บทนำสู่การมีอยู่ของศาสนาพราหมณ์ในปรัชญาพุทธภูมิ 

An Introduction to the Existence  of   the  Brahmin in  Buddhaphumi philosophy

บทคัดย่อ

           บทความวิชการมุ่งศึกษาวิเคราะห์การมีอยู่ของศาสนาพราหมณ์ สภาพการณ์และอิทธิพลของศาสนาพราหมณ์ในบริบทปรัชญาพุทธภูมิ  โดยพิจารณาผ่านหลักฐานชั้นต้นในพระไตรปิฎก(ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย) อรรถกถา       และฎีกาที่เกี่ยวข้องกับผลการศึกษาพบว่าศาสนาพราหมณ์  มิได้ดำรงอยู่เพียงในฐานะระบบความเชื่อทางศาสนาหากแต่ถูกสถาปนาขึ้นเป็น       "เครื่องมือเชิงโครงสร้างอำนาจทางการเมือง"     โดยกลุ่มพราหมณ์ปุโรหิต   ผู้ใช้ความหวาดกลัวและข้อจำกัดทางญาณวิทยาของมนุษย์        แปลงความจริงสมมติ (Conventional  Truth) ของระบบวรรณพะให้กลายเป็นกฎเหล็กทางธรรมชาติที่ผูกขาดสิทธิและบทบาททางสังคมตามระบบวรรณะ

การเกิดขึ้นของพระพุทธศาสนาจึงถือเป็นการปฏิวัติทางปัญญา     และโครงสร้างสังคมที่ท้าทายสัจธรรมเทวนิยมดังกล่าว  ด้วยการเสนอหลักกรรมและอริยมรรคมีองค์ ๘    เพื่อปลดปล่อยมนุษยชาติจากการพึ่งพาอำนาจดลบันดาลภายนอก          (เทพเจ้า) สู่การตื่นรู้ด้วยตนเอง  งานบทความวิชาการนี้ก่อให้เกิดประโยชน์ทั้งในมิติการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูตสายต่างประเทศและในมิติวิชการด้านศาสนาและปรัชญาระดับสูง   

๑.บทนำ  ความเป็นมาและความสำคัญของปัญหา                                                  

                มนุษย์โดยธรรมชาติ  คือ สิ่งมีชีวิตที่เปี่ยมด้วยความทะยานอยาก         และความคิดสร้างสรรค์ ทว่าภายใต้การดำรงอยู่นั้น     มนุษย์กลับเผชิญข้อจำกัดเบื้องต้นของชีวิต ๒ ประการสำคัญที่ยากจะก้าวข้าม ได้แก่ (๑) ข้อจำกัดทางญาณวิทยาในการรับรู้โลกผ่านอายตนะภายใน   (๒)  อคติภายในจิตใจ  เมื่อกระแสจิตของมนุษย์ฺถูกขับเคลื่อนด้วย อวิชชา     ตัณหา ความกลัว ความเกลียดชัง และความหลง  

ด้วยความจำกัดของอายตนะภายในและอคตินี้เอง   มนุษย์จึงมักตกเป็นเหยื่อของ "มายาคติทางสังคม"   และ "การผูกขาดเชิงอำนาจ"ได้โดยง่าย เมื่อต้องเผชิญกับภัยพิบัติทรงธรรมชาติ สงคราม หรือ    ความผันผวนอันไร้ทิศทางในสังสารวัฏ         มนุษย์จึงแสวงหาที่พึ่งอันมั่นคงด้วยการสยบยอมต่ออำนาจดลบันดาลภายนอก      (External  Agent)  และเทวประสงค์เช่น พระพรหม และพระอิศวรส่งผลให้โครงสร้างความเชื่อเชิงเทวนิยม  และพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์สถาปนาขึ้นอย่างมั่นคงในชมพูทวีปอินเดีย  

ในบริบททางประวัติศาสตร์และรัฐศาสตร์โบราณ        ศาสนาพราหมณ์ (Brahmanism) ซึ่งต่อมาได้วิวัฒนาการเป็นศาสนาฮินดู   ได้สถาปนาความเชื่อเชิงศาสนาอย่างเข้มข้น     ทว่าเมื่อพิจารณาข้อเท็จจริงผ่านพระไตรปิฎก(ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย)  พบว่าระบบความเชื่อดังกล่าว     ได้ถูกบูรณาการเป็นเครื่องมือเชิงโครงสร้างอำนาจทางการเมืองโดยเฉพาะกลุ่มพราหมณ์ปุโรหิตที่มุ่งรักษาผลประโยชน์และมูลค่ามหาศาลจากพิธีกรรมบูชายัญประจำปี    

ปุโรหิตเหล่านี้ได้ใช้อิทธิพลทางการเมือง ถวายคำแนะนำแก่ผู้ปกครอง (วรรณะกษัตริย์)  ให้ใช้อำนาจอธิปไตยตรากฎหมายและจารีตประเพณี  แบ่งแยกประชาชนออกเป็น ๔ วรรณะ   (พราหมณ์ กษัตริย  แพศย์ และศูทร) พร้อมสร้างวาทกรรมตอกย้ำว่า       พระพรหมสร้างมนุษย์ขึ้นจากอวัยวะต่าง ๆ  (ปรากฏในปุรุษสุกตะแห่งฤคเวท)แปลงความจริงที่สมมติ (Convention Truth)  ของโครงสร้างสังคม(ระบบวรรณะ) ให้กลายเป็น "กฎเหล็กทางธรรมชาติ"    ที่ไร้ความยืดหยุ่น    ที่ห้ามเลือนชนชั้นขึ้นสู่วรรณะสูงและห้ามแต่งงานข้ามวรรณะอย่างเด็ดขาด    ผู้ฝ่าฝืนจะถูกลงทัณฑ์เชิงสังคมอย่างรุนแรงด้วย "พรหมทัณฑ์"คือการขับไล่ออกจากชุมชนและริบสิทธิ์ทำกิน     กลายเป็นคนนอกวรรณะ หรือ  "จัณฑาล"  ผู้ไร้สิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน  และต้องประกอบอาชีพที่สังคมรังเกียจ เพื่อประทั่งชีวิต      ดังกรณีของนางปฏาจาราและกลุ่มจัณฑาลในสมัยพุทธกาล

