บทนำสู่กฎธรรมชาติแห่งกรรมของมนุษย์ในพระไตรปิฎก : มุมมองปรัชญาพุทธภูมิ

Introduction to the Natural  law of  Human Karma in Tripitaka  :   Buddhaphumi philosophy Perspective 

บทนำ      

                    ในท่ามกลางจักรวาลอันกว้างใหญ่และสลับซับซ้อนเกิดขอบเขตอายตนะภายในของชีวิตมนุษยชาติจะรับรู้ได้อาจเป็นข้อจำกัดในการรับรู้ของมนุษย์เอง    โดยทั่วไปแล้ว         ตามคำสอนของพระพุทธเจ้านั้น  ชีวิตของผู้คนทั่วโลกนั้น ถูกกำหนดด้วยปัจจัยทางร่างกายและจิตใจ  ในขณะที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้  จิตใจของพวกเขาใช้อายตนะภายในที่จำกัดในการรับรู้สิ่งต่าง ๆ เช่น  อาหาร   ที่อยู่อาศัย  เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค        สิ่งเหล่านี้เรียกว่า "ปัจจัย ๔"    ซึ่งจำเป็นต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์   อีกนัยหนึ่งเรียกว่า "ปัจจัยสี่"  สำหรับพระภิกษุสงฆ์ในพระพุทธศาสนา        อย่างไรก็ตาม  แม้ว่ามนุษย์จะสามารถพึ่งพาปัจจัยจำเป็นสี่ประการนี้ได้   แต่มนุษย์ทุกคนก็มีตัณหาและความโลภอยู่ในจิตใจ      พวกเขาแสดงเจตนาของตนผ่านทางอายตนะภายใน   ผ่านการกระทำทางกาย, ความคิดและคำพูดพวกเขาสร้าง"จินตนาการหรือสร้างภาพในจิตใจ"    ซึ่งก่อให้เกิดตัณหาเช่น ความปรารถนาที่ครอบครอง,      ความปรารถนาที่จะเป็นหรือดำรงตำแหน่งในหน้าที่การงาน      ดังนั้นมนุษย์จึงสร้างกรรมจากเจตนาของตนเอง      โดยไม่ตระหนักถึงความจริงของชีวิตตนเอง ซึ่งเป็นทั้งความจริงที่สมมติขึ้น และความจริงขั้นปรมัตถ์     มนุษย์มักหมกมุ่นอยู่กับการแสวงหาสิ่งต่างๆ   เพื่อสนองความต้องการทางกายและจิตใจ  ซึ่งนำไปสู่ความคิดและความตั้งใจในการกระทำของพวกเขา    ในตอนแรก พวกเขาพึ่งพาเลือดและเนื้อของมารดาเพื่อบำรุงร่างกายและจิตใจ   

                ตั้งแต่เกิดมา      พวกเขาเริ่มตระหนักถึงความทุกข์ทรมานที่เกิดจากการฆ่ากัน  การลักขโมยทรัพย์ การยักยอกทรัพย์   การนอกใจ  การดูหมิ่นผู้อื่น   การดื่มสุราและเสพยาเสพติด เพื่อบรรเทาทุกข์ทรมานจากผูกพันทางอารมณ์   สิ่งเหล่านี้เกิดจากตัณหาที่ซ่อนเร้นอยู่ในจิตใจเมื่อขาดสติ พวกเขาย่อมไม่สามารถคิดก่อนกระทำ     เมื่อตั้งใจกระทำ  พวกเขาย่อมไม่ตระหนักว่า กระทำของตนจะส่งผลกระทบต่อชีวิตทั้งในโลกนี้และโลกหน้า   อย่างไรก็ตาม คนส่วนใหญ่เชื่อว่าเมื่อกรรมเกิดขึ้นแล้ว       กรรมนั้นจะคงอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้วหายไปกรรมนั้นไม่มีผลต่อผู้กระทำ         เพราะไม่มีใครเห็นการกระทำของตน แต่กรรมนี้สร้างความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินของผู้อื่น    คิดเป็นมูลค่าหลายแสนล้านบาท     เมื่อถูกจับได้  พวกเขามักจะปฏิเสขข้อกล่าวหาและรัฐบาลของแต่ละประเทศต่างเก็บภาษี    เพื่อชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้นกับประชาชนของตน         

