๓.องค์ประกอบความรู้เกี่ยวกับการผนวชของเจ้าชายสิทธัตถะ

3.Components of Knowledge  : The Ordination of Prince Siddhartha   

๓.องค์ประกอบความรู้ : การผนวชของเจ้าชายสิทธัตถะ   

            โดยทั่วไปแล้ว มนุษยชาติจะมีธรรมชาติของการเป็นนักคิด ที่มีจินตนาการอันไร้ขอบเขต ดังที่พระพุทธเจ้าทรงสอนเกี่ยวกับขันธ์ห้าแล้วพวกเขาใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือทางปรัชญา เพื่ออธิบายความคิดของตนในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง และถ่ายทอดเจตนารมณ์ของตนสู่สังคมรับรู้ อย่างไรก็ตาม ชีวิตมนุษยชาติมีอายตนะภายในที่จำกัดในการรับรู้เหตุการณ์ และอคติที่มีต่อผู้อื่น ดังนั้น ชีวิตมนุษยชาติจึงเต็มไปด้วยความมืดมิด    ส่งผลให้ชีวิตขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้น และความจริงขั้นปรมัตถ์นั้น 

           ด้วยเหตุนี้ นักวิชาการสมัยใหม่  ซึ่งเป็นมนุษย์มักแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการผนวชของเจ้าชายสิทธัตถะ ตามปฏิภาณของตนเองโดยใช้เหตุผลในการอธิบายความจริง และคาดคะเนความจริงจากสิ่งที่ได้ยินมาหลายชั่วอายุคน    เหตุผลของนักวิชาการเหล่านี้ บางครั้งก็ถูกต้อง  บางครั้งก็ไม่ถูกต้อง บางครั้งพวกเขาใช้เหตุผลแบบหนึ่ง  บางครั้งก็ใช้เหตุผลอีกแบบหนึ่ง เมื่อเหตุผลของนักวิชาการเหล่านั้นคลุมเครือและไม่ชัดเจนแล้ว    ก็เป็นเรื่องยากที่วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะหรือพระพุทธเจ้า ที่จะทรงพิจารณาหาความจริงได้  พระองค์ไม่ทรงเชื่อว่าความคิดเห็นเหล่านั้นเป็นความจริงและปฏิเสขที่จะยอมรับนักวิชาการเหล่านั้นเป็นพยานยืนยันความจริงของเรื่องนั้น 

             เนื่องจากธรรมชาติของมนุษย์คือการคิด เมื่อพวกเขารู้สิ่งใดสิ่งหนึ่ง  พวกเขาก็จะคิดถึงสิ่งนั้นโดยใช้จินตนาการอันไร้ขอบเขต โดยอาศัยหลักฐานทางอารมณ์ในจิตใจ   พวกเขาใช้เหตุผล เพื่ออธิบายความจริงจากภาพที่สร้างขึ้นในจิตใจ    อย่างไรก็ตาม จินตนาการที่สร้างขึ้น บ้างครั้งก็สอดคล้องกับข้อเท็จจริงของเหตุการณ์ทางสังคมจริง  หรือบางครั้งก็ถูกสร้างขึ้นเพื่อหลอกลวงผู้อื่นด้วยเจตนาร้าย   เพื่อแสวงหาชีวิตและทรัพย์สินของผู้อื่น  ในขณะที่มนุษย์มีอายตนะภายในที่จำกัดในการรับรู้เหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิต    ยิ่งไปกว่านั้น   จิตใจของมนุษย์มักมีอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้  ความกลัว ความเกลียดชัง และความรัก  

             ดังนั้น  เมื่อชีวิตเต็มไปด้วยความมืดมิด    มนุษย์จึงไม่สามารถอธิบายความจริงความจริงได้อย่างมีเหตุผล ทั้งความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ อย่างไรก็ตาม  เหตุผลของนักวิชาการเหล่านั้นคลุมเครือและไม่ชัดเจน   เพราะมนุษย์ขาดความเชื่อมั่นในตนเอง ขาดความขยันมั่นเพียรในการศึกษาและแสวงหาความรู้ ขาดการควบคุมตนเองในการแสดงความคิดเห็นของตนเอง และขาดสมาธิในการปฏิบัติหน้าที่  หรือกิจกรรมที่จำเป็น   ทำให้จินตนาการอันไร้ขอบเขตเกี่ยวกับความจริงของสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นผ่านทางอายตนะภายใน  ดังนั้น มนุษย์จึงจำเป็นต้องกำหนดขอบเขตความรู้ที่ตนต้องการศึกษา เพื่อให้เข้าใจความจริงได้อย่างชัดเจน   เป็นต้น 

๔.ปัญหาหนึ่งที่เราต้องพิจารณาคือ ความรู้คืออะไรกันแน่ ?     

