แนวคิดทางญาณวิทยาในปรัชญาพุทธภูมิ : การผนวชของเจ้าชายสิทธัตถะ

Epistemology  Concepts  in Buddhaphumi Philosophy : The Ordination  of  Prince Siddhartha  

๑.บทนำ ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเจ้าชายสิทธัตถะ

                    แม้ว่าชาวพุทธทั่วโลกจะยอมรับข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการสละชีวิตทางโลกของเจ้าชายสิทธัตถะ     เพื่อผนวชเป็นพระโพธิสัตว์ เนื่องจาก   พระองค์ทรงทอดพระเนตรเห็นนิมิต  ๔  อย่างได้แก่ คนชรา  คนป่วย  คนตายและฤาษี        ในขณะเสด็จพระราชเยี่ยมประชาชนและอุทยานหลวงในเขตพระนครกบิลพัสดุ์       จากคำเทศนาของพระภิกษุในนิกายเถรวาทและมหายานในวัดต่าง ๆ ทั่วโลก           พระภิกษุเหล่านี้อธิบายเหตุผลของการผนวชของเจ้าชายสิทธัตถะ       เป็นพระโพธิสัตว์ ซึ่งเป็นเรื่องราวที่สืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยพุทธกาลจนถึงปัจจุบัน    เป็นเวลากว่า ๒,๖๐๐ ปี      เมื่อชาวพุทธทั่วโลกได้เรียนรู้ความจริงของเรื่องราวนี้     พวกเขาก็ยอมรับโดยปริยายโดยไม่มีข้อสงสัยใด ๆ   อีกต่อไป นี่อาจเป็นเพราะ  พวกเขามีศรัทธาในพระรัตนตรัย ได้แก่ พระพุทธ พระธรรมและพระสงฆ์ เป็นที่พึ่งสูงสุดในชีวิต พวกเขาเชื่อว่าการทำกุศลด้วยการให้ทาน   การรักษาศีลและการทำสมาธิเพียงพอต่อการดำรงชีวิต         การสั่งสมบุญในจิตใจเพื่อให้ดวงวิญญาณสามารถขึ้นสู่สวรรค์ชั้นสูง    หลังความตายและเกิดใหม่เป็นมนุษย์อีกครั้ง     พวกเขาเชื่อว่าพวกเขาสามารถปฏิบัติอริยมรรค ๘  ประการ และบรรลุธรรมอภิญญาทั้ง ๖ ประการได้

                   เมื่อเราศึกษาประวัติศาสตร์ของอาณาจักรสักกะ      จากหลักฐานในพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย      เราพบว่าก่อนสมัยพุทธกาล อาณาจักรสักกะหรือประเทศสักกะ (Sakka Country)     มีอำนาจอธิปไตยของตนเอง   และปกครองภายใต้ระบบสามัคคี ธรรมบนพื้นฐานของระบบวรรณะ   อาณาจักรสักกะแบ่งประชาชนออกเป็น  ๔   วรรณะได้แก่  วรรณะพราหมณ์ วรรณะกษัตริย์  วรรณะแพศย์ และวรรณะศูทร   ในเวลานั้น อาณาจักรต่าง ๆ ในอนุทวีปอินเดีย  ล้วนเป็น "รัฐศาสนาพราหมณ์"  (Brahmanical Religion State )  

                  ในสมัยนั้น พราหมณ์ซึ่งเป็นนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาได้รับความเคารพและไว้วางใจจากทุกวรรณะ     ดังนั้น เมื่อพวกเขาทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาแก่วรรณะกษัตริย์ในด้านกฎหมาย  ขนบธรรมเนียม และประเพณี       พวกเขาจึงมีอิทธิพลทางการเมือง สิ่งนีทำให้พวกเขาสามารถบูรณาการความรู้จากคัมภีร์พระเวทเข้ากับระบบวรรณะได้อย่างสอดคล้องและมีเหตุผล         พวกเขาอ้างว่าเมื่อพระพรหมสร้างมนุษย์จากพระวรกายของพระองค์เอง    พระองค์ก็ทรงสร้างวรรณะต่าง ๆ  ขึ้นมาด้วย          เพื่อให้มนุษย์ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะของตน  สิ่งนี้ทำให้ผู้คนในก่อนพุทธกาล  มีความหวังในชีวิตเพราะศรัทธาในเทพเจ้าหลายองค์  และช่วยให้พวกเขาหลุดพ้นจากความทุกข์ในชีวิตได้ผ่านพิธีกรรมบูชายัญของพราหมณ์ในวัดต่าง   ๆ   ทั่วอนุทวีปอินเดีย  

