชีวิต ดังนั้นพราหมณ์เหล่านั้นจึงมีศรัทธามั่นคงในเทพเจ้าหลายองค์ และตกลงประกอบพิธีกรรมบูชาเทพเจ้าด้วยวัตถุมงคลต่าง ๆ ตามคำสอนของพราหมณ์อารยัน เมื่อพิธีกรรมเสร็จสิ้นลง ของบูชาเหล่านี้จะกลายเป็นสมบัติของพราหมณ์ผู้ประกอบพิธีกรรม สร้างความมั่งคั่งให้แก่พราหมณ์ทุกนิกาย ไม่ว่าจะเป็นอารยันหรือมิลักขะ

เมื่อ พระพุทธเจ้าตรัสรู้ถึงกฎธรรมชาติแห่งชีวิตมนุษย์ อันเป็นสัจธรรมสูงสุดที่คนธรรมดาสามัญไม่สามารถเข้าใจได้ พระองค์ก็ทรงตระหนักว่าเมื่อถึงเวลาที่พระองค์ต้องแสดงพระธรรม เกี่ยวกับกฎธรรมชาติอันหาได้ยากของชีวิตมนุษย์ เพราะพระองค์ทรงใช้เวลานาน ๖ ปีในการศึกษา ค้นคว้าและลงมือปฏิบัติตามมรรคมีองค์ ๘ ด้วยพระองค์เอง ความรู้อาจสูญหายไป พร้อมกับการปรินิพพานของพระองค์เอง อย่างไรก็ตาม พระองค์ทรงระลึกถึงปัญหาของพวกจัณฑาลในอาณาจักรสักกะ และทรงเห็นว่าชีวิตจัณฑาลยังคงเต็มไปด้วยความมืดมน เพราะพวกเขาขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ของชีวิต จึงไม่สามารถใช้เหตุผลเพื่ออธิบายความจริงของชีวิตได้อย่างมีเหตุผล และพวกเขาจึงไม่สามารถหาทางออกให้กับปัญหาได้ เนื่องจากพวกเขาไม่ได้รับการพัฒนาศักยภาพผ่านระบบการศึกษาของอาณาจักรสักกะ พวกเขาขาดการมีส่วนร่วมในการปกครองประเทศ เพื่อแก้ไขปัญหาการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรง และไม่สามารถประกอบพิธีกรรมทางศาสนาตามความเชื่อของตนได้

นับตั้งแต่รัฐสภาแห่งราชวงศ์สักกะนั้น ได้ตรากฎหมายวรรณะขึ้นกฎหมายดังกล่าวกำหนดสิทธิและหน้าที่ของพลเมืองในการทำงานตามวรรณะโดยกำเนิด เนื่องจากคำสอนของศาสนาพราหมณ์เป็นทั้งคำสอนของศาสนาและกฎหมายวรรณะ จึงมีเงื่อนไขบังคับให้พลเมืองต้องปฏิบัติตามกฎหมาย และบทลงโทษสำหรับผู้ที่ละเมิดคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะอย่างร้ายแรงคือจะถูกลงพรหมทัณฑ์หรือพระพรหมลงโทษ โดยให้สังคมขับพวกเขาออกจากชุมชนและถูกตัดขาดจากครอบครัวตลอดชีวิต และพวกเขาถูกสังคมตราหน้าว่าเป็น"จัณฑาล" เนื่องจากจัณฑาลเป็นผู้สูญเสียสิทธิ เสรีภาพและหน้าที่ตามวรรณะที่ตนเกิดมา และไม่ได้ประโยชน์จากกฎหมายวรรณะนี้เพราะถูกสังคมลงโทษ ส่วนวรรณะสูง ผู้ที่ได้รับประโยชน์จากกฎหมายนี้ก็ใช้ชีวิตอย่างประมาทเล่นเลอ และไม่สามารถพัฒนาศักยภาพชีวิตของตนที่จะบรรลุถึงความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ได้ ส่วนชนชั้นวรรณะกษัตริย์ซึ่งใช้อำนาจอธิปไตยในการบัญญัติกฎหมาย บริหารประเทศและใช้อำนาจตุลาการพิจารณาอรรถคดีทั้งปวง และมีกำลังทหารน้อย จึงไม่สามารถปกป้องผลประโยชน์ของประเทศและประชาชนได้ ส่วนวรรณะศูทร (shudra) แม้ว่าจะพัฒนาศักยภาพชีวิตและทักษะการทำงานแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่มีสิทธิปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่นเพราะถูกกฎหมายวรรณะห้ามไว้ จึงเป็นเพียงผู้รับใช้ของวรรณะที่สูงกว่าเท่านั้น