              กรรมที่เกิดขึ้นจากการละเมิดชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการพัฒนาประเทศ         เนื่องจากประชาชนขาดความเชื่อมั่นในชีวิตของตนเอง       จึงขาดความเพียรพยายามแสวงหาความรู้และทักษะที่จะพึ่งพาตนเองได้     โดยไม่ต้องรอความช่วยเหลือจากรัฐบาล        พวกเขาขาดวิสัยทัศน์ในการดำเนินการ   ซึ่งอาจก่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อชีวิตและทรัพย์สินของผู้อื่น     ส่งผลให้ขาดความมุ่งมั่นทางจิตใจผ่านการทำสมาธิทุกวัน        ขาดพลังทางปัญญาในการเข้าใจความจริงที่สมมติขึ้นและความจริงขั้นปรมัตถ์     ส่งผลให้ไม่สามารถใช้เหตุผล และเจราจาต่อรองกับประชาคมโลกได้โดยไม่ต้องพึ่งพาชาวต่างชาติ ซึ่งอาจนำไปสู่ความเสียหายต่อผลประโยชน์ทางการเมือง  การศึกษา  เศรฐกิจ   ศาสนา และวัฒนธรรม  

                 ดังนั้น     รัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทยจึงมีหน้าที่ส่งเสริมคุณภาพชีวิตที่ดีให้แก่ประชาชนผ่านการศึกษา       การดำรงชีวิตอย่างพึงพาตนเองและทักษะการพึ่งพาตนเอง โดยคำนึงถึงหลักศีลธรรมทางพระพุทธศาสนาและกฎหมาย     เพื่อสร้างมาตรฐานการประพฤติปฏิบัติที่เหมาะสมหรับการอยู่ร่วมกันในสังคม        และเพื่อให้มั่นใจว่าศักดิ์ศรี สิทธิ เสรีภาพ   และความเสมอภาคของมนุษย์ได้รับการคุ้มครองภายใต้รัธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยพุทธศักราช ๒๕๖๐      ประชาชนควรสามารถใช้สิทธิตามกฎหมาย          และปฏิบัติหน้าที่ต่อผู้อื่นด้วยความซื่อสัตย์  สุจริต และยุติธรรม       พวกเขาควรมีรายได้เพียงพอที่จะจ่ายภาษีให้แก่ประเทศตามความสามารถและทักษะของตน    ซึ่งจะนำไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองอย่างต่อเนื่องของประเทศ      ดังนั้น  ประเทศต่าง ๆ  ทั่วโลกจึงได้เปิดสถาบันการศึกษาในหลากหลายสาขา           เพื่อให้ประชาชนได้ศึกษา      และพัฒนาศักยภาพสร้างความรู้ในหลากหลายสาขาวิชาที่น่าสนใจและคุ้มค่าแก่การศึกษา จุดมุ่งหมายคือการบ่มเพาะความรู้ในจิตใจให้เป็นรากฐานของชีวิต                และสร้างความรู้จากประสบการณ์ชีวิตผ่านอายตนะภายในที่สั่งสมไว้ในจิตใจ  แล้วถ่ายทอดความรู้นี้ในสาขาต่าง ๆ  เช่น ปรัชญา พระพุทธศาสนาและวิทยาศาสตร์  เป็นต้น            