           เมื่อพราหมณ์บางคนในโลกเป็นนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา  เป็นนักคิดโดยธรรมชาติที่มีจินตนาการไร้ขอบเขต สนใจในการแสวงหาความจริงเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ  ผ่านอายตนะภายในของตน อย่างไรก็ตาม  การรับรู้ของพวกเขามีข้อจำกัด และพวกเขามีอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้             ส่งผลให้ชีวิตของพวกเขาจึงเต็มไปด้วยความมืดมิด  พวกเขาจึงขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้น และความจริงขั้นปรมัตถ์   เมื่อพวกเขาแสดงความคิดเห็นตามปฏิภาณของตนเอง โดยใช้เหตุผลอธิบายความจริง บางครั้งเหตุผลของพวกเขาก็ถูกต้อง  บางครั้งก็ไม่ถูกต้อง บางครั้งก็ใช้เหตุผลแบบนี้ หรือบางครั้งก็อีกแบบหนึ่ง เมื่อเหตุผลของคำตอบยังคงคลุมเครือและไม่ชัดเจน วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะหรือพระพุทธเจ้า   เมื่อได้ยินความคิดเห็นนั้น   ก็จะไม่เชื่อว่าเป็นความจริง และวิญญูชนก็สงสัยว่าความรู้ของมนุษย์คืออะไรกันแน่ ?       

         ดังนั้น ในฐานะมนุษย์ที่มีอายตนะภายในจำกัดในการทำความเข้าใจเหตุการณ์การสละราชสมบัติของเจ้าชายสิทธัตถะซึ่งเกิดขึ้นเมื่อกว่า  ๒,๕๐๐ ปีที่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีจินตนาการอันไร้ขอบเขต การแสดงความคิดเห็นในเรื่องนี้ โดยใช้คำอธิบายที่มีเหตุผลจึงคลุมเครือและไม่ชัดเจน    ผู้เขียนจึงจำเป็นต้องกำหนดขอบเขตความรู้สำหรับการวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้คำจำกัดความของพจนานุกรมฉบับราช บัณฑิตยสถาน  พ.ศ. ๒๕๕๔         ซึ่งนิยาม "ความรู้" ว่าเป็นสิ่งที่สั่งสมอยู่ในจิตใจของมนุษย์ผ่านการศึกษาเล่าเรียน  การค้นคว้า หรือประสบการณ์ รวมทั้งความสามารถเชิงปฏิบัติและทักษะเช่น  ความรู้เรื่องประวัติศาสตร์สิ่งที่ได้รับมาจากการได้ยิน การฟัง การคิด หรือการปฏิบัติ เช่น ความรู้เรื่องสุขภาพ  ความรู้เรื่องนิทานพื้นบ้าน เป็นต้น ดังนั้น ตามคำจำกัดความของพจนานุกรมราชบัณฑิตยสถานพ.ศ.๒๕๕๔ เราสามารถแยกองค์ประกอบของความรู้ของมนุษย์ได้ดังนี้  

๔.๑ มนุษย์                                                                                    ๔.๒ จิตใจมนุษย์หรือระบบการรับรู้                                                    ๔.๓ สิ่งที่สั่งสมอยู่ในจิตใจ                                                          ๔.๔.กระบวนการพิจารณาความจริง                                                ๔.๕ ผลการพิจารณาความจริง                      

       ๔.๑.มนุษย์: โดยทั่วไปแล้วปรัชญา  พระพุทธศาสนา ปรัชญาตะวันตกและวิทยาศาสตร์  รวมถึงศาสตร์อื่นๆ ล้วนเป็นความรู้ของมนุษย์  คำถามคือมนุษยชาติคือใคร?   โดยทั่วไป  มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่บนโลกนี้      ตามคำสอนของพราหมณ์ซึ่งเป็นนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาเชื่อกันว่า มนุษยชาติถูกสร้างขึ้นจากกายของพระพรหมและอิศวร  หลังจากมนุษยชาติถือกำเนิดขึ้นและมีชีวิตอยู่ช่วงหนึ่ง   พวกเขาก็ตายไปถือเป็นการดับสูญ ซึ่งไม่มีชีวิตหลังความตาย  อย่างไรความเชื่อของพราหมณ์ในสมัยพุทธกาลเป็นมิจฉาทิฐิ  ในเวลามาพระพุทธเจ้าตรัสรู้และค้นพบกฎธรรมชาติเกี่ยวกับชีวิตมนุษย์ด้วยญาณทิพย์เหนือมนุษย์ทั่วไป         