                    อย่างไรก็ตามเมื่อคำสอนทางศาสนาพราหมณ์ถูกบัญญัติเป็นระบบวรรณะ     เมื่อประกาศบังคับใช้เป็นกฎหมายจารีตประเพณีในอาณาจักรสักกะ             มันได้สร้างภาระผูกพันให้ผู้คนต้องปฏิบัติตามกฎหมาย     โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การห้ามความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้คนต่างวรรณะ      และห้ามไม่ให้พวกเขาปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น   เมื่อชาวสักกะเกิดมาพร้อมกับความไม่รู้     พวกเขาดำเนินชีวิตไปตามกิเลสและตัณหาของตนเอง   ขาดความอดทนต่อต้านกิเลสตัณหา  ไม่มีสติที่จะ (ระลึก) นึกถึงเกี่ยวกับประวัติของระบบวรรณะ     ซึ่งสั่งสมเป็นข้อมูลทางอารมณ์ในจิตใจ โดยเฉพาะเรื่องราวของความรักต่างวรรณะ จึงขาดปัญญาที่จะเข้าใจกรรมของตนเอง     เมื่อพวกเขายึดติดกับอารมณ์ของโลกจนตกหลุมรักผู้คนต่างวรรณะ        เมื่อชีวิตของพวกเขาเต็มไปด้วยความมืดมน         ส่งผลให้พวกเขาขาดปัญญาเข้าใจหลักศีลธรรมอันดีงามของชาวสักกะและกฎหมายระบบวรรณะ    พวกเขากระทำความผิดต่อคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายระบบวรรณะด้วยความไม่รู้ของตนเอง  พวกเขาจะถูกลงโทษโดยสังคม       พวกเขาต้องเสียสิทธิ เสรีภาพ และหน้าที่ตามกฎหมายวรรณะไปตลอดชีวิต    ไม่อาจกลับคืนสู่สถานะเดิมทางสังคม  โดยคนในสังคมอ้างว่าพระพรหมลงโทษ

                    ในสมัยพุทธกาล     พระพุทธเจ้าทรงเป็นแบบอย่างให้มนุษยชาติได้เรียนรู้ถึงวิธีการพัฒนาศักยภาพชีวิต    เพื่อบรรลุสัจธรรมสูงสุด   ซึ่งเป็นความรู้ที่อยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์     พระพุทธเจ้าทรงค้นพบวิธีพิจารณาความจริงที่สมมติขึ้นและวิธีพิจารณาความจริงขั้นปรมัตถ์ด้วยการปฏิบัติตามหลักอริยมรรคมีองค์ ๘เพื่อบรรลุถึงความจริงขั้นปรมัตถ์ของชีวิต   ในยุคหลังพุทธกาล  พระเจ้าอโศกมหาราชทรงส่งพระธรรมทูตต่างประเทศจากราชอาณาจักรโมริยะ   ไปเผยแผ่พระพุทธศาสนาไปยังโลกตะวันตก    นักปรัชญาตะวันตกได้บูรณาการหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาเข้ากับปรัชญาตะวันตก        โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้เหตุผลทางพุทธศาสนา   ซึ่งเป็นเครื่องมือที่พระพุทธเจ้าทรงใช้ในการอธิบายสัจธรรมสูงสุดของชีวิตมนุษย์ พระองค์ทรงตรัสรู้นั้น    ไปใช้ในการอธิบายความจริงของการมีอยู่ของเทพเจ้า  เป็นต้น