๒.การก่อตั้งชุมชนทางการเมืองและการผูกขาดเชิงโครงสร้างสังคมของประเทศ

        เมื่อพิจารณา "ยุคเวท (Vedic Period,   ๑,๕๐๐-๕๐๐ ปีก่อนคริสตกาล) ชาวอารยัน  (Aryans) ได้อพยพข้ามเทือกเขาฮินดูกูชเข้ามาสู่ลุ่มแม่น้ำสินธุและลุ่มแม่น้ำคงคา พร้อมทั้งนำคัมภีร์พระเวททั้ง ๔ เล่ม ได้แก่ ๑. ฤคเวท (Rigveda) แสดงบทสวดสรรเสริญเทพเจ้า    ๒.ยชุรเวท (Yajurveda) คือคู่มือการประกอบพิธีบูชายัญ  ๓. สามเวท (Samaveda) ว่าด้วยบทสวดมนต์ และบทเพลงสรรเสริญ  ๔. อถรรพเวท (Atharvaveda) ว่า ด้วยเวทมนนต์  คาถาและอาถรรพ์ ซึ่งไม่เพียงเป็นคัมภีร์ทางศาสนา แต่ยังเป็นแหล่งภูมิปัญญาและบทบัญญัติการปกครองที่ประดิษฐ์ความเชื่อแบบพหุเทวนิยม (Polytheism) ผ่านพิธีกรรมบูชายัญเทพเจ้าเช่นพระอินทร์ (เทพเจ้าแห่งสายฟ้า)  พระอัคนี (เทพเจ้าแห่งไฟ) และพระสุริยะผ่านพิธีกรรม "ยัญญะ" ต่อมาคัมภีร์อุปนิษัทได้ขยายกรอบปรัชญาไปสู่เรื่อง"อาตมัน"   (จิตวิญญาณย่อย) และพรหมมัน (จิตวิญญาณสูงสุด)  

ในมิติทางรัฐศาสตร์ พระไตรปิฎกระบุว่า นับแต่รัชสมัยของพระเจ้าโอกกากราช (บรรพบุรุษแห่งราชวงศ์ศากยะและโลกิยะ) รัฐโบราณได้พัฒนาสู่ "รัฐเทวาธิปไตย" ที่ผูกติดกับศาสนาพราหมณ์  ความกลัว และความไม่รู้ของประชาชน ได้กลายเป็นเครื่องมือให้กลุ่มพราหมณ์ปุโรหิตผลักดันกฎหมายวรรณะผ่านสถาบันการปกครอง เพื่อรักษาผลประโยชน์ที่มีมูลค่าทางการตลาดมหาศาลจากการจัดพิธีกรรมบูชายัญในแต่ละปี  เมื่อบัญญัติกฎหมายระบบวรรณะแล้วก็ยกเลิกไม่ได้เพราะขัดต่อ "ธรรมกษัตริย์"

นอกจากนี้ ยังมีการจำกัดสิทธิของชาวดราวิเดียนหรือชนพื้นเมืองดั้งเดิม (ชาวมิลักขะ) ให้ตกอยู่ในวรรณะศูทรที่มีหน้าที่รับใช้เท่านั้น กลไกนี้สร้างกลุ่มชนไร้วรรณะที่ต้องเร่ร่อนตามเมืองใหญ่เช่นกบิลพัสดุ์และเทวทหะ  แม้กระทั่งเจ้าชายสิทธัตถะเอง  ซึ่งเกี่ยวข้องกับศาสนาพราหมณ์ ได้กำหนดบทบาทและหน้าที่ของผู้คนในสังคม แม้ว่าระบบวรรณะจะถูกวิพากษ์วิจารณ์ในปัจจุบัน  แต่ก็ยังเป็นส่วนสำคัญของประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอินเดีย  นอกจากระบบวรรณะแล้ว ศาสนาพราหมณ์ก็ยังส่งอิทธิพลต่อศิลปะ สถาปัตยกรรมและวรรณะกรรมของอินเดียอีกด้วย   วัด  ปราสาท และงานศิลปะต่าง  ๆ   สะท้อนถึงความเชื่อและความศรัทธาในศาสนาพราหมณ์  ศาสนาพราหมณ์ก็ไม่ใช่แค่ศาสนาเท่านั้น  

            แต่ศาสนาพราหมณ์ยังเป็นระบบความเชื่อทางปรัชญา และวิถีชีวิตที่ครอบคลุมทุกแง่ทุกมุมของสังคมอินเดีย ความสำคัญของศาสนาพราหมณ์นั้น สามารถมองเห็นได้จากอิทธิพลที่มีต่อวัฒนธรรมการบูชาในวัดพราหมณ์ทั่วโลก แม้กระทั่งในราชอาณาจักรไทยประเพณีการบูชาเทพเจ้าและสังคมอินเดียในปัจจุบัน ในพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ก่อนที่เจ้าชายสิทธัตถะจะทรงสละทางโลกเพื่อผนวชเป็นพระโพธิสัตว์เพื่อแสวงหาสัจธรรมของชีวิตมนุษย์ เมื่อพระองค์ทรงสงสัยถึงความจริงที่ว่า พระพรหมสร้างมนุษย์จากพระวรกายของพระองค์เอง และสร้างวรรณะให้มนุษย์ทุกคนที่พระองค์สร้างขึ้นเพื่อปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะของตน ซึ่งเรื่องนี้เป็นความจริงตามคำสอนของพราหมณ์อารยัน 