               จากการศึกษาหลักฐานในพระไตรปิฎกมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยและทำความเข้าใจข้อเท็จจริงเบื้องต้น    ทำให้เห็นได้ชัดเจนว่ายุครุ่งเรืองของศาสนาพราหมณ์  ถือเป็นยุคแห่ง"ความเชื่อในศาสนาพราหมณ์"  ผู้คนในสมัยนั้นเชื่อในคำสอนของศาสนาพราหมณ์เกี่ยวกับการมีอยู่ของเทพเจ้าหลายองค์เช่น พระพรหมและพระอิศวร     เป็นต้น  การบูชายัญและการกระทำของมนุษย์ต่อกันนั้น    ไม่ได้ถูกมองว่ามีผลกรรมที่ต้องชดใช้สำหรับความเสียหายจากการทำร้ายต่อกัน แม้ว่า พวกเขาจะไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของเทพเจ้าผ่านอายตนะภายในและสั่งสมข้อมูลนี้ไว้      ในจิตใจในรูปแบบของหลักฐานทางอารมณ์แต่พวกเขาก็เชื่อมั่นในเทพเจ้าเหล่านั้น   เพราะคำสอนของพราหมณ์เป็นทั้งหลักคำสอนของศาสนาพราหมณ์       และกฎหมายจารีตประเพณีว่าด้วยระบบวรรณะ     ซึ่งมีสภาพบังคับตามกฎหมายที่ห้ามไม่ให้ประชาชนสมสู่กับคนต่างวรรณะ      และห้ามไม่ให้ประชาชนปฏิบัติหน้าที่ของวรรณะอื่น ดังนั้น         ประชาชนจึงไม่สามารถสื่อสารโดยตรงกับเทพเจ้าผ่านการบูชายัญของตนเองได้         พวกเขาทำได้เพียงบูชายัญผ่านพราหมณ์ เพื่อขอพรสำหรับความปรารถนาที่สำคัญของตน         และคำสอนของพราหมณ์เกี่ยวกับกรรมของมนุษย์ไม่มีผลกระทบต่อกันและกัน     

               อย่างไรก็ตาม   มนุษย์ทุกคนล้วนมีความปรารถนาก่อนที่จะบรรลุศักยภาพสูงสุด     ดังนั้น   ชีวิตที่อ่อนแอ  ความไม่สามารถจดจำและนำคำสอนทางศาสนา และกฎหมายจารีตประเพณีของระบบวรรณะไปใช้    ทำให้พวกเขาขาดปัญญาที่จะเข้าใจว่าการมีเพศสัมพันธ์กับคนต่างวรรณะนั้น เป็นการละเมิดคำสอนของศาสนาพราหมณ์และกฎหมายวรรณะอย่างร้ายแรง    การกระทำเช่นนั้นจะถูกลงโทษโดยสังคม ส่งผลให้ถูกขับไล่ออกจากชุมชนที่พวกเขาเคยอาศัยอยู่ตลอดชีวิต   พวกเขากลายเป็นนักโทษที่รู้จักกันในชื่อ "จัณฑาล" และคนอื่น ๆ  

                      เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงเห็นความทุกข์ของจัณฑาลในแคว้นสักกะ      (Sakka country) และประเทศอื่น ๆ (Other country)  ทั่วอนุทวีปอินเดีย   การใช้ชีวิตอย่างไร้บ้าน แม้ในวัยชรา  เจ็บป่วยและนอนตายอยู่บนท้องถนน เป็นต้น     พระองค์ทรงมีพระเมตตากรุณาต่อจัณฑาล       พระองค์ทรงคิดหาทางปลดปล่อยพวกเขาจากความทุกข์ยาก  และส่งพวกเขากลับคืนสู่สังคมด้วยสิทธิและหน้าที่ที่เท่าเทียมกันภายใต้กฎหมายวรรณะแม้ว่าพระองค์จะทรงได้รับการศึกษาศิลปศาสตร์ ๑๘ สาขาวิชา        แต่พระองค์ก็ทรงไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของเทพเจ้าด้วยพระองค์เอง  เมื่อพระองค์ทรงได้ยินความจริงนี้        พระองค์ไม่ได้ทรงเชื่อทันทีและทรงสงสัยในการมีอยู่ของเทพเจ้าเหล่านี้      พระองค์ทรงสืบสอบข้อเท็จจริง และรวบรวมคำให้การของบรรดาปุโรหิตแห่งอาณาจักรสักกะเป็นหลักฐานในการยืนยันเรื่องนี้          

               แม้แต่พราหมณ์ปุโรหิตก็ยืนยันข้อเท็จจริงว่า พระพรหมและพระอิศวรทรงสร้างมนุษย์       และวรรณะให้กับมนุษย์ปฏิบัติหน้าที่ตามวรรณะที่เกิดมา   ยิ่งไปกว่านั้น พราหมณ์รุ่นก่อน ๆเคยเห็นพระพรหมในอาณาจักรสักกะมาก่อน    เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะตรัสถามปุโรหิตเกี่ยวกับประวัติของพระพรหม  ไม่มีใครสามารถตอบพระองค์ได้เพราะคำให้การของพวกเขาขาดความน่าเชื่อถือ      และไม่สามารถยืนยันความจริงได้ เมื่อไม่มีหลักฐานให้วิเคราะห์     โดยอนุมานความรู้จากคำให้การของพยาน    เพื่อใช้เหตุผลในการอธิบายความจริงที่สมเหตุสมผล  เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงพิจารณาหลักฐานและอนุมานว่าคำให้การของปุโรหิตนั้นไม่น่าเชื่อถือ   พระองค์ทรงไม่เชื่อในการมีอยู่ของเทพเจ้าเหล่านี้  