                     อย่างไรก็ตาม สังคมในโลกตะวันตกยังคงมืดมน  เพราะนักปรัชญาตะวันตกใช้เหตุผลทางพระพุทธศาสนาเพื่ออธิบายความจริงของชีวิตมนุษย์และสร้างความเข้าใจในความจริงที่อยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์        นั่นคือ การมีอยู่ของเทพเจ้าจากมุมมองของนักปรัชญาตะวันตก  อย่างไรก็ตามเหตุผลดังกล่าวเป็นทฤษฎีแห่งสัจธรรมเท่านั้น  เมื่อชาวตะวันตกไม่ได้ปฏิบัติตามมรรคมีองค์ ๘      เพื่อเข้าถึงความจริงขั้นปรมัตถ์แล้ว     การศึกษาการใช้เหตุผลเชิงปรัชญานั้นเป็นการศึกษาเชิงทฤษฎีเท่านั้น ไม่ใช่การปฏิบัติเพื่อเข้าถึงสัจธรรมของชีวิต  พวกเขาไม่สามารถบรรลุถึงความจริงของชีวิตได้ ดังนั้น ผู้คนในโลกตะวันตกจึงยังคงดำรงชีวิตอยู่ในความมืดมนต่อไป

              ในสมัยอินเดียโบราณ    พราหมณ์บางคนเป็นนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา     มักอธิบายความคิดเห็นเกี่ยวกับความจริงของตนโดยใช้เหตุผลและคาดคะเนความจริง    การให้เหตุผลของพวกเขาบางครั้งก็ถูกต้องในการอธิบายความจริง บางครั้งก็ไม่ถูกต้อง   บางครั้งพวกเขาก็อธิบายความจริงด้วยวิธีนี้      บางครั้งก็แบบนั้น    เมื่อเหตุผลเกี่ยวกับความจริงของคำตอบของนักตรรกศาสตร์หรือนักปรัชญาคลุมเครือและไม่ชัดเจน         วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะแห่งราชวงศ์ศากยะ หรือพระพุทธเจ้าจะทรงไม่เชื่อความคิดเห็นของพราหมณ์  ซึ่งเป็นนักตรรกะหรือนักปรัชญาในเรื่องดังกล่าว        และจะไม่ยอมรับความคิดเห็นของพราหมณ์ ว่าเป็นความรู้ที่แท้จริงในเรื่องดังกล่าว          ยกตัวอย่างเช่นเจ้าชายสิทธัตถะทรงได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับ "จัณฑาล"     ถูกพระพรหมลงโทษตามกฎหมายวรรณะและจารีตประเพณีแล้ว      จัณฑาลเหล่านี้ถูกบังคับให้เร่ร่อนไปตามท้องถนนในนครใหญ่ไปตลอดชีวิต   พระองคทรงไม่ได้เชื่อทันทีว่า เรื่องราวนี้เป็นความจริง         พระองค์ทรงสงสัย  ข้อเท็จจริงของเรื่องนี้       พระองค์จึงทรงสืบหาข้อเท็จจริงและรวบรวมหลักฐานต่าง ๆ    เช่นคำให้การของพยานจากพราหมณ์นิกายต่าง ๆ ที่อ้างว่าสื่อสารกับเทพเจ้าเป็นประจำผ่านพิธีบูชายัญ เพื่อขอพรให้ความปรารถนาของมนุษย์       อย่างไรก็ตามเมือพระองค์ทรงซักถามถึงที่มาของพระพรหมก็ไม่มีใครสามารถตอบได้  เป็นต้น       

                  ในยุคหลังพุทธกาล เมื่อวิธีการให้เหตุผลของพระพุทธเจ้าซึ่งเป็นเครื่องมือของนักปรัชญาและนักตรรกะชาวอินเดียโบราณ  ได้ถูกเผยแผ่ไปโลกตะวันตกผ่านพระธรรมทูตต่างประเทศแห่งราชอาณาจักรโมริยะและการเผยแผ่ศาสนาคริสต์ของบาทหลวงชาวตะวันตก    ไปยังตะวันออกไกล     พวกเขาเขียนจดหมายเหตุเล่าถึงอุปสรรคการเผยแผ่คำสอนของศาสนาคริสต์ในดินแดนต่าง ๆ ทั่วโลก         บันทึกเรื่องราวเหล่านั้น    โดยเฉพาะคัมภีร์พระพุทธศาสนาไปยังประเทศของพวกเขา เพื่อพัฒนาความรู้เหล่านั้น          ไปพัฒนาเป็นความรู้ของพวกเขาโดยนักปรัชญาตะวันตกนำความรู้ของพระพุทธศาสนา      ไปประยุกต์ใช้กับปรัชญาตะวันตก         ทำให้การคิดแบบมีเหตุผลในโลกตะวันตกเจริญรุ่งเรืองมาก โดยเฉพาะอังกฤษและฝรั่งเศส    พวกเขามีความคิดแบบมีเหตุผล โดยใช้เหตุผลครอบงำความคิดของผู้คน เพื่อไล่ล่าอาณานิคมต่าง  ๆ  ทั่วโลก    