ดังนั้น เนื่องจากระบบการเมืองของอาณาจักรสักกะเป็นรัฐทางศาสนา และมหาราชาแห่งอาณาจักรสักกะทรงยึดมั่นในหลักการปกครองของศาสนาพราหมณ์ โดยทรงยืนยันว่าพระพรหมเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของประชาชน พระองค์ทรงสร้างมนุษย์จากพระกายของพระองค์เอง และทรงสถาปนาวรรณะ เพื่อกำหนดสิทธิและหน้าที่ประชาชนให้พวกเขาปฏิบัติหน้าที่ต่อประเทศ ตามวรรณะที่ตนเกิดมา เนื่องจากคำสอนของศาสนาพราหมณ์เป็นทั้งคำสอนของศาสนาและกฎหมาย ขนบธรรมเนียมและจารีตประเพณีเกี่ยวกับวรรณะ จึงเป็นการละเมิดสิทธิของประชาชนอย่างร้ายแรง การแก้ไขปัญหาจัณฑาลในอาณาจักรสักกะเป็นเรื่องยาก เนื่องจากการยกเลิกกฎหมายจารีตประเพณีเกี่ยวกับวรรณะ หรือกฎหมายฉบับอื่น ๆ ในอาณาจักรสักกะนั้น เป็นสิ่งที่ห้ามไว้ในรัฐธรรมนูญจารีตประเพณีของอาณาจักรสักกะ เป็นต้น ในวันที่ ๔ ของการเสด็จเยี่ยมราษฎรในเขตพระนครกบิลพัสด เจ้าชายสิทธัตถะทรงพบกับพระภิกษุรูปหนึ่ง ซึ่งละทิ้งวรรณะ บ้านเรือน ครอบครัวและสังคมเพื่อแสวงหาสัจธรรมแห่งชีวิต การผนวชเป็นพระโพธิสัตว์เป็นหนทางเดียว ที่พระองค์จะทรงปฏิบัติธรรมเพื่อเข้าใจสัจธรรมแห่งชีวิตอย่างแท้ และพระองค์ยังทรงสามารถประกอบพิธีกรรมบูชาเทพเจ้า โดยขอให้พระพรหมทรงยกเลิกวรรณะได้ เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงเป็นพระโพธิสัตว์ พระองค์ก็ทรงสามารถบูชายัญได้โดยมิได้ฝ่าฝืนคำสอนของศาสนาพราหมณ์ และกฎหมายวรรณะใด จนกระทั่งทรงตรัสรู้กฎธรรมชาติของชีวิตมนุษย์ด้วยญาณทิพย์อันสูงส่งซึ่งเหนือกว่ามนุษย์ทั้งปวง มนุษย์ทุกคนจึงเท่าเทียมกันตามกฎธรรมชาติ ผู้ใดกระทำความดีด้วยกายสุจริต วจีสุจริตและมโนสุจริต ย่อมไปเกิดในสุคติภูมิและผู้ใดกระทำความชั่วด้วยกายทุจริต วจีทุจริต ย่อมไปเกิดในทุคติภูมิ พระองค์ทรงค้นพบสัจธรรมแห่งธรรมชาติของมนุษย์ นั่นคือมนุษย์มีจิตวิญญาณเป็นตัวตนที่แท้จริง เมื่อมนุษย์ตายไป ร่างกายย่อมเสื่อมสลายไปตามธรรมชาติ แต่วิญญาณจะยังคงเวียนว่ายตายแล้วเกิดใหม่ในภพหน้าอย่างไม่สิ้นสุดชีวิตมนุษย์เกิดจากปัจจัยทางร่างกายและจิตใจ ก่อให้เกิดชีวิตใหม่ นี่คือกฎธรรมชาติแห่งชีวิตมนุษย์ที่ไม่มีใครหลีกหนีได้ ดังนั้น มนุษย์จึงไม่ได้เกิดจากกายของพระพรหม ดังที่พราหมณ์อารยันได้สั่งสอนไว้ เมื่อจิตวิญญาณของมนุษย์ เข้าไปเกี่ยวข้องวัฏจักรแห่งความตายและการเกิดใหม่ พระองค์ก็ทรงพบว่าต้นเหตุแห่งกรรมของมนุษย์คือเจตนาแห่งกรรมดีและกรรมชั่ว มีทางเดียวเท่านั้นที่จะหยุดวัฏจักรแห่งความตายและการเกิดใหม่ของวิญญาณได้ มนุษย์ต้องพัฒนาศักยภาพในชีวิต เพื่อชำระล้างกรรมชั่วที่สั่งสมไว้ในจิตใจด้วยการปฏิบัติธรรมตามอริยมรรคมีองค์ ๘ อันประเสริฐ ซึ่งจะนำไปสู่อุดมคติสูงสุดของชีวิตคือนิพพาน เมื่อพระโพธิสัตว์สิทธัตถะทรงปฏิบัติธรรมตามอริยมรรคมีองค์ ๘ พระองค์ทรงตรัสรู้ (enlightened) กฎธรรมชาติของชีวิตมนุษย์นั่นคือชีวิตมนุษย์เกิดจากปัจจัยทางร่างกาย และจิตใจในครรภ์มารดาซึ่งรวมกันเป็นมนุษย์ เมื่อเกิดมาจากครรภ์มารดาแล้วดำรงชีวิตอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก็สมมติชื่อและนามสุกล การเกิดเป็นมนุษย์นั้น ดำรงชีวิตอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้วจึงดับสูญไปเอง

ดังนั้น มนุษย์จึงเป็นเพียงความจริงที่สมมติขึ้น พระพุทธเจ้าทรงมีญาณทิพย์เหนือกว่ามนุษย์ธรรมดา และทรงเห็นว่ามนุษย์มีวิญญาณคือตัวตนที่แท้จริงสถิตอยู่ในร่างกาย เมื่อชีวิตมนุษย์ตายลงวิญญาณจะออกจากร่างกายไปเกิดในสังสารวัฏ แล้วกลับมาเกิดในโลกมนุษย์ใหญ่อีกครั้ง ดังนั้น เมื่อมนุษย์ไม่ได้เกิดจากร่างกายของพระพรหมและพระอิศวรตามนิกายต่าง ๆในศาสนาพราหมณ์ได้สั่งสอนไว้ เมื่อพระพุทธองค์ทรงทดสอบผลการปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ ๘ เป็นเวลา ๗ สัปดาห์หรือ ๔๙ วัน พระองค์จึงทรงบรรลุผลการปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ ๘ คือความรู้ในระดับ"อภิญญา ๖" ทั้ง ๗ ครั้งเมื่อผู้เขียนวิเคราะห์หลักฐานโดยใช้การอนุมาน เพื่อพิสูจน์ความจริงในเรื่องนี้ จะเห็นได้ว่า สาเหตุที่ชีวิตของชาวอนุทวีปอินเดียเต็มไปด้วยความมืดมนนั้น เป็นเพราะพวกเขามีอายตนะภายในที่จำกัดความสามารถในการรับรู้และมีความลำเอียงเข้าข้างต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้ของตนเอง ความกลัว ความเกลียดชังและความรัก ดังนั้น พวกเขาจึงขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ การใช้เหตุผลเป็นเครื่องมือที่นักปรัชญาใช้เพื่ออธิบายความจริงเหล่านี้ บางครั้งพวกเขาก็ใช้เหตุผลอย่างถูกต้อง บางครั้งใช้เหตุผลผิด บางครั้งใช้เหตุผลในลักษณะนี้หรือในลักษณะนั้น เป็นต้น 

             เมื่อเหตุผลในการตอบคำถามของชาวอนุทวีปอินเดียยังคงคลุมเครือและไม่ชัดเจน วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะได้ยินความคิดเห็นของคนเหล่านั้น ย่อมไม่เชื่อว่าความคิดเห็นเหล่านั้นเป็นความจริง เป็นต้น การมีอยู่ของเทพเจ้าหลายองค์ ซึ่งพวกเขายอมรับโดยปริยายว่าเป็นความจริง เป็นเรื่องราวที่สั่งสมกันมาเป็นเวลานานตั้งแต่สมัยก่อนพุทธกาลจนกระทั่งปัจจุบัน พวกเขาเชื่อว่าไม่มีที่พึ่งใดที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว เมื่อทุกข์ทรมาน