                   ดังนั้น เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงตัดสินพระทัยปฏิรูปสังคมในอาณาจักรสักกะโดยเสนอกฎหมาย เพื่อยกเลิกระบบวรรณะ        เมื่อสมาชิกรัฐสภาแห่งอาณาจักรสักกะ   จึงประชุมพิจารณาเรื่องนี้ พวกเขาได้ข้อสรุปว่าการยกเลิกกฎหมายจารีตประเพณีเกี่ยวกับระบบวรรณะ นั้นขัดต่อมาตรา ๓กฎหมายรัฐธรรมนูญจารีตประเพณีสูงสุดในการปกครองประเทศ   ซึ่งห้ามการยกเลิกกฎกมายที่ประกาศใช้แล้ว      เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงไม่สามารถปฏิรูปสังคมผ่านทางรัฐสภาแห่งชาติสักกะได้  เจ้าชายสิทธัตถะจึงทรงพิจารณาดังต่อไปนี้ : หากพระองค์ทรงประกอบพิธีกรรมบูชายัญด้วยพระองค์เอง        เพื่อขอให้พระพรหมทรงยกเลิกวรรณะ  และประทานสิทธิและหน้าที่ที่เท่าเทียมกันแก่ประชาชน 

                    แต่พระองค์ก็ทรงไม่สามารถทำได้ การกระทำเช่นนั้นจะเป็นละเมิดคำสอนของศาสนาพราหมณ์     และกฎหมายจารีตประเพณีเกี่ยวกับวรรณะอย่างร้ายแรง ด้วยเหตุนี้   พระองค์จึงทรงตัดสินพระทัยสละทางโลก     และดำเนินชีวิตเป็นพระโพธิสัตว์ เพื่อแสวงหาสัจธรรมของชีวิตมนุษย์  พระองค์ทรงศึกษาและปฏิบัติธรรมเปป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งค้นพบอริยมรรคมีองค์ ๘   เมื่อปฏิบัติธรรม พระองค์ทรงบรรลุธรรมในระดับอภิญญาทั้ง  ๖    และตรัสรู้ถึงสัจธรรมของชีวิตว่ามนุษย์มีจิตวิญญาณเป็นตัวตนที่แท้จริง          จิตวิญญาณนั้นถือกำเนิดในครรภ์มารดาและเกิดมาเป็นมนุษย์        ดังนั้น มนุษย์จึงไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยพระพรหมและพระอิศวร      ดังที่คำสอนของพราหมณ์ชาวอารยันกล่าวอ้าง     ในทางกลับกัน ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ได้พัฒนานวัตกรรมใหม่ ๆ             เพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของมนุษยชาติเกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติหรือเหตุการณ์ทางสังคมได้มากกว่า  ความรู้ทางปรัชญาและพระพุทธศาสนาเสียอีก                       

             เมื่อนักวิทยาศาสตร์สร้างเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์        เพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริงและรวบรวมหลักฐานเกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ     หรือเหตุการณ์ทางสังคมที่เกิดขึ้นพวกเขาทำเช่นนั้นเพื่อรับข้อมูล   และวิเคราะห์โดยการอนุมานความรู้จากหลักฐานต่าง ๆ       เพื่อพิสูจน์ความจริงโดยใช้เหตุผลอธิบายความจริงของคำตอบในเรื่องนั้น      เช่น การมีอยู่ของดวงจันทร์  ดวงอาทิตย์  และหลุมดำนั้น       อธิบายได้ด้วยความรู้ที่อยู่นอกเหนือขอบเขตของประสาทสัมผัสของมนุษย์และไม่สามารถรับรู้ได้โดยตรง   ซึ่งต้องใช้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ที่เชื่อมต่อวัตถุที่อยู่ไกล เช่น ดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์และดาวอังคาร  ฯลฯ  