             อย่างไรก็ตาม       การคิดของนักตรรกะและนักปรัชญาที่มีเหตุผลในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ก็เป็นเพียงการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับความจริงตามหลักเหตุผลและการคาดคะเนความจริงเท่านั้น    อย่างไรก็ตามการใช้เหตุผลของนักปรัชญาและนักตรรกะนั้น  บางครั้งก็ถูกต้องบ้าง  บางครั้งไม่ถูกต้อง  บางครั้งก็ให้เหตุผลแบบนี้บางครั้งก็ให้เหตุผลแบบนั้นทั้งนี้เนื่องจากนักปรัชญาและนักตรรกะ  ซึ่งเป็นมนุษย์มีลักษณะของอายตนะภายในร่างกายที่มีข้อจำกัดในการรับรู้สิ่งต่าง ๆ   ยิ่งไปกว่านั้น มนุษย์ยังมีอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้ ความกลัว  ความเกลียดชังและความรัก  เป็นต้น        พวกเขามักจะยืนกรานข้อเท็จจริงเพื่อเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง    ชีวิตของพวกเขาจึงเต็มไปด้วยความมืดมน ขาดความสามารถในการใช้เหตุผล    เพื่ออธิบายความจริงของเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้อย่างสมเหตุสมผล     

                    ในยุควิทยาศาสตร์ เมื่อชีวิตมนุษย์เต็มไปด้วยจินตนาการอันไร้ขอบเขต     แล้วพวกเขาใช้เหตุผลอธิบายจินตนาการนั้นเพื่อสร้างสังคมอุดมคติหรืออุดมการณ์อื่น ๆ  สำหรับชีวิตของพวกเขา     เมื่อชีวิตของพวกเขายังขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้น    และความจริงขั้นปรมัตถ์      เมื่อนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญาไม่สามารถอธิบายความเป็นจริงของสิ่งต่าง ๆ     ได้อย่างสมเหตุสมผล เพราะหลักฐานไม่เพียงพอ  เช่น มนุษย์   โลก  จักรวาล  ปรากฏการณ์ธรรมชาติ       และดวงดาวที่อยู่ไกลออกไป        นักวิทยาศาสตร์ได้ก้าวข้ามข้อจำกัดของอายตนะภายในของตนเอง     สำหรับการรับรู้ดวงดาวที่อยู่ไกลออกไป  ด้วยการสร้างกล้องโทรทรรศน์                เพื่อสำรวจปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์และรวบรวมหลักฐาน        เพื่อพิสูจน์การมีอยู่ของพวกมัน  หรือสร้างกล้องจุลทรรศน์เพื่อดูรายละเอียดเล็ก  ๆ   ระดับจุลภาค  สิ่งนี้ได้ขยายขอบเขตความรู้ทางวิทยาศาสตร์อย่างไม่สิ้นสุด   และเปิดเส้นทางการศึกษาใหม่   ๆ ในหัวข้อเหล่านี้และโครงการงานวิจัยที่มีคุณค่ามากมายที่เอื้อต่อการพัฒนาสังคมได้รับการอนุรักษ์ไว้     และสามารถพัฒนาต่อไป (สืบสาน)    และต่อยอดความรู้เหล่านั้นเพื่อประโยชน์มากยิ่งขึ้น 