               ๔.๒ จิตใจหรือระบบการรับรู้      สิ่งนี้หมายถึงการสั่งสมอยู่ในจิตใจมนุษย์  การตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าเกี่ยวกับกฎธรรมชาติของชีวิตมนุษย์นั้น   หลักจากพระองค์ทรงปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ ๘  เกิดขึ้นจากญาณทิพย์ ซึ่งเหนือกว่าญาณทิพย์ของมนุษย์ทั่วไป     พระองค์ทรงเห็นวิญญาณออกจากร่างของผู้ตาย     และไปเกิดใหม่ในภพภูมิอื่น พระองค์ทรงไ้ด้เห็นดวงวิญญาณที่ปฏิสนธิในครรภ์มารดา     เติบโตเป็นทารกในครรภ์เป็นเวลา ๙ เดือน            ก่อนที่จะเกิดเป็นมนุษย์ฺ ที่มีสิทธิภายใต้กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของราชอาณาจักรไทย       สิ่งนี้ทำให้เราตระหนักรู้ว่าชีวิตของเราประกอบด้วยร่างกายและจิตใจ  และทั้งสองอย่างนี้แยกจากกันไม่ได้         จิตใจของมนุษย์อาศัยร่างกายในการรับรู้เหตุการณ์          และเก็บเหตุการณ์เหล่านั้นไว้เป็นข้อมูลทางอารมณ์ไว้ในจิตใจ        อย่างไรก็ตาม  ชีวิตของมนุษย์ไม่ได้เป็นเพียงแค่การรับรู้และเก็บเหตุการณ์ไว้เป็นข้อมูลทางอารมณ์เท่านั้น มันยังเป็นธรรมชาติชีวิตของนักคิดด้วย     เมื่อมนุษย์รับรู้สิ่งใด  พวกเขาก็จะวิเคราะห์สิ่งนั้น โดยอนุมานความรู้หรือคาดคะเนความจริงจากสิ่งที่พวกเขาได้ยินโดยใช้เหตุผล      ซึ่งเป็นเครื่องมือที่นักปรัชญาใช้เพื่ออธิบายความจริงของเรื่องนั้น               

                ๔.๓ สิ่งที่สั่งสมอยู่ในจิตใจ  เมื่อธรรมชาติของชีวิตมนุษย์เกี่ยวข้องกับข้อจำกัดของอายตนะภายในในการรับรู้เหตุการณ์ต่าง ๆ  ในชีวิต และมักมีอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้ของตนเอง  ทำให้ชีวิตพวกเขาจมอยู่ในความมืดมิด   ส่งผลให้ขาดปัญญาเข้าใจความจริงที่สมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์ ดังนั้น ในสมัยพุทธกาล  พราหมณ์ในอนุทวีปอินเดีย ซึ่งเป็น "นักตรรกะ และนักปรัชญา"   มักแสดงความคิดเห็นตามปฏิภาณของตนเองโดยอาศัยเหตุผล และคาดคะเนความจริงของเหตุการณ์ต่าง ๆ  ในสังคม    อย่างไรก็ตาม  เหตุผลของ  นักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา ในการอธิบายความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์นั้น    บางครั้งก็ถูกต้อง บางครั้งก็ไม่ถูกต้อง  บางครั้งพวกเขาใช้เหตุผลแบบหนึ่ง หรือบางครั้งก็ใช้เหตุผลอีกแบบหนึ่งเนื่องจากพราหมณ์เหล่านี้เป็นมนุษย์ที่ข้อจำกัดในการรรับรู้และมีคติต่อผู้อื่น  เมื่อเหตุผล เพื่ออธิบายความจริงอย่างคลุมเครือและไม่ชัดเจน วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะหรือพระพุทธเจ้า ได้ยินความคิดเห็นของนักตรรกะและนักปรัชญาอธิบายความจริงอย่างคลุมเครือและไม่ชัดเจน  ย่อมไม่เชื่อเหตุผลของคำตอบของเรื่องนั้นว่าเป็นความจริง  