           แม้ว่าพราหมณ์ชาวอารยันจะสอนผู้คนในอนุทวีปอินเดียว่า พวกเขาสามารถสื่อสารกับเทพเจ้าได้ผ่านพิธีบูชายัญ อย่างไรก็ตาม  แม้ว่าเจ้าชายสิทธัตถะจะทรงเป็นพระโอรสของพระเจ้าสุทโธทนะ และทรงมีหน้าที่ปกครองอาณาจักรสักกะตามวรรณะกษัตริย์ของพระองค์ ทรงไม่มีสิทธิหรือหน้าที่ที่จะประกอบพิธีกรรมบูชายัญต่อเทพเจ้า เพื่อสื่อสารกับพระพรหม พระองค์ยังทรงถูกขอให้ยกเลิกระบบวรรณะในอาณาจักรสักกะด้วยซ้ำ หากเจ้าชายสิทธัตถะทรงประกอบพิธีกรรมบูชายัญด้วยพระองค์เองเช่นนั้น พระองค์จะทรงถูกพิจารณาว่าได้กระทำผิดร้ายแรงต่อคำสอนของศาสนาพราหมณ์ และกฎหมายวรรณะพระองค์จะต้องเผชิญกับการลงโทษจากพระพรหม โดยให้คนในสังคมบังคับให้เป็นไปตามกฎหมายวรรณะด้วยการขับไล่ออกจากบ้านตลอดชีวิตและต้องใช้ชีวิตแบบเร่ร่อน

         ดังนั้น เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงสงสัยในเรื่องการมีอยู่ของเทพเจ้า   พระองค์จึงทรงตัดสินพระทัยละทิ้งชีวิตทางโลกเพื่อออกผนวชเป็นพระโพธิสัตว์สิทธัตถะ เพื่อแสวงหาสัจธรรมของชีวิตเป็นเวลา ๖ ปี  ในช่วงเวลานั้น พระโพธฺสัตว์สิทธัตถะทรงได้พัฒนาศักยภาพชีวิตของพระองค์ในหลายด้าน  พระองค์ทรงค้นพบการอริยมรรคแปดประการและเมื่อพระองค์ทรงปฏิบัติธรรมแล้ว พระองค์ตรัสรู้และเข้าใจกฎธรรมชาติของชีวิต ด้วยปัญญาอันเหนือกว่ามนุษย์ทั้ปวง  ชีวิตของมนุษย์ขึ้นอยู่กับกรรมของตนเอง ดังนั้น พระพุทธเจ้าจึงทรงเผยแพร่คำสอนและการปฏิบัติอริยมรรค ๘ ประการ เพื่อพัฒนาศักยภาพชีวิตของผู้คนในภูมิภาคต่าง ๆ ของอนุทวีปอินเดีย  ทำให้พวกเขาสามารถมองเห็นสัจธรรมของชีวิตได้

            หลังจากที่พระพุทธเจ้าปรินิพพานแล้ว จักรพรรดิอโศกทรงได้เผยแพร่พระพุทธศาสนาไปยังภูมิภาคต่าง ๆ ทั่วโลก เพื่อให้ผู้คนทั่วโลกได้เรียนรู้คำสอนของพระพุทธเจ้าที่ว่า มนุษย์มีจิตวิญญาณเป็นตัวตนที่แท้จริง และดำรงชีวิตตามกรรมที่สั่งสมไว้ในใจ   มนุษย์เกิดจากการรวมกันของปัจจัยทางกายภาพและจิตใจในครรภ์มารดาเป็นเวลา ๙ เดือน คำสอนของพระพุทธเจ้าจึงขัดแย้งและหักล้างคำสอนของพราหมณ์ที่ว่า พระพรหมสร้างมนุษย์ และวรรณะเพื่อให้พวกเขาทำหน้าที่ตามวรรณะของตน  พระพุทธเจ้าทรงตั้งปณิธานที่จะเผยแพร่คำสอนและพัฒนาศักยภาพของมนุษยชาติไปทั่วโลก

              สิ่งนี้สำเร็จได้ด้วยการปฏิบัติอริยมรรคแปดประการ เพื่อให้ผู้คนทั่วโลกมีความศรัทธาในตนเอง   สามารถพัฒนาชีวิตให้พึ่งพาตนเอง   ขยันหมั่นเพียรในการปฏิบัติธรรม มีสติระลึกถึงความรู้ที่สั่งสมอยู่ในจิตใจได้    มั่นคงในการปฏิบัติธรรมด้วยการทำสมาธิ  จนกระทั่งจิตใจบริสุทธิ์ ปราศจากอคติและความทุกข์ มีอุปนิสัยอ่อนโยนและสุภาพเหมาะสมกับการอยู่ร่วมกันผู้อื่นอย่างสันติ มีความมั่นคงในอุดมคติของชีวิต และมุ่งมั่นที่จะปฏิบัติหน้าที่ต่อผู้อื่นด้วยความบริสุทธิ์ และยุติธรรม จนกระทั่งในที่สุดบรรลุสัจธรรมแห่งชีวิต ซึ่งเรียกว่า "อภิญญา ๖"  

           ความเป็นมาของศาสนาพราหมณ์ : จากการศึกษาข้อเท็จจริงจากหลักฐานในพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณ  ๔๕ เล่ม  ผู้เขียนได้เรียนรู้ข้อเท็จจริงเบื้องต้นว่า มนุษย์ทุกคนกลัวบาป กลัวความตายจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ  ไฟไหม้และสงคราม ดังนั้น จึงจำเป็นต้องสร้างชุมชนทางการเมือง เพื่อใช้อำนาจอธิปไตยในการปกครองตนเอง ปกป้องสิทธิและหน้าที่ของตนและอยู่ร่วมกันอย่างสันติ โดยยึดมั่นในหลักศีลธรรมและกฎหมาย   อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมนุษย์มีข้อจำกัดในการรับรู้ผ่านอายตนะภายใน และมักมีอคติต่อผู้อื่น       ชีวิตของพวกเขาจึงถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด  เมื่อเหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้นในชีวิต พวกเขาขาดปัญญาแยกแยะความจริงและไม่สามารถแยกแยะระหว่างสิ่งที่เป็นจริงและสิ่งที่เป็นเท็จ 