                  ต่อมาประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก          ได้จัดตั้งสถาบันพัฒนาทรัพยากรมนุษย์   เพื่อผลิตนักวิทยาศาสตร์มากขึ้นและเพื่อให้สามารถค้นหาหลักฐานเพิ่มเติม         ให้ข้อมูลสำหรับการวิเคราะห์โดยอนุมานความรู้    เพื่อหาเหตุผลมาอธิบายความจริงของคำตอบ    เกี่ยวกับโลกและจักรวาล                ปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์สามารถแบ่งความรู้จากวิทยาศาสตร์บริสุทธิ์    ออกเป็นสาขาวิทยาศาสตร์ประยุกต์หลายสาขา  โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านเทคโนโลยี่คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต มีนวัตกรรมใหม่ที่เรียกว่า   "แพลตฟอร์มอินเตอร์เน็ต"    ซึ่งทำหน้าที่แบ่งปันความรู้ในระดับต่าง   ๆ     เพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์เกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ    และเหตุการณ์ทางสังคมที่เกิดขึ้นทันท่วงที          

                      เมื่อนักวิทยาศาสตร์วิเคราะห์หลักฐานจากปรากฏการณ์ธรรมชาติ พวกเขาค้นพบว่าโลกและดวงอาทิตย์  เป็นสสารที่มีพลังงานของตัวเอง และดึงดูดซึ่งกันและกันด้วยแรงแม่เหล็ก     ไม่ว่าโลกจะถูกแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์เหวี่ยงออกไปไกลแค่ไหนโลกก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากระบบสุริยะได้ ในทำนองเดียวกัน       มนุษย์ก็เป็นสสารที่มีพลังงานของตัวเองเช่นกัน   เนื่องจากมนุษย์และโลกดึงดูดกันด้วยแรงแม่เหล็ก ไม่ว่าโลกจะหมุนรอบแกนตัวเองเร็วแค่ไหน   มนุษย์ก็จะไม่ถูกเหวี่ยงออกจากพื้นผิวโลกเพราะแรงโน้มถ่วงของโลกยึดพวกเขาไว้แม้ว่ามนุษย์จะอาศัยอยู่ที่ขั้วโลกเหนือหรือขั้วโลกใต้         พวกเขาก็จะไม่ถูกเหวี่ยงออกจากโลกเพราะแรงโน้มถ่วงของโลกนั้นยึดตัวของพวกเขาไว้  

             เมื่อพระพุทธเจ้าตรัสรู้ถึงกฎธรรมชาติของชีวิตมนุษย์ พระองค์ก็ทรงมีญาณทิพย์เหนือมนุษย์ทั่วไป       พระองค์ทรงเห็นวิญญาณออกจากร่างของผู้ตาย     เพื่อไปเกิดใหม่ในสังสารวัฏอันไม่ที่สิ้นสุด เมื่อคนกระทำชั่ว       จิตใจของพวกเขาก็จะดึงดูดและสั่งสมกิเลสชั่วร้าย   เมื่อพวกเขาตาย     วิญญาณชั่วร้ายของพวกเขาก็จะถูกดึงดูดไปยังทุคติภูมิเพื่อชดใช้กรรมชั่วในนรก  ซึ่งเป็นกฎธรรมชาติที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เป็นต้นจากนั้น  พระพุทธเจ้าก็ทรงเผยแพร่ความรู้ทางพุทธศาสนานี้แก่ผู้คนทั่วอนุทวีปอินเดีย   ทำให้คนทุกวรรณะสามารถเรียนรู้และพัฒนาศักยภาพชีวิตของตนเอง       โดยการปฏิบัติตามอริยมรรคมีองค์ ๘ ซึ่งนำไปสู่จิตใจที่สงบ  บริสุทธิ์และปราศจากมลทิน ความอ่อนโยนและตั้งใจแน่วแน่   เมื่อเผชิญกับปัญหาชีวิตและในที่สุดก็บรรลุถึง ๖ ประการเหนือธรรมชาติ ( "อภิญญา๖")      