        ในยุคหลัง ๆนักวิทยาศาสตร์ได้พัฒนาวิทยาศาสตร์ประยุกต์เพื่อสร้างเทคโนโลยี่คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต        เพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนทั่วโลก   ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม   วิถีชีวิต     และเพิ่มประสิทธิภาพของมนุษย์ด้วยการใช้เทคโนโลยี่คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตในการจัดการ       และจัดเก็บข้อมูลต่าง ๆ ยิ่งไปกว่านั้นข้อมูลยังสามารถถูกดึงมาใช้ให้เกิดประโยชน์มากขึ้น        รวดเร็วขึ้นและแม่นยำสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของระบบเมื่อความรู้ทางวิชาการทั่วโลกเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก      เราได้เห็นข้อจำกัดในการรับรู้ผ่านอายตนะภายในของมนุษย์ในแต่ละยุคสมัย  ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการพัฒนาและปฏิรูปให้เหมาะสมกับสังคมมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลงไป 

             อันเนื่องมาจากความคิดเห็นของมนุษย์ที่เรียกว่า "มโนกรรม"  นำไปสู่การกระทำทางวาจาที่เรียกว่า "วจีกรรม"และการกระทำทางกายที่เรียกว่า "กายกรรม"     ต่อมาเมื่อความรู้ทางวิทยาศาสตร์ก้าวหน้าขึ้นวิศวกรคอมพิวเตอร์ได้คิดค้นนวัตกรรมใหม่  ๆ     โดยการสร้างแอปพลิเคชั่น เพื่อเผยแพร่ความรู้ในพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย  และพระไตรปิฎกฉบับหลวง     แอบพริเคชั่นเหล่านี้อำนวยความสะดวกในการศึกษาพระไตรปิฎก    เพียงพิมพ์คำที่ต้องการลงในแอปพลิเคชั่น พระไตรไตรปิฎกราชวิทยาลัย   ผู้ใช้สามารถค้นหาข้อเท็จจริงที่ต้องการศึกษาในพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัยได้อย่างง่ายดายขึ้น ไม่จำเป็นต้องอ่านพระไตรปิฎกทุกเล่มอีกต่อไป ไม่ว่จะเป็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการเมือง เศรษฐกิจ  สังคม ศาสนาพราหมณ์ ความเชื่อเกี่ยวกับการมีอยู่ของเทพเจ้าและพิธีกรรมบูชายัญที่เกิดขึ้นในอินเดียโบราณ ไม่จำเป็นต้องอ่านพระไตรปิฎกทั้ง  ๔๕ เล่ม และอรรถกถา ๙๑ เล่มต่อไป                 

๒.ญาณวิทยาเป็นสาขาหนึ่งของปรัชญา  

                     โดยทั่วไป      มนุษย์ทุกคนมีอายตนะภายในสำหรับการรับรู้เหตุการณ์ในชีวิต  และรวบรวมเหตุการณ์เหล่านั้นเป็นหลักฐานทางอารมณ์ในจิตใจ          อย่างไรก็ตาม    ธรรมชาติของชีวิตมนุษย์ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่การรับรู้  และการรวบรวมหลักฐานทางอารมณ์เท่านั้น  ชีวิตของพวกเขายังเกี่ยวข้องกับธรรมชาติของการคิดที่เรียกว่า "สังขารขันธ์"  (ความคิด)           ซึ่งเปลี่ยนหลักฐานทางอารมณ์ให้เป็นรูปแบบต่าง ๆ   หรือประกอบให้เป็นภาพ หรือเรื่องราวในใจ ดังนั้น เมื่อพวกเขารับรู้สิ่งใด   พวกเขาก็จะคิดถึงสิ่งนั้น  หลังจากพิจารณาแล้ว พวกเขาจะใช้เหตุผลเพื่ออธิบายสิ่งเหล่านั้น       เพื่อนำเสนอความจริงแก่สังคมที่สนใจในข่าวลือ หรือเหตุการณ์อื่น ๆ เป็นต้น