            การก่อตั้งชุมชนทางการเมือง :     แม้ว่าหน่วยงานของรัฐจะมีหน้าที่ปกป้องและรักษาไว้ซึ่งสิทธิและหน้าที่ของพลเมือง แต่จิตใจของมนุษย์เกิดมาพร้อมกับความไม่รู้  และความปรารถนาที่จะแสวงหาที่พึ่งพิงสูงสุด เพื่อความปลอดภัยในอยู่รอดและยืนหยัดในสังคม ในรัชสมัยพระเจ้าโอกกากราช ผู้ทรงปกครองอาณาจักรโกลิยะ   พระองค์ทรงเป็นผู้ศรัทธาในศาสนาพราหมณ์อย่างเคร่งครัด และเชื่อว่าเทพเจ้าหลายองค์สามารถช่วยเหลือมนุษยชาติได้  พระองค์ทรงปกครองอาณาจักรโกลิยะในฐานะรัฐศาสนาพราหมณ์ โดยทรงรับเอาแนวคิดและคำสอนของพราหมณ์ชาวอารยัน มาบัญญัติเป็นศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะ ซึ่งแบ่งประชาชนในอาณาจักรโกลิยะออกเป็น ๔ วรรณะ คือวรรณะพราหมณ์  วรรณะกษัตริย์  วรรณะแพศย์และวรรณะศูทร  เป็นต้น 

             สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ ก็เพราะชาวโกลิยะมีความศรัทธาในเทพเจ้าหลายองค์ ที่เชื่อว่าจะช่วยให้พวกเขาบรรลุความปรารถนาผ่านการบูชายัญเทพเจ้าผ่านพิธีกรรมของพราหมณ์ อย่างไรก็ตาม การบูชาเทพเจ้าด้วยของมีค่าเหล่านี้ยังให้พราหมณ์นิกายต่าง ๆ  มีฐานะมั่งคั่งและมีชื่อเสียงในสังคม  พราหมณ์อารยันมีความโลภ  และต้องการรักษาผลประโยชน์ของตนในการบูชาเทพเจ้า       เมื่อพวกเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นปุโรหิตที่ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้กับวรรณะกษัตริย์ในเรื่องกฎหมาย ประเพณีและ ขนบธรรมเนียม  เป็นต้น    เมื่อปุโรหิตมีอิทธิพลทางการเมืองและต้องการผูกขาดการบูชาเทพเจ้า พวกเขาจึงเสนอกฎหมายวรรณะเพื่อความมั่นคงของประเทศต่อรัฐสภาของอาณาจักรโกลิยะ 

        เมื่อสมาชิกประชุมและพิจารณาแล้ว พวกเขาอนุมัติกฎหมายวรรณะตามที่ปุโรหิตเสนอเพื่อกำหนดสิทธิ และหน้าที่ให้ชาวโกลิยะปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมายวรรณะที่พวกเขาเกิดมา เป็นต้น เมื่อการบูชายัญเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของพวกเขา นอกเหนือจาก พราหมณ์อารยันที่บูชายัญต่อพระพรหมและพระอิศวรโดยการฆ่าสัตว์ มนุษย์ อัญมณีและพืชผลแล้วยังมีพราหมณ์ดราวิเดียนซึ่งบูชายัญต่อเทวดา(Deva)โดยการฆ่าสัตว์ด้วย  การแบ่งชนชั้นวรรณะในอนุทวีปอินเดีย   ตามหลักฐานในพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาลงกรณ  ผู้เขียนได้เรียนรู้ข้อเท็จจริงเบื้องต้นว่าการแบ่งชนชั้นวรรณะเริ่มขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าโอกกากราช เป็นบรรพบุรุษแห่งราชวงศ์ศากยะ 

     ชีวิตของเจ้าชายสิทธัตถะทรงศรัทธาในศาสนาพราหมณ์และมีพิธีกรรมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของพระองค์ มีหลักฐานในพระไตรปิฎกได้แก่พิธีอ่านดวงชะตาชีวิต พิธีตั้งชื่อตามวันประสูติ   คำว่า "สิทธัตถะ" แปลว่าผู้บรรลุความสำเร็จ  ผู้บรรลุจุดมุ่งหมายตามหลักฐานในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ เป็นต้น   

                ใครเป็นศาสดาของศาสนาพราหมณ์ ?   ในสมัยนั้น  มีนิกายต่าง  ๆ มากมายในศาสนาพราหมณ์       เปิดวัดเพื่อบูชาเทพเจ้าและตั้งตนเป็นครู    เช่น พราหมณ์อาฬารดาบสกาลามโคตร    และอุทกดาบส รามบุตร      ซึ่งเป็นครูของพระโพธิสัตว์สิทธัตถะ พราหมณ์สนใจศึกษาปัญหาที่แท้จริงของชีวิตมนุษย์    เชื่อว่าแก่นแท้ของชีวิตมนุษย์เกิดจากพระพรหมสร้างมนุษย์จากพระวรกายของพระองค์เอง  และกำหนดชีวิตมนุษย์โดยสร้างวรรณะให้มนุษย์ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะที่ตนเกิดมาเมื่อมหาราชาของรัฐต่าง ๆ     ทรงเชื่อในคำสอนของพราหมณ์อารยันว่า หากปล่อยให้พราหมณ์มิลักขะบูชาเทวดาต่อไป ชาวมิลักขะก็จะรวมตัวเป็นชุมชนการเมืองที่เข้มแข็งได้   

                เมื่อผลประโยชน์ของการบูชามีมูลค่าทางการตลาดมหาศาล   จึงกลายเป็นประเด็นทางการเมือง เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของพวกพราหมณ์บางกลุ่ม         ส่งผลให้มีการบัญญัติคำสอนของพราหมณ์ขึ้น  เป็นทั้งคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายจารีตประเพณีว่าด้วยวรรณะ       ที่บังคับให้ประชาชนต้องปฏิบัติตามกฎหมาย คือ ห้ามมิให้ประชาชนแต่งงานข้ามวรรณะและห้ามผู้ใดปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น    และมีบทลงโทษดังนี้ ผู้ใดฝ่าฝืนคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายจารีตประเพณีว่าด้วยวรรณะอย่างร้ายแรง   จะถูกพระพรหมลงโทษที่เรียกว่า "พรหมทัณฑ์" โดยถูกคนในสังคมลงโทษให้ไล่ออกจากบ้านตลอดชีวิต  เป็นต้น    