                 ดังนั้น เมื่อมนุษย์ซึ่งเป็นนักตรรกศาสตร์  และนักปรัชญา และเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเหตุผลสามารถอธิบายความจริงของสิ่งต่าง ๆ  เช่นชีวิตมนุษย์  โลก  จักรวาล  ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ และหลักฐานการมีอยู่ของเทพเจ้า เป็นต้น   แต่เมื่อนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา มีลักษณะของอายตนะภายในที่จำกัดในการรับรู้และมักมีอคติต่อผู้อื่น ส่งชีวิตของพวกเขาจึงเต็มไปด้วยความมืดมน  ส่งผลให้พวกเขาขาดปัญญาที่เข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์  เมื่อแสดงความคิดเห็นบางครั้งพวกเขาใช้เหตุผลถูกต้อง บางครั้งใช้เหตุผลไม่ถูกต้อง   บางครั้งใช้เหตุผลในลักษณะนี้หรือในลักษณะนั้น เมื่อเหตุผลที่ใช้อธิบายความจริงนั้นคลุมเครือและไม่ขัดเจน วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะหรือพระพุทธเจ้า  เมื่อได้ยินความคิดเห็นของนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาที่คลุมเครือและไม่ชัดเจนเช่นนั้น ก็จะไม่เชื่อว่าเหตุผลเบื้องหลังคำตอบนั้นเป็นความจริง และจะไม่ยอมรับนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาในสมัยพุทธกาลนั้นเป็นพยานยืนยันความจริงได้   เป็นต้น      

            เมื่อข้อเท็จจริงของคำตอบของนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาในสมัยพุทธกาลต่อสังคมมนุษย์ยังคลุมเครือและไม่ชัดเจน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับเรื่องราวการลงโทษของพระพรหม  ซึ่งเป็นโทษตามกฎหมาย ขนบธรรมเนียมและประเพณีของระบบวรรณะ ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "พระพรหมทัณฑ์" ตามคำสั่งสอนของพราหมณ์ชาวอารยัน    เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงได้รับการศึกษาในหลักสูตรศิลปศาสตร์ ๑๘ สาขาวิชา พระองค์ทรงได้ยินเรื่องราวของพระพรหมลงโทษชาวสักกะในข้อหาประพฤติผิดประเวณีกับคนต่างวรรณะ และปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น  ๆ         พระองค์ทรงไม่ได้ยอมรับว่าเป็นความจริงในทันที  พระองค์ทรงสงสัยในความจริงของเรื่องนี้ไว้ก่อน    พระองค์ทรงคิดค้นวิธีการแสวงหาวิธีพิจารณาความจริงในเรื่องนี้     โดยเริ่มต้นศึกษาที่มาความรู้เกี่ยวกับการลงโทษของพระพรหมต่อชาวสักกะ     องค์ประกอบของความรู้เกี่ยวกับการลงโทษของพระพรหม    วิธีพิจารณาความจริงเกี่ยวกับการลงโทษของพระพรหม    และความสมเหตุสมผลของความรู้เกี่ยวกับความรู้ของการลงโทษของพระพรหมต่อชาวสักกะ เป็นต้น.......

             ๔.๔กระบวนการพิจารณาความจริง    

                  โดยทั่วไปในสมัยพุทธกาลพราหมณ์ในอนุทวีปอินเดียเป็นนักตรรกศาสตร์          และนักปรัชญา  พวกเขาได้เรียนรู้ความจริงจากเรื่องราวที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ก่อนสมัยพุทธกาลจนถึงปัจจุบัน  เช่น แนวคิดเกี่ยวกับ  มนุษย์  โลกเที่ยง      ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติและการมีอยู่ของเทพเจ้า   พวกเขามักแสดงความคิดเห็นโดยใช้เหตุผลของตนเอง เพื่ออธิบายความจริงหรือคาดคะเนความจริง  อย่างไรก็ตาม        นักตรรกศาสตร์และนักปรัชญามักใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือของนักปรัชญา        ในการอธิบายความจริงของเรื่องเหล่านั้น บางครั้งพวกเขาก็ใช้เหตุผลอย่างถูกต้อง บางครั้งไม่ถูกต้อง     บางครั้งพวกเขาให้เหตุผลในลักษณะนี้ บางครั้งเป็นเช่นนั้น   เมื่อการใช้เหตุผลของนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาอธิบายความจริงอย่างคลุมเครือและไม่ชัดเจน       วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะเมื่อได้ยินความคิดเห็นของนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาแล้ว             จะไม่เชื่อว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นความจริง    ดังนั้นเมื่อความคิดเห็นของมนุษย์ เป็นนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาดังกล่าว             ขาดความน่าเชื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงสร้างกระบวนการพิจารณาความจริงขึ้นมา      เพื่อเป็นเกณฑ์ตัดสินความจริงในประเด็นที่น่าสงสัย           เช่น ประเด็นเรื่องพระพรหมลง โทษมนุษย์  สาเหตุการผนวชของเจ้าชายสิทธัตถะ    เป็นต้น     