                   อย่างไรก็ตาม    การตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าทรงได้เปิดเผย แก่มนุษย์ผ่านคำสอนของพระองค์ว่า         มนุษย์มีข้อจำกัดในอายตนะภายในในการรับรู้ความจริงขั้นปรมัตถ์ เช่น นิพพาน     การเห็นวิญญาณออกจากกายหลังความตาย  การประสบสุขในสวรรค์หรือการชดใช้บาปในนรก  มีเพียงผู้ที่ปฏิบัติอริยมรรค ๘  ประการเท่านั้น           ที่จะบรรลุความจริงของสิ่งเหล่านี้ได้ นอกจากนี้ มนุษย์มักมีอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้ ความกลัว   ความเกลียดชัง และความยึดติด     ปัจจัยเหล่านี้ส่งผลให้ชีวิตมนุษย์เต็มไปด้วยความมืดมิด        และทำให้พวกเขาขาดปัญญาที่จะเข้าใจทั้งความจริงที่สมมติขึ้น       และความจริงขั้นปรมัตถ์  ดังนั้น         พวกเขาจึงไม่สามารถอธิบายความจริงของคำถามใด ๆ ได้อย่างมีเหตุผล               

                   ด้วยเหตุนี้    เมื่อพวกเขารับตำแหน่งเป็นพราหมณ์ซึ่งเป็นนักตรรกศาสตร์      และนักปรัชญาที่ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของกษัตริย์ในอินเดียโบราณ      พวกเขามักแสดงความคิดเห็นในเรื่องต่าง ๆ  โดยอาศัยปฏิภาณเชิงตรรกะ   และการคาดคะเนความจริงจากสิ่งที่ได้ยินมา นักตรรกะและนักปรัชญามักใช้เหตุผล  เป็นเครื่องมือทางปรัชญาในการเพื่ออธิบายความจริงของเรื่องต่าง ๆ          บางครั้งเหตุผลของพวกเขาก็ถูกต้อง     บางครั้งก็ไม่ถูกต้อง   บางครั้งพวกเขาใช้เหตุผลแบบหนึ่ง  บางครั้งก็ใช้เหตุผลอีกแบบหนึ่ง    เมื่อคำอธิบายความจริงนั้นคลุมเครือและไม่ชัดเจน         วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะหรือพระพุทธเจ้าเมื่อได้ยินความคิดเห็นของนักปชาญ์เหล่านั้นแล้ว     พระองค์จะทรงไม่เชื่อว่าเป็นความจริง         และปฏิเสขที่จะยอมรับบุคคลนั้นเป็นพยานยืนยันความจริงของเรื่องนั้น         ตัวอย่างเช่น พราหมณ์ในสมัยพุทธกาล ซึ่งเป็นนักตรรกศาสตร์และนักปรัชญา      ได้อธิบายความจริงโดยกล่าวว่าพระพรหมและพระอิศวรทรงสร้างมนุษย์และระบบวรรณะ    โดยกำหนดหน้าที่ให้แก่มนุษย์ตามวรรณะของตน           พวกเขายังอ้างว่าสามารถสื่อสารกับเทพเจ้าเหล่านี้           ได้ผ่านพิธีกรรมบูชายัญของพราหมณ์นอกจากนี้ พระพรหมยังสามารถลงโทษมนุษย์ได้ ซึ่งเรียกว่า "พรหมณ์ทัณฑ์"       โดยทรงบัญชาให้สังคมลงโทษผู้คนด้วยการขับไล่พวกเขาออกจากบ้านตลอดชีวิต  เป็นต้น    