               บุคคลในศาสนาพราหมณ์นั้น   พวกพราหมณ์ถือเป็นหนึ่งใน   ๔  วรรณะของอนุทวีปอินเดีย       พวกเขาจึงเป็นนักบวชตามกฎหมายวรรณะ  มหาราชาแห่งรัฐต่าง ๆ ทรงแต่งตั้งพวกเขาเป็นปุโรหิตที่มีหน้าที่ให้คำแนะนำด้านกฎหมาย    ประเพณีและขนบธรรมเนียมแก่ราชวงศ์ศากยะ       พวกเขามีอิทธิพลอย่างมากต่อนโยบายการบริหารประเทศสักกะของราชวงศ์ศากยะ     ดังจะได้เห็นจากหลักฐานในพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณ     เช่น  เมื่อพระเจ้าเสนทิโกศลทรงฝันร้าย  พระองค์ทรงปรึกษาหารือกับปุโรหิตเพื่อทำการบูชายัญต่อเทพเจ้า       แต่การบูชายัญนั้นต้องฆ่าสัตว์จำนวนมาก   ใช้ทรัพย์สิน   แก้วแหวน  เงินทอง พืชและเมล็ดพืชเพื่อบูชายัญต่อเทพเจ้า เป็นต้น     การบูชานี้ทำให้ทั้งพราหมณ์มิลักขะและอารยันร่ำรวยและมั่งคั่ง    เป็นต้น     

           เมื่อศาสนาพราหมณ์มีอิทธิพลต่อการเมือง การปกครอง สังคม  เศรษฐกิจ  ศาสนาและวัฒนธรรมในแคว้นสักกะ    พวกพราหมณ์อารยันก็ได้ยึดอำนาจอธิปไตยในการปกครองทั้งหมด        พวกเขาไม่ยอมให้ชาวดราวิเดียนมีอิทธิพลต่อการเมืองในแคว้นสักกะอีกต่อไป     ปุโรหิตได้ถวายคำแนะนำให้วรรณะกษัตริย์หาวิธีจำกัดสิทธิโดย      และหน้าที่ของชาวมิลักขะมิในด้านของเศรษฐกิจ  สังคม การปกครอง วัฒนธรรมทางศาสนา   เพื่อความั่นคงของประเทศ     เป็นต้น      ปุโรหิตเสนอต่อรัฐสภาแห่งแคว้นโกลิยะให้บัญญัติคำสอนของพราหมณ์       ให้เป็นทั้งคำสอนในศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะโดยอ้างว่า       เมื่อพระพรหมสร้างมนุษย์จากร่างกายของพระองค์เอง      พระองค์จึงทรงสร้างวรรณะให้มนุษย์ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะที่พวกเขาเกิดมา โดยแบ่งผู้คนออกเป็น ๔ วรรณะคือ วรรณะพราหมณ์  วรรณะกษัตริย์    วรรณะแพศย์และให้ชาวมิลักขะอยู่ในวรรณะศูทร  โดยมีสิทธิและหน้าที่ในฐานะผู้รับใช้ของวรรณะที่สูงกว่าเท่านั้น   

               นอกจากนี้ชาวอารยันยังบัญญัติ "พระธรรมของกษัตริย์"  ซึ่งเป็นรัฐธรรมนูญสูงสุดที่ใช้ในการปกครองประเทศ          หรือที่เรียกว่า "หลักอปริหานิยธรรม"         เมื่อชีวิตถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าตามคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะ       พวกเขาต้องทำงานตามวรรณะที่ตนเกิดมา       การแต่งงานข้ามวรรณะเป็นสิ่งต้องห้ามในสังคม เพราะจะทำให้บุคคลนั่นสูญเสียสิทธิ   และหน้าที่ในการประกอบอาชีพตามวรรณะที่ตนเกิดมา          และจะถูกคนในสังคมลงพรหมทัณฑ์ด้วยการถูกขับไล่ออกจากสังคม หรือถูกฆ่าโดยสมาชิกในครอบครัว      เพื่อรักษาเกียรติยศของสมาชิกในครอบครัว      พวกเขาต้องออกไปใช้ชีวิตบนท้องถนนในเมืองใหญ่     เช่น     พระนครกบิลพัสดุ์ พระนครโกลิยะ พวกเขาต้องหาเลี้ยงชีพโดยทำงานสกปรก เช่น ทิ้งขยะทำความสะอาดห้องน้ำ   ท่อระบายน้ำเพื่อแลกกับค่าจ้างที่ต่ำ    และไม่มีสิทธิเป็นของเจ้าของที่ดินเพราะผืนดินเหล่านี้สงวนไว้สำหรับคนวรรณะสูงเท่านั้น 

       เมื่อข้อเท็จจริงของชาวอนุทวีปอินเดียเป็นเช่นนี้  ชีวิตของพวกจัณฑาลดูเหมือนว่าพระพรหมได้กำหนดชะตากรรมของพวกเขาไว้แล้ว เช่น นางปฏาจาราซึ่งเป็นหญิงวรรณะพราหมณ์ ได้แอบมีสัมพันธ์กับชายวรรณะศูทร ซึ่งเขาเป็นคนรับใช้ในปราสาทของนาง เมื่อพ่อแม่หาคู่ครองกับชายวรรณะเดียวกัน พวกเขาจึงตัดสินใจหนีไปอยู่ห่างบ้านเกิดของนางปฏาจารา ๑๐๐ กิโลเมตร แม้จะประสบความสำเร็จในความรัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะมีความสุขตลอดไป ยังมีปัญหาอื่น ๆ ในชีวิตของพวกเขา ก่อให้เกิดความทุกข์ ซึ่งอยู่เหนือการควบคุมของพวกเขา  เป็นต้น