          ๕.๑. การสั่งสมความรู้ของมนุษย์   ความรู้ถูกสั่งสมไว้ในจิตใจของมนุษย์โดยธรรมชาติผ่านการศึกษา  การวิจัย  ประสบการณ์ชีวิต และทักษะการปฏิบัติที่ได้มาจากการฟัง  การคิดหรือการกระทำ จะได้เห็นว่า ความรู้ดั้งเดิมของมนุษจำกัดการรับรู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของเทพเจ้า มีเพียงพราหมณ์เท่านั้นที่สามารถประกอบพิธีกรรมบูชายัญ  เพื่อสื่อสารกับเทพเจ้าผ่านพิธีกรรมบูชายัญได้    เนื่องจากกฎหมายวรรณะตามจารีตประเพณีได้กำหนดสภาพบังคับไว้ กล่าวคือ ห้ามมิให้ประชาชนทุกวรรณะสมสู่กับคนต่างวรรณะ หรือปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น    

         แม้ว่าเจ้าชายสิทธัตถะจะประสูติในวรรณะกษัตริย์และมีสิทธิและหน้าที่ปกครองอาณาจักรสักกะภายใต้กฎหมายวรรณะ แต่พระองค์ก็ทรงไม่สามารถประกอบพิธีกรรมบูชายัญได้ หากพระองค์ทรงตัดสินพระทัยที่จะบูชายัญเทพเจ้าพร้อมกับของมีค่าด้วยพระองค์เอง พระองค์ก็จะทรงกระทำผิดฐานละเมิดคำสอนของศาสนา  และกฎหมายวรรณะตามจารีตประเพณีอย่างร้ายแรง ในข้อหาฐานปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่นโดยมิชอบ  ดังนั้น พระองค์ก็จะทรงถูกพระพรหมลงโทษด้วยโดยให้สังคมขับไล่พระองค์ออกจากชุมชนตลอดชีวิต กลายเป็นจัณฑาลต้องใช้ชีวิตเร่ร่อนไปตลอดชีวิต   

           ด้วยเหตุนี้     พระองค์จึงทรงผนวชเป็นพระโพธิสัตว์สิทธัตถะเพื่อแสวงหาความรู้ในเรื่องนี้  พระองค์ทรงได้ศึกษา และปฏิบัติธรรมหลายรูปแบบมาเป็นเวลาหลายปี        จนกระทั่ง พระองค์ทรงค้นพบอริยมรรคมีองค์ ๘ และปฏิบัติธรรมจนตรัสรู้ความจริงขั้นปรมัตถ์ ซึ่งเป็นความรู้ในระดับอภิญญาทั้ง ๖  และพระองค์ทรงเห็นความจริงของชีวิตมนุษย์ มนุษย์ทุกคนมีดวงวิญญาณเป็นของตนเอง เมื่อทุกคนเกิดมาก็ต้องตาย  ดวงวิญญาณก็จะออกจากร่างไปเกิดในภพภูมิอื่น  เช่น สวรรค์  นรก   กลับมาเกิดในโลกมนุษย์  เป็นต้น  เมื่อกลับมาเกิดในภพภูมิมนุษย์  วิญญาณก็จะปฏิสนธิในครรภ์มารดา  หลังจากตั้งครรภ์ได้ ๙ เดือน มารดาก็ให้กำเนิดทารก มีสภาพบุคคลตามกฎหมายแพ่งและพาณิชย์  เป็นต้น

                ๕.๒.วิธีการแสวงหาความรู้ของนักปรัชญา  

                    โดยทั่วไปแล้ว  มนุษย์ตามคำสอนเรื่อง "ขันธ์ห้า" ของพระพุทธเจ้านั้น  ชีวิตมนุษย์ประกอบด้วยร่างกายและจิตใจ  จิตใจของมนุษย์ใช้อายตนะภายในรับรู้สิ่งต่าง ๆ รอบตัวมนุษย์ในขอบเขตที่จำกัด  ยิ่งไปกว่านั้น  จิตใจมนุษย์ยังมีแนวโน้มที่จะอคติต่อผู้อื่นโดยแสดงความคิดเห็นเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง    เมื่อมีข้อสงสัยกี่ยวกับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง มักจะยืนยันข้อเท็จจริงด้วยความเท็จแม้ว่าตนเองจะไม่มีความรู้จากประสบการณ์ชีวิตผ่านประสาทสัมผัส และสั่งสมไว้ในจิตใจของตนเองก็ตาม เช่น  การฆาตกรรม  ความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ ความผิดฐานละเมิดต่อชีวิตและทรัพย์สินของผู้อื่น   เป็นต้น  