                  อย่างไรก็ตาม      เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงได้ยินความคิดเห็นของพราหมณ์ชาวอารยันเกี่ยวกับเรื่องนี้            ความคิดเหล่านั้นก็คลุมเครือและไม่ชัดเจน พระองค์ทรงไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของเทพเจ้าโดยตรงผ่านอายตนะภายใน       และพระองค์ทรงไม่สามารถสื่อสารกับเทพเจ้าผ่านพิธีกรรมบูชายัญได้      การทำเช่นนั้นจะขัดต่อคำสอนของศาสนาพราหมณ์และระบบวรรณะ     หากพระองค์ทรงประกอบพิธีกรรมบูชายัญด้วยพระองค์เอง        พระองค์จะทรงเผชิญกับการลงโทษจากพระพรหม      เช่น   การถูกเนรเทศออกจากพระราชวังกบิลพัสดุ์ ดังนั้นแม้ว่านักปรัชญาและนักตรรกะศาสตร์         จะสามารถอธิบายความจริงของสิ่งใด  ๆ   ได้อย่างมีเหตุผล        แต่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ว่าธรรมชาติของชีวิตมนุษย์มีอายตนะภายในที่จำกัดสำหรับการรับรู้   และมักมีอคติต่อผู้อื่นเนื่องจากความไม่รู้           สิ่งนี้ทำให้ชีวิตของพวกเขาตกอยู่ในความมืดมิด          ส่งผลให้ขาดปัญญาที่จะเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้น  และความจริงขั้นปรมัตถ์ได้              เมื่อพวกเขาใช้เหตุผลเพื่ออธิบายความจริงเกี่ยวกับมนุษยชาติ  โลก    ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ   และเหตุการณ์ทางสังคมและหลักฐานการมีอยู่ของเทพเจ้า  บางครั้งเหตุผลของพวกเขาก็ถูกต้อง บางครั้งก็ไม่ถูกต้อง           บางครั้งพวกเขาก็ใช้เหตุผลแบบหนึ่ง   และบางครั้งก็ใช้เหตุผลอีกแบบหนึ่ง      เมื่อเหตุผลอธิบายความจริงยังคงคลุมเครือและไม่ชัดเจนแล้ว           วิญญูชนเช่นเจ้าชายสิทธัตถะหรือพระพุทธเจ้า         เมื่อได้ยินความคิดเห็นของนักปรัชญา          ทำให้พระองค์ทรงไม่เชื่อว่าเป็นความจริงและไม่ยอมรับนักปรัชญาในสมัยพุทธกาลเป็นพยานยืนยันความจริงของเรื่องนั้น     

               เมื่อข้อเท็จจริงเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ  ยังเป็นที่สงสัย      เจ้าชายสิทธัตถะทรงรักในการแสวงหารู้ต่อไป โดยพระองค์ทรงกำหนดประเด็นที่ต้องศึกษาและแสวงหาความจริง กล่าวคือ ที่มาของความรู้ของมนุษย์ องค์ประกอบของความรู้ขแงมนุษย์    วิธีการแสวงหาความรู้ของมนุษย์และความสมเหตุสมผลของความรู้ของมนุษย์เป็นต้น         ในยุคต่อมานักปรัชญาตะวันตกได้แยกเนื้อหาของพระพุทธศาสนา   ออกไปพัฒนาเป็นสาขาวิชาใหม่  และเรียกสาขาวิชานี้ว่า  "ญาณวิทยา"  หรือ "ทฤษฎีความรู้ "   ซึ่งเราอธิบาย "ญาณวิทยา" ให้เกิดความรู้และความเข้าใจได้ดังนี้  

            ๒.๑.ต้นกำเนิดแห่งความรู้ของมนุษย์   โดยทั่วไปแล้ว   ความรู้ทางปรัชญา พระพุทธศาสนาและวิทยาศาสตร์นั้น     ถือเป็นความรู้ของมนุษย์         อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินข้อเท็จจริงนี้  ผู้เขียนไม่ได้เชื่อในทันที         ผู้เขียนยังคงสงสัย  จนกว่าจะได้มีการตรวจสอบข้อเท็จจริงและรวบรวมหลักฐาน         เพื่อพิสูจน์ว่ามนุษย์เป็นผู้สร้างความรู้ขึ้นมา  ถึงกระนั้นเมื่อเราศึกษาประวัติศาสตร์ความรู้ในสาขาต่าง ๆ  เราจะได้ยินเรื่องราวที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ก่อนพุทธกาลจนถึงปัจจุบัน เกี่ยวกับชีวิตมนุษย์ผู้ในอาณาจักรสักกะ     และโกลิยะเชื่อตามคำสอนของพราหมณ์ในนิกายต่าง ๆ ว่าชีวิตมนุษย์ถูกสร้างขึ้นจากกายของพระพรหม   ดังนั้น ความรู้ด้านศิลปศาสตร์ทั้ง   ๑๘ สาขานั้น      ถูกประทานแก่มนุษยชาติโดยพระพรหมเอง           แม้เราจะยอมรับความจริงนี้โดยปริยายว่าเป็นความจริง           แต่พราหมณ์ได้นำความรู้นี้ไปใช้ ซึ่งนำไปสู่การละเมิดสิทธิมนุษยชน  เสรีภาพ         หน้าที่และเลือกปฏิบัติต่อบุคคลในสังคม ด้วยการออกกฎหมายวรรณะ    โดยอ้างว่าพระพรหมได้สร้างวรรณะขึ้น  เพื่อให้มนุษย์ซึ่งพระองค์ทรงสร้างขึ้นมานั้น     ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะของตน    ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อบัญญัติกฎหมายเหล่านี้แล้ว        ยังกำหนดสภาพบังคับตามกฎหมายแก่ประชาชน  เช่น  การห้ามการแต่งงานข้ามวรรณะและการห้ามไม่ให้ประชาชนปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น    