ริมฝั่งแม่น้ำคงคาเมืองพาราณสี ๒๕๖๓ 

            ในรัชสมัยของพระเจ้าโอกกากราชแห่งอาณาจักรโกลิยะ      พระโอรสและพระธิดาของพระองค์ได้อพยพผู้คนจากอาณาจักรโกลิยะ  ไปตั้งอาณาจักรใหม่ในป่าแห่งหนึ่งเรียกว่า "เมืองกบิลพัสดุ์"     พวกเขาตั้งชุมชนการเมืองขึ้น ต่อมาประกาศเอกราชตั้งอาณาจักรสักกะของตนไม่ขึ้นตรงต่ออาณาจักรโกลิยะ     อาณาจักรสักกะ" มีพรหมแดนเชื่อมต่อกับอาณาจักรโกลิยะด้านทิศตะวันออก  ด้านทิศเหนือพรมแดนจดเทือกเขาหิมาลัย  ทิศตะวันตกจดอาณาจักรโกศล  เป็นต้น  เมื่อสถานการณ์ทางการเมืองของแคว้นสักกะ ตั้งอยู่บนพื้นฐานการปกครองแบบรัฐศาสนาพราหมณ์   ผู้คนเชื่อเรื่องการมีอยู่ของเทพเจ้าหลายองค์ จึงมีการบูชาเทพเจ้าตลอดทั้งปี   สร้างรายได้มหาศาลสำหรับพราหมณ์อารยันและพราหมณ์มิลักขะ        

                 เมื่อพวกพราหมณ์อารยันเห็นว่าการบูชายัญสัตว์ต่อเทพเจ้าและเทวดา    เป็นความมั่งคั่งอันยิ่งใหญ่สำหรับพราหมณ์ทั้งสองนิกาย  พวกเขาก็มีความรู้ด้านนิติศาสตร์ ขนบธรรมเนียมและจารีตประเพณีอีกด้วยเมื่อพวกพราหมณ์ทั้งสองนิกาย สามารถทำพิธีบูชายัญและสวดพระเวทได้    เมื่อพวกพราหมณ์อารยันตระหนักถึงปัญหาในอนาคต เมื่อพวกมิลักขะยังมีอำนาจทางเศรษฐกิจจากการบูชาเทวดา  ในอนาคต          พวกเขาอาจได้รับแต่งตั้งเป็นปุโรหิตเพื่อให้คำปรึกษาแก่มหาราชแห่งแคว้นโกลิยะ ก็คงจะเป็นเรื่องยากที่พวกอารยันจะปกครองประเทศให้เจริญรุ่งเรือง     เพื่อประชาชนเชื้อสายอารยันเพียงฝ่ายเดียวเพื่อความมั่นคงของประเทศ          สมาชิกรัฐสภามาจากวรรณะกษัตริย์ได้บัญญัติกฎหมายให้คำสอนของพวกพราหมณ์อารยัน เป็นทั้งคำสอนในศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะ  เพื่อจำกัดสิทธิและหน้าที่ของพราหมณ์มิลักขะในการศึกษาปรัชญาของพราหมณ์และทำพิธีบูชายัญได้ และเพื่อจำกัดอำนาจทางเศรษฐกิจในการครอบครองที่ดินเป็นของตนเองและเพื่อให้พวกเขาเป็นเพียงผู้รับใช้ของชาวอารยันเท่านั้น  

              เมื่อสมาชิกรัฐสภาของวรรณะกษัตริย์ในภูมิภาคต่าง ๆมีหน้าที่ปกครอง   คำสอนของพราหมณ์ถือเป็นทั้งคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะ โดยอ้างว่าพระพรหมทรงสร้างมนุษย์ขึ้นมา จึงทรงสร้างวรรณะให้มนุษย์ที่พระองค์ทรงสร้างนั้นให้ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะที่พวกเขาเกิดมา โดยวรรณะกษัตริย์ทรงใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการตรากฎหมายโดยแบ่งชาวสักกะออกเป็น ๔ วรรณะให้สิทธิและหน้าที่ในการประกอบอาชีพตามวรรณะของพวกเขา โดยอ้างว่าพระพรหมสร้างไว้ให้มนุษย์ทุกคนต้องปฏิบัติตามกฎหมาย    และมีบทลงโทษโดยการขับไล่ออกจากสังคมนั้น        เมื่อกฏหมายวรรณะนั้นประกาศบังคับใช้แล้วต่อมาภายหลัง          สมาชิกรัฐสภาแห่งชาตินั้นจะยกเลิกกฎหมายนั้นมิได้ เพราะขัดต่อธรรมของกษัตริย์ในการปกครองประเทศ     ซึ่งเทียบได้กับรัฐธรรมนูญของประเทศทั่วโลกได้ประกาศบังคับใช้ในปัจจุบัน       เมื่อประกาศบังคับใช้กฎหมายวรรณะแล้ว           ผู้คนในสังคมเกิดมาพร้อมกับความไม่รู้และมีอคติต่อผู้อื่น ชีวิตจึงตกอยู่ในความมืดมน ไม่สามารถคิดในการใช้เหตุผล   เพื่ออธิบายผลของกรรมโดยเจตนาของตนเองได้จึงใช้ชีวิตตามอารมณ์ของตัณหาของตนเอง       เกิดความสมัครรักใคร่และสมสู่กับคนต่างวรรณะ   ทำให้สังคมสงสัยในพฤติกรรมของพวกเขา เมื่อตรวจสอบข้อเท็จจริงจากพยานหลักฐานต่าง ๆ        คนในสังคมใช้หลักฐานเหล่านั้น      เป็นข้อมูลในการวิเคราะห์โดยอนุมานความรู้หรือคาดคะเนความจริง    เชื่อว่าพวกเขากระทำผิดตามข้อกล่าวหาด้วยการสมสู่กับคนต่างวรรณะ     ก็จะถูกลงพรหมทัณฑ์จากสังคมถูกขับไล่ออกจากสังคมหมู่บ้าน     ที่เคยพำนักอาศัยไปใช้ชีวิตอยู่บนถนนในพระนครกบิลพัสดุ์  พระนครเทวทหะ  และพระนครสาวัตถี เป็นต้น 