                 แต่เมื่อมนุษย์ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายตามปัจจัยพื้นฐาน ๔ ประการ พวกเขากลับละเลยการใช้ชีวิตอย่างถูกต้อง   พวกเขาประมาทเลินเล่อและไม่พัฒนาศักยภาพชีวิตของตนเอง   แต่กลับหมกมุ่นอยู่กับกิเลสตัณหา  ๕ ประการเพื่อสนองสิ่งที่เรียกว่า "ภวตัณหา"   หรือความทะเยอทะยานที่จะรักษาตัวตนที่สมมติขึ้น      เช่น ตำแหน่งงาน    หรือ ความทะเยอทะยานที่จะละทิ้งสถานะเดิมในสังคม   เมื่อมนุษย์มีพลังจิต พลังนั้นจะดึงดูดสิ่งต่าง ๆ  มาสนองความต้องการของตัวมันเอง     แต่มนุษย์มีจิตใจสูงส่ง   ดังนั้น  พลังจิตอีกประเภทหนึ่งที่เรียกว่า  "สติ"      พวกเขารู้วิธีคิดเกี่ยวกับอารมณ์ของสิ่งต่าง ๆ  ที่เข้ามาในชีวิต และตัดสินใจเฉพาะสิ่งที่พวกเขาต้องการเท่านั้น  ส่วนอะไรไม่ชอบ ก็จะมองข้ามไป  นอกจากนี้ พวกเขายังมีพลังแห่งความทะเยอทะยานซ่อนอยู่ในจิตใจ   ในยามขาดสติซึ่งก็คือการขาดความยับยั้งช่างใจ     

               เขาจึงตัดสินใจปฏิบัติตามอำนาจของกิเลสนั้น   จิตจะดึงดูดอารมณ์กิเลสมาสู่ตนเอง      เมื่อถูกครอบงำและหมกมุ่นกับมันอยู่ตลอดเวลา   หากสิ่งนั้นไม่ตอบสนองต่ออารมณ์ของเขาอีกต่อไป    พวกเขาก็จะคว้าสิ่งใหม่  ๆ   มาตอบสนองอารมณ์ของตน         มีปัญหาที่ผู้เขียนสงสัย  และค้นคว้าหลักฐานเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลว่าเหตุใด        มนุษย์จึงเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาทั้งนี้   เพราะมนุษย์มีจิตใจเป็นปัจจัยแห่งชีวิต และอาศัยอยู่ในร่างกายเพื่อรับรู้วัตถุและนามธรรม  เป็นต้น    เมื่อสัมผัสกับอารมณ์เหล่านั้น จิตใจจะมีความปรารถนา       มนุษย์ตัดสินใจแสดงเจตนาของตนแสวงหาสิ่งนั้นเพื่อสนองกิเลสของตนเอง     เมื่อได้รับสิ่งนั้นแล้ว ก็จะแสดงอาการของจิตใจออกมาว่าเขาพอใจหรือไม่พอใจต่อกิเลสนั้น  

            กรรมวาจา   เมื่อร่างกายมนุษย์เชื่อมต่อกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติหรือเหตุการณ์สังคมที่เกิดขึ้นตรงหน้าเรา     จิตใจจะรับรู้และเก็บอารมณ์เหล่านั้นไว้เป็นข้อมูลในใจ           เพื่อวิเคราะห์โดยอนุมานความรู้จากหลักฐานต่าง ๆ   เพื่อหาเหตุผลในการอธิบายความจริงของคำตอบในเรื่องนั้น          และแสดงเจตนาด้วยคำพูดเพื่อให้ผู้อื่นทราบถึงความต้องการของตนเอง เช่น ตำรวจทราบว่ามีเหตุการณ์คนคนหนึ่งกำลังจะกระโดดลงจากตึกไปสู่ความตาย       ตำรวจต้องรู้จักใช้ถ้อยคำปลอบใจให้เขาฟื้นจากความผิดหวังในชีวิตและยังคงมุ่งมั่นที่จะต่อสู้ต่อไป  มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่ชอบพบปะผู้คนเสมอและคนไหนที่ตนพอใจก็จะพูดจาไพเราะเสมอบางคนไม่พอใจ    และแสดงความรังเกียจอย่างชัดเจน       