พวกเขาหันไปพึ่งพราหมณ์ซึ่งเป็นนักปรัชญาและนักตรรกศาสตร์ เพื่อทำพิธีกรรมบูชาพระพรหมซึ่งเป็นเทพเจ้าที่แท้จริงซึ่งเป็นประโยชน์ต่อมนุษย์ เพราะพระองค์ทรงสร้างมนุษย์จากพระวรกายของพระองค์ และพระองค์ทรงกำหนดชะตากรรมของมนุษย์ที่พระองค์สร้างขึ้น โดยการกำหนดสิทธิ เสรีภาพ และความรับผิดชอบของมนุษย์ตามกฎหมายวรรณะ เมื่อมนุษย์ทุกข์ทรมาน เพราะพวกเขามีความปรารถนาสิ่งใดมิได้สิ่งนั้น ย่อมเกิดความทุกข์ ก็จะเดินทางไปสู่สำนักของเจ้าลัทธิต่าง ๆ เพื่อประกอบพิธีบูชายัญด้วยการฆ่าโค ให้เทพเจ้าดลบันดาลให้สิ่งที่ตนปรารถนา นำมาซึ่งความร่ำรวย แก้วแหวน เงินทอง ทรัพย์สินและพืชพันธ์ุธัญญาหารเป็นจำนวนมากแก่ของเจ้าลัทธิ ซึ่งเป็นพราหมณ์ประกอบพิธีบูชายัญนั้น เป็นต้นการแบ่งวรรณะทำให้เกิดปัญหาสังคมของการฆ่าคนครอบครัวเพื่อรักษาเกียรติยศ การเกิดการเหยียดสีผิว ชนชั้นวรรณะในสังคม และปัญหาของการแต่งงานข้ามวรรณะ ทำให้เกิดประชาชนไร้วรรณะที่เรียกว่า "พวกจัณฑาล" เป็นพวกขาดสิทธิหน้าที่ตามวรรณะที่ตนเกิดมา จึงมีฐานะยากจนไม่มีสิทธิในที่ดินทำกินได้ ไม่มีสิทธิได้รับการศึกษาจากรัฐ และไม่มีสิทธิสาธยายมนต์พระเวทและถูกลงพรหมทัณฑ์ จากสังคม ด้วยการถูกขับไล่ออกจากคามหมู่บ้านที่ตนเคยบำพักอาศัยมาใช้ชีวิตข้างถนนในพระนครใหญ่ เช่น พระนครกบิลพัสดุ์ พระนครราชคฤห์ พระนครเวสาลี และพระนครสาวัตถี เป็นต้น การที่เจ้าชายสิทธัตถะทรงพบปัญหาสังคมเรื่องชนชั้นวรรณะนั้น ทรงต้องการปฏิรูปสังคมให้มนุษย์มีสิทธิหน้าที่เท่าเทียมกัน แต่พระองค์ไม่อาจปฏิรูปสังคมได้ เพราะมนุษย์มีความเชื่อเพราะถูกสอนกันอย่างผิดว่า ชีวิตของมนุษย์ตายแล้วสูญ ทุกชีวิตถูกกำหนดโชคชะตาไว้แล้วด้วยอำนาจของพระพรหม ซึ่งเป็นเทพสูงสุดมนุษย์ไม่อาจเปลี่ยนแปลงแก้ไขชีวิตตนเองได้และขัดต่อธรรมของกษัตริย์ อันเป็นหลักนิติศาสตร์ในการปกครองประเทศในยุคนั้น เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะรับรู้ข้อมูลจากประสาทสัมผัสของพระองค์ ปัญหาทางสังคมในแคว้นสักกะแล้ว เมื่อทรงศึกษาข้อมูลว่าระบบการเมืองการปกครองแบบสามัคคีธรรมให้สมาชิกรัฐสภาศากยวงศ์มาจากวรรณะกษัตริย์ เป็นผู้ใช้อำนาจอธิปไตยทั้งนิติบัญญัติออกกฎหมาย อำนาจบริหารปกครองประเทศและอำนาจตุลาการ และหลักอปริหานิยธรรม ล้วนแต่เป็นปัญหาอุปสรรคต่อการแก้ไขปัญหาวรรณะในชมพูทวีปให้สำเร็จได้ พระองค์ตัดสินพระทัยออกแสวงหาความรู้และความจริงของชีวิตที่เรียกว่า"กฎธรรมชาติ" ของชีวิตมนุษย์ด้วยวิธีการทรงออกผนวช เพื่อสละวรรณะกษัตริย์ เดินทางออกสู่โลกกว้างผ่านแคว้นมัลละ แคว้นกาสี และแคว้นมคธเพื่อเรียนรู้วิธีการค้นหาความจริงแห่งมนุษย์ที่สร้างความมืดมน ให้กับการเดินทางของจิตวิญญาณมาแล้วไม่รู้กี่อสงไขยและกี่แสนกัปป์

บรรณานุกรม