                 เมื่อถึงยุคสมัยของพระเจ้าสุทโธทนะ  เป็นกษัตริย์ปกครองแคว้นสักกะตามสิทธิหน้าที่ของชนวรรณะกษัตริย์       เจ้าชายสิทธัตถะทรงเสด็จเยี่ยมประชาชน    ทรงพบปัญหาความทุกข์ยากของประชาชนแคว้นสักกะโดยเฉพาะพวกจัณฑาล      หมดสิทธิหน้าที่ในการประกอบอาชีพตามวรรณะที่ตนเกิดมา         เพราะเป็นชนไร้วรรณะ เกิดจากการแต่งงานข้ามวรรณะ     ทรงตัดสินพระทัยใช้ระบบการเมืองแก้ไขปัญหาสังคมผ่านรัฐสภาศากยวงศ์ เพื่อปฏิรูปสังคมให้ประชาชนมีสิทธิเสรีภาพในการประกอบอาชีพอย่างเท่าเทียมกัน         แต่รัฐสภาไม่อนุมัติเพราะขัดต่อธรรมกษัตริย์       เป็นหลักนิติศาสตร์สูงสุดในการบริหารปกครองที่เรียกว่า "ราชอปริหานิยธรรม"   เมื่อทรงศึกษาข้อมูลของสภาพปัญหาในสังคมในยุคนั้น    ทรงเห็นว่าปัญหาเรื่องวรรณะนั้น เกิดจากความเชื่อเรื่องเทพเจ้ามีอยู่จริง และเชื่อว่าเทพเจ้าได้กำหนดโชคชะตาตนไว้แล้วด้วยการสร้างวรรณะ          ประชาชนต้องยอมรับสภาพโดยไม่สามารถยกเหตุผลขึ้นมาหักล้างโต้แย้งความเชื่อนั้น  เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงเห็นว่าปัญหาของวรรณะไม่อาจแก้ไขได้ด้วยระะบบ    รัฐสภาศากยวงศ์จึงตัดสินใจออกผนวช       ,เป็นพระโพธิสัตว์สิทธัตถะทรงพัฒนาศักยภาพของชีวิตจนตรัสรู้ (ค้นพบ)       กฎธรรมชาติของความเป็นจริงของชีวิตมนุษย์นั้นเป็นไปตามการกระทำของตนเองที่สั่งสมไว้ในจิตตนเองหาใช่พระพรหมลิขิตโชคชะตามนุษย์ไว้ไม่ 

ริมฝั่งแม่น้ำคงคา ๒๕๖๓

         แม้ในโลกยุคปัจจุบันที่มีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี่สารสนเทศ ได้กลายเป็นเครื่องมืออินเตอร์เน็ตขยายขอบเขตการรับรู้ของอายตนะภายในของมนุษย์ไปทั่วโลก โดยนักวิศวกรคอมพิวเตอร์ก็ยังสร้างแพลตฟอร์มอินเตอร์เน็ตขึ้นมา เพื่อเป็นแหล่งถ่ายทอดความรู้จากประสบการณ์ชีวิต ผ่านอายตนะภายในร่างกาย และสั่งสมข้อมูลทางอารมณ์ไว้ในจิตใจของมนุษย์ ทำให้จิตใจของมนุษย์ต้องเผชิญกับข้อมูลของอารมณ์กิเลสตัณหาและความอ่อนแอภายในอยู่คลอดเวลา    วิถีการแสวงหาที่พึ่งภายนอกผ่าน  "ผ่านอามิสบูชา"  และการเซ่นไหว้เทพเจ้าในศาสนาพราหมณ์ จึงยังคงสืบทอด และมีอิทธิพลอย่างลึกซึ้ง ในสังคมร่วมสมัยไม่เลือนหายไปตามกาลเวลา 

           ในปัจจุบัน แม้ว่าคนเราจะมีความสุขสบาย มีครอบครัวที่อบอุ่น มีงานที่ดี  แต่จิตใจกลับเต็มไปด้วยกิเลสตัณหาที่แอบแฝงอยู่ในจิตใจ จิตใจของมนุษย์กลับมัวเมาใน "กิเลสตัณหา" จนสูญเสียศรัทธาในตัวเอง ขาดความเพียรศึกษาหาความรู้  ขาดสติในการระลึกถึงความรู้จากประสบการณ์ชีวิตและสั่งสมอยู่ไว้ในจิตใจ จึงไม่กำลังสมาธิที่จะปฏิบัติหน้าที่ให้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี จึงไม่มีปัญญาหยั่งรู้ว่าเมื่อกระทำอันใดแล้ว ย่อมต้องรับผลของกรรมนั้น    เป็นต้น  ทั้งนี้เพราะชีวิตของมนุษย์มีความอ่อนแอ  จิตใจท้อแท้ ไม่สนใจที่จะพัฒนาศักยภาพชีวิตด้วยการปฏิบัติมรรคมีองค์ ๘   ให้ชีวิตเข้มแข็งในการดำเนินชีวิตด้วยการทำสมาธิ จนจิตใจบริสุทธิ์    ปราศจากความฟุ้งซ่านหรือความขุ่นมัว  อ่อนโยนเหมาะสมกับการอยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคม มั่นคงในอุดมการณ์ชีวิตไม่หวั่นไหวในการปฏิบัติหน้าที่ต่อผู้อื่นด้วยความซื่อสัตย์ ยุติธรรม เป็นต้น      เมื่อชีวิตอ่อนแอ ไม่กล้าเผชิญกับปัญหาที่เกิดขึ้น  จนกลายเป็นทุกข์เพราะติดอยู่กับปัญหานั้น ขาดปัญญาหยั่งรู้ความจริงในเรื่องนั้น จึงคิดวิธีแก้ไขปัญหาของตนเองไม่ได้ 

               ดังนั้น วัดซึ่งเป็นสถานที่บูชาเทพเจ้าในศาสนาพราหมณ์  จึงเต็มไปด้วยเครื่องเซ่นไหว้ เรียกว่า "อามิสบูชา"  เพื่อบูชาพระพรหม  และขอให้ช่วยทำให้ความปรารถนาเป็นจริง การศึกษาศาสนาพราหมณ์ จึงเป็นหัวข้อที่น่าสนใจ  เพราะแม้จะผ่านมากว่า ๒,๕๐๐ ปีแล้ว  แต่ศรัทธาในศาสนาพรหมณ์ของคนในดินแดนต่าง ๆ ก็ไม่เคยเลือนหายไปตามกาลเวลา ยังคงเป็นกิจกรรมทางสังคมที่เกิดขึ้นตลอดเวลา 