                 ส่วนคนที่มีจิตใจโลภอยากได้เงินคนอื่นโดยหลอกคนอื่นให้สงสารและส่งเงินมาช่วย      หรือเปิดโฟร์ไฟล์บนเฟสบุคเพื่อหลอกลวงผู้อื่นโดยใช้ภาพใบหน้าของคนอื่นแทนของตัวเอง     ใช้คำพูดโน้มน้าวผู้อื่นให้เชื่อว่าตนซื่อสัตย์ต่อพวกเขาแล้วใช้คำพูดโน้มน้าวผู้อื่นมอบเงินให้ตนเช่นนี้ เป็นการกระทำเรียกว่า "อกุศลกรรม"    เพราะเป็นการแสดงเจตนาปกปิดความจริงไว้บนหน้าในยุคสมัยก่อน โลกยังไม่เจริญรุ่งเรืองด้วยเทคโนโลยี่คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตนั้น          กรรมที่คนแสดงเจตนา      เป็นปรากฏการณ์แห่งการกระทำที่คงอยู่ชั่วขณะหนึ่งแล้วดับไป ไม่มีหลักฐานชัดเจนถึงเจตนาของผู้กระทำผิดจึงเป็นเรื่องยาก  เพื่อนำตัวผู้กระทำผิดเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม   เจ้าหน้าที่จะต้องสอบสวนข้อเท็จจริงและรวบรวมหลักฐานให้เพียงพอ   เพื่อวิเคราะห์โดยอนุมานความรู้       เพื่อหาเหตุผลในการพิสูจน์ความจริงที่จะลงโทษบุคคลนั้น  เพราะไม่มีใครยอมรับง่าย ๆ  ว่าเขาคือ ผู้กระทำผิด 

        มโนกรรม  เจตนาที่จะกระทำโดยไม่สำนึกถึงการกระทำในขณะเดียวกัน หวังแต่ผลประโยชน์ส่วนตน   หรือเจตนาในผลของการกระทำตน เมื่อเขาแสดงเจตจำนงที่จะกระทำการอันก่อให้เกิดเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินของผู้อื่น     ไม่มีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นว่า เขาก็ลำบากกว่าตัวเองทำงานหนักกว่าเขาจะได้เงินแต่ละบาท ไม่รู้สึกเสียใจที่ฆ่าผู้อื่นคิดว่า        เป็นนกเป็นปลาต้องถูกฆ่าถูกล่าให้ตายอยู่แล้ว เป็นคนไร้ศีลธรรมใช้ชีวิตตามอำเภอใจ    เมื่อตนอยากได้ทรัพย์สินเงิน ทอง และอาหารที่ได้มาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน        ก็เข้าไปปล้นสะดมภ์แย่งชิงของเขามาไม่พอก็แสดงพฤติกรรมโหดเหี้ยมทารุณกับเจ้าของทรัพย์จนตายก็มี  

                 แต่ในยุคปัจจุบันนี้   มนุษย์มีการสื่อสารด้วยเทคโนโลยี่และอินเตอร์เน็ต       มนุษย์ชอบแสดงเจตนาของกรรมของตนออกมาอย่างชัดแจ้ง           มีการแชร์ภาพและตัวอักษร วีดีโอไว้ในอินเตอร์เน็ต เพื่อประจานพฤติกรรมไม่ดีของผู้อื่น     ให้ได้รับความอับอายจากกรรมไม่ดีของคนนั้นเป็นกรรม       ที่ถูกรักษาไว้ในโลกออนไลน์เป็นอย่างถูกแชร์ไปอย่างรวดเร็ว      ด้วยมนุษย์ดุจไวรัสโควิคที่แผ่เชื้อระบาดไปสู่มนุษย์อย่างรวดเร็ว    เป็นต้น จึงไม่มีเหตุที่ต้องสงสัยว่า "กรรมที่ทำไปแล้วนั้นจะสูญหายไปไหม             ตัวอย่างเช่น กรรมชั่วที่ฆ่าคนอื่นตายนั้นด้วยสาเหตุข้อพิพาทเรื่องที่ดินนั้น            จะสูญหายไปไหมถ้าไม่มีคนเห็น ลักเล็กขโมยน้อยในยามเจ้าของบ้านไม่อยู่ไปที่อื่น และไม่มีใครเห็นนั้นกรรมนั้นสูญหายไปไหม     แอบพึงพอใจในแฟน คู่ครองของคนอื่นและแอบนัดแนะเจอกันโดยไม่มีใครรู้       แต่ตนเห็นรู้ว่าเป็นการผิดศีลธรรมอันดีโดยไม่มีความละอายแก่ใจในการกระทำของตน         ที่ไม่มีความซื่อสัตย์จริงที่มีต่อกันสิ่งเหล่านี้     เกิดจากเจตนาที่อยู่ในใจของมนุษย์ต้องการกระทำทั้งสิ้นกรรม               ที่ทำไปสูญหายไปไหนนอกจากนี้ในยามที่คนอื่นทำกรรมไม่ดีกับตนเอง        แต่พวกเขายังทำตัวเหมือนมิได้มีอะไรเกิดขึ้นกับตนเองใช้ชีวิตอย่างมีความสุข   ทำให้ผู้ถูกกระทำหลายคนรู้สึกว่าทำดีต่อผู้อื่นไม่ได้รับผลดีตอบแทน เป็นต้น 