                  ปัญหาคือ "เราจะรู้ได้อย่างไรว่าความรู้นี้เป็นความจริง  ? "  ต้นกำเนิดความรู้ของมนุษย์นั้นมาจากจิตใจมนุษย์ซึ่งใช้อายตนะภายใน เพื่อรับรู้สิ่งต่าง ๆ เช่น ภูเขา แม่น้ำ อาคารบ้านเรือน  รถยนต์      และสิ่งที่จับต้องไม่ได้  เช่น กลิ่น คลื่นวิทยุ  เสียง และคลื่นอินเตอร์เน็ต    เมื่อสิ่งเหล่านี้เข้ามาในชีวิตเรา       แต่จิตใจมนุษย์ซึ่งเป็นสิ่งไม่มีรูปร่าง จึงไม่สามารถเก็บวัตถุที่จับต้องได้    หรือจับต้องไม่ได้ไว้ภายในจิตใจของตนเองได้    เว้นแต่รวบรวมเรื่องราวของสิ่งเหล่านั้นไว้เป็นหลักฐานทางอารมณ์ของตนเท่านั้น       อย่างไรก็ตาม  ธรรมชาติของจิตใจมนุษย์คือ เมื่่่่อรับรู้สิ่งใดสิ่งหนึ่ง      มันมักจะคิดเกี่ยวกับสิ่งนั้น  โดยอนุมานความรู้จากหลักฐานทางอารมณ์ภายในจิตใจของตน             หลังจากคิดแล้ว พวกเขาจึงใช้เหตุผล  เป็นเครื่องมือในการอธิบายความจริงของคำตอบนั้น     หากข้อเท็จจริงที่รับรู้แล้วเป็นที่น่าพอใจ ก็จะทำให้เกิดความสุข หากข้อเท็จจริงใดที่รับรู้แล้ว      เกิดความไม่พอใจก็จะก่อให้เกิดความทุกข์    

              ดังนั้น ต้นกำเนิดความรู้ของมนุษย์       จึงมีจุดเริ่มต้นที่จิตใจมนุษย์รับรู้เหตุการณ์ต่าง ๆ   ผ่านอายตนะภายใน  ซึ่งมีทั้งสิ่งที่จับต้องได้และนามธรรม   และรวบรวมเหตุการณ์เหล่านั้นไว้เป็นหลักฐานทางอารมณ์อยู่ในจิตใจ        อย่างไรก็ตาม  ธรรมชาติของมนุษย์ มิได้เพียงแค่รับรู้และเก็บหลักฐานทางอารมณ์ไว้ในจิตใจเท่านั้น    แต่มีธรรมชาติของนักคิดอีกด้วย     เมื่อรู้สิ่งไหน  พวกเขาก็จะคิดจากสิ่งนั้นโดยจิตใจมนุษย์จะวิเคราะห์หลักฐานทางอารมณ์   โดยอนุมานความรู้เพื่อพิสูจน์ความจริงของเรื่องนั้น           โดยใช้เหตุผลเป็นเครื่องมือในการอธิบายความจริงของเรื่องนั้นอย่างสมเหตุสมผล    เหตุผลของคำตอบเรื่องนั้น  ถือว่าเป็นความรู้ที่แท้จริงของมนุษย์คนนั้น   กล่าวอีกนัยหนึ่งจิตใจของมนุษย์ถือเป็นต้นกำเนิดความรู้ของมนุษย์ในทุกสาขาวิชา เป็นต้น 

ติดตามปัญหาญาณวิทยาเกี่ยวกับสาเหตุที่เจ้าชายสิทธัตถะทรงผนวช  (ตอน๓)