         เมื่อ  พราหมณ์บางคนเป็นนักปรัชญา  เป็นนักตรรกะได้ยินข้อเท็จจริงเกี่ยวกับศาสนาพราหมณ์ในพระไตรปิฎกแล้ว พวกเขามักแสดงความเห็นตามปฏิภาณของตนตามหลักเหตุผล  และคาคะเนความจริงในเรื่องนี้หรือพราหมณ์บางคนเป็นศาสดาในศาสนามักแสดงธรรมะตามปฏิภาณของตนและคาดคะเนความจริง โดยการใช้เหตุผลในการอธิบายความจริงของเรื่องศาสนาพราหมณ์ถูกบ้าง บางครั้งอาจใช้เหตุผลผิดบ้าง  บางครั้งอาจใจเป็นอย่างนั้น เป็นอย่างนี้  เป็นต้น

๓.ข้อจำกัดทางญาณวิทยา ปัญหาและข้อสงสัยทางปรัชญา           

           ด้วยข้อจำกัดทางญาณวิทยาในการรับรู้ผ่านอายตนะภายในมนุษย์จึงมักตกอยู่ในอวิชชา (ความไม่รู้) ขาดปัญญาในการแยกแยะระหว่าง "สมมติสัจจะ" และ "ปรมัตถสัจจะ" แม้ในโลกปัจจุบันที่เทคโนโลยี่สารสนเทศและอินเตอร์เน็ตจะขยายขอบเขตการรับรู้ แต่มนุษย์ก็ยังคงถูกล่อลวงด้วยกิเลสตัณหา และอารมณ์ความอ่อนแอภายใน   การแสวงหาที่พึ่งภายนอก ผ่านอามิสบูชา และการเซ่นไหว้ เทพเจ้า  จึงยังคงอิทธิพลอย่างลึกซึ้งในสังคมร่วมสมัย

จากความคลุมเครือ และข้อขัดแย้งเชิงประวัติศาสตร์เกี่ยวกับรากฐานของศาสนาพราหมณ์ในคัมภีร์พุทธศาสนา นำไปสู่คำถามและข้อสงสัยทางปรัชญา ๕ ประการ ดังนี้ คือ

• ๑.ใครคือศาสดาที่แท้จริงของศาสพราหมณ์ ? 
• ๒.ศาสนาพราหมณ์ในยุคพุทธกาลสอนความจริง (Truth) อะไรแก่สังคม ?   
• ๓.สถานะและบทบาทที่แท้จริงของสาวกหรือกลุ่มพราหมณ์ในคัมภีร์คือใคร ?   
• ๔.สารัตถะของพิธีกรรมของศาสนาพราหมณ์ในมิติเชิงโครงสร้างอำนาจคืออะไร ?   
• ๕.ศาสนาพราหมณ์ในยุคก่อนพุทธศาสนากาลมีความสอดคล้องหรือแตกต่างจากศาสนาฮินดูในยุคต่อมาอย่างไร ? 

๓.วัตถุประสงค์และกระบวนการพิสูจน์ความจริง

            เพื่อคลี่คลายข้อสงสัยข้างต้น  บทความฉบับนี้จึงมุ่งศึกษา ค้นคว้าและตรวจสอบข้อเท็จจริง โดยยึดหลักฐานชั้นต้นและชั้นรองได้แก่  พระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (๔๕เล่ม)  อรรถกถา ฎีกาและคัมภรีทางศาสนาที่เกี่ยวข้อง   

กระบวนการวิเคราะห์จะดำเนินตาม หลักญาณวิทยา และตรรกศาสตร์เชิงปรัชญา (Inference & Philosophy Analysis)   โดยใช้ เมื่อต้นกำเนิดของศาสนาพราหมณ์ยังไม่ชัด  โดยใช้หลักฐานทางเอกสาร เช่น พระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณ  อรรถกถา ฏีกา และคัมภีร์ต่าง ๆ  เป็นต้นเป็นฐานข้อมูลในการอุมานความรู้ หรือคาดคะเนและพิสูจน์ความจริงอย่างเป็นเหตุเป็นผล  เพื้่อก้าวข้ามข้อจำกัดทางอายตนะภายในและอคติส่วนตนของผู้เขียน  สู่การประมวลองค์ความรู้ที่เป็นสากล  สมเหตุสมผลและปราศจากข้อสงสัยเชิงวิชาการ    

๔.ขอบเขตและคุณค่าอันเป็นประโยชน์ของงานวิจัย

           

           องค์ความรู้ที่ได้จากการวิเคราะห์ตามกระบวนการพิจารณาความจริงทางปรัชญานี้คาดว่าก่อให้เกิดประโยชน์ ๒ มิติสำคัญคือ

๑.มิติการเผยแผ่พระพุทธศาสนา : เป็นข้อมูลเชิงลึกและกรอบแนวคิดมาตรฐานสำหรับ "พระธรรมทูตสายต่างประเทศสายต่างประเทศ" ในการเทศนาสั่งสอนและอธิบายแก่ผู้แสวงบุญณ สังเวชนียสถานทั้ง ๔ แห่ง เพื่อให้การถ่ายทอดเนื้อหาทางพระพุทธศาสนามีความถูกต้อง มั่นคงและเป็นไปในทิศทางเดียวกันทั่วโลก

๒.มิติทางวิชาการและปรัชญา : เป็นแนวทางการวิเคราะห์ข้อมูล (กระบวนการพิจารณาความจริงของพระพุทธศาสนา) เชิงอนุมานสำหรับนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาปรัชญา และพระพุทธศาสนา ตลอดจนนักวิชาการผู้สนใจ ในการใช้เหตุผลอธิบายความจริงเชิงประวัติศาสตร์ เป็นความรู้ที่ผ่านเกณฑ์การตัดสินที่สมเหตุสมผล ได้รับการยอมรับจากนักวิชาการทุกฝ่าย  และสามารถนำไปสู่การปฏิบัติเพื่อยืนยันผลลัพธ์อันเป็นสากลร่วมกัน