              แต่เมื่อกรรมของผู้กระทำผิดต่อความสงบเรียบร้อย   และศีลธรรมอันดีของประชาชน ตามคำสอนของพระพุทธศาสนา และประมวลกฎหมายอาญาและกฎหมายอื่น ๆ    แม้ว่ากรรมจะยังไม่เกิดผลแก่ผู้กระทำผิดและอารมณ์กรรมสั่งสมอยู่ในจิตใจของผู้กระทำผิด เมื่อตายไป วิญญาณจะชดใช้กรรมในทุคติภูมิ     แต่เมื่อบุุคคลนั้นยังไม่ตายและยังไม่ได้รับโทษจำคุกหรือประหารชีวิต      ตามประมวลกฎหมายอาญา เนื่องจากผู้กระทำผิดหลบหนีการจับกุม ของพนักงานสืบสวนไปหมดอายุความ เขาจึงกลับมายังถิ่นกำเนิดของตน   โดยไม่ถูกลงโทษตามกฎหมายนั้น 

               ดังนั้น เมื่อได้ยินข้อเท็จจริงว่าบรรดาผู้ฝ่าฝืนหลักศีลธรรมและกฎหมายโดยไม่ต้องรับโทษ ทำให้เรื่องอารมณ์กรรมปรากฏอยู่ในจิตใจคนทั่วโลกยังไม่ชัดเจนเพียงพอว่า ชีวิตมนุษย์ทุกคนเป็นไปตามกฎแห่งกรรมจริงหรือไม่  ? ผู้เขียนสงสัยกฎแห่งกรรมนี้และชอบค้นคว้าหาหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับกฏแห่งกรรมในพระไตรปิฎกต่อไป เพื่อใช้เป็นข้อมูลในการวิเคราะห์โดยอนุมานความรู้จากหลักฐานต่าง ๆ เพื่อหาเหตุผลอธิบายความจริงของคำตอบว่าชีวิตมนุษย์เป็นไปตามกฎแห่งกรรมตามหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาอย่างแท้จริง และมีวิธีการตรวจสอบกรรมที่ถูกต้องด้วยเหตุผลข้างต้น       ผู้เขียนตัดสินใจศึกษา "กฏแห่งกรรมในพระไตรปิฎก"      โดยรวบรวมหลักฐานเป็นข้อมูลจากพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬา ฯ  อรรถกถา   ข้อความคิดเห็นและงานวิจัยอื่น ๆ เป็นต้น      เมื่อสอบสวนข้อเท็จจริงและรวบรวมหลักฐานให้เพียงพอ เพื่อใช้เป็นข้อมูลในการวิเคราะห์      เพื่อหาเหตุผลยืนยันความจริงของคำตอบในเรื่องกฎแห่งกรรมในพระไตรปิฎกนี้            

                บทวิเคราะห์นี้จะเป็นประโยชน์แก่พระวิทยากร บรรยายธรรมแก่ผู้แสวงบุญในถิ่นกำเนิดแห่งพุทธศาสนาเพื่อให้เนื้อหาเป็นไปในทิศทางเดียวกัน ส่วนกระบวนการพิจารณาความจริงของพระพุทธศาสนานั้น เป็นการวิเคราะห์ข้อมูลโดยอนุมานความรู้เพื่อพิสูจน์ความจริงนั้น จะเป็นประโยชน์ต่อนิสิตปริญญาเอกด้านพระพุทธศาสนาและปรัชญา สามารถนำไปใช้ในการวิจัยและเป็นความรู้โดยใช้วิจารณญาณอย่างมีเหตุผล โดยไม่ต้องสงสัยในการวิจัยของนักศึกษาอีกต่อไป