                 แม้ว่าอภิปรัชญาจะเป็นสาขาหนึ่งปรัชญา  แต่หน้าที่ของปรัชญาคือศึกษาปัญหาเกี่ยวกับความจริงของชีวิต   โลก ธรรมชาติและการดำรงอยู่ของเทพเจ้า โดยการอนุมานความรู้หรือคาดคะเนความจริงจากประสบการณ์ชีวิตของตนเอง   โดยใช้เหตุผล ซึ่งเป็นเครื่องมือของนักปรัชญาใช้ เพื่ออธิบายความจริงเกี่ยวกับความจริงของคำตอบของเรื่องใดเรื่องหนึ่ง          จนกระทั่งเชื่ออย่างมั่นใจว่าเป็นความจริง  แต่ข้อเท็จจริงที่ได้ยินมาเกี่ยวกับเทพเจ้านั้น   เป็นความรู้ที่อยู่เหนือการรับรู้ของมนุษย์    การค้นพบนี้เกิดขึ้นได้จากการตรวจสอบข้อเท็จจริงและรวบรวมหลักฐานจากคำให้การของพราหมณ์นิกายต่าง ๆ เป็นข้อมูลสำหรับวิเคราะห์โดยการอนุมานหรือคาดคะเนความจริง เพื่อพิสูจน์ความจริง  โดยใช้เหตุผลอธิบายความจริงของคำตอบในเรื่องมนุษย์และเทพเจ้าก็ตาม   แต่เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะตรัสถามพราหมณ์ปุโรหิตถึงประวัติความเป็นมาของเทพเจ้านั้น        ไม่มีใครตอบพระองค์ได้แสดงว่าพยานบุคคลเหล่านี้ ไม่มีความรู้เหนือขอบเขตประสาทสัมผัสเกี่ยวกับการมีอยู่ของเทพจริง จึงไม่สามารถใช้เหตุผลอธิบายความจริงของคำตอบประวัติความเป็นมาของเทพเจ้าได้ ทำให้เจ้าชายสิทธัตถะทรงสงสัยการมีอยู่ของเทพเจ้า จึงเป็นหน้าที่ของญาณวิทยาที่จะต้องหาคำตอบในเรื่องนี้โดยธรรมชาติแล้ว  

         ญาณวิทยาจะต้องศึกษาและตรวจสอบต้นกำเนิดความรู้ของมนุษย์ โครงสร้างความรู้ของมนุษย์   วิธิการของมนุษย์ในการแสวงหาความรู้  ความรู้ที่สมเหตุสมผลของมนุษย์     ดังนั้นญาณวิทยาจึงมีหน้าที่ตอบคำถามที่มนุษย์สงสัยว่า"เราจะรู้ความจริงได้อย่างไร?" ในปัญหาดังกล่าวนักปรัชญาเช่น  เจ้าชายสิทธัตถะ,   พระโคตมะพุทธเจ้า, เรอเน เดการ์ตส์  ได้ศึกษาการมาของความรู้ที่ถูกต้องคืออะไร? โดยการสร้างกระบวนการพิจารณาความจริง ขึ้นมาอยู่ในขอบเขตของญาณวิทยาทั้งหมด ๔  วิธีด้วยกันคือ   

           ๕.๑  วิธีแสวงหาความรู้จากความเชื่อของพราหมณ์      เมื่อผู้เขียนพิจารณาข้อเท็จริงจากหลักฐานในพระไตรปิฎกมหาจุฬา ฯ  ได้ยินข้อเท็จจริงเบื้องต้นว่า  เมื่อชาวอนุทวีปเชื่อตามคำสอนของพราหมณ์อารยันในเรื่องการมีอยู่ของเทพเจ้าอย่างมั่นใจ มีพราหมณ์บางพวกสร้างทฤษฎีกำเนิดของโลกตามลัทธิอาจารย์ของตน เป็นการเชื่้อข้อเท็จจริงเรื่องการมีอยู่ของเทพเจ้าโดยปริยายว่าเป็